Բայց ինչքան հասկացա, ժողովուրդ, դուք ամեն ինչ խառնում եք իրար....
Նախ, սանձարձակ և համարձակ լինելու հակառակը ամաչկոտը չի: Մարդ կարող է չլինել համարձակ /նագլի, ատում եմ սանձարձակ ու չափից ավելի համարձակ մարդկանց/ բայց և չլինել ամաչկոտ
Ու ես ամաչկոտությունը չէի բնութագրի որպես լավ հատկանիշ: Դա կարող է կյանքում շաաատ հարցերում խանգարել: Ուրիշ բան համետսությունը և խելամիտ սահմաններումՀարգում եմ համեստ մարդկանց, որոնք գիտեն իրենց գինը բայց ավել պակաս չեն մանրանում ու մեջ ընկնում ամեն հարցում
Մարդը պետք է չափի մեջ կարողանա պահել թե իր համարձակությունը, թե ամաչկոտությունը:
Իսկ առավել ևս տղամարդու համար անտեղի ամաչկոտությունը համարում եմ թերություն, որը պետք է հաղթահարվի: Այդտեղ ոչ մի դժվար բան չկա, ընդամենը պարապելու հարց է:
Չափից դուրս ամաչկոտությունից կարող է ազատել հետևյալ միտքը. "Ցանկացած իրավիճակ վերահսկելի և եթե նույնիսկ ինչ-որ բան սխալ անեմ, կարող եմ ուղղել սխալս, և ոչ մի ՄԵԵԵծ խնդիր չի առաջանա, եթե նույնիսկ մի բան էլ այնպես չանեմ"
Ուղղակի պետք չէ վախենալ մարդկանց հետ շփումից, համագործակցությունից
Եւ ամեն ինչ լավ կլինի
Մեջբերել
Ֆրեյա-ի խոսքերից
Էջանիշներ