Գուշակություն

[Գեա]

Խաղում էինք՝ ջահել, անհոգ, անապական,
Ու չգիտես ինչու՝ միշտ իրար հետ,
Մեզ չեր հուզում երբեք մեր հեռու ապագան,
Ու անցյալին էինք մենք անտարբեր:
Դու սեր էիր ուզում, ասում էիր սիրիր,
Թե դա ինչպես անեմ, ես գիտեի՛,
Կարոտ չէի թողնում սիրո վայելքներին.
Ես դրանից հոգնել չգիտեի:
Սակայն, չարաճճի՛, բավական չէր դա քեզ,
Դու գիտեիր ինչպես ինձ չարչարել,
Ասում էիր կուզեմ ինձ կարոտես,
Ես ջանում էի քեզ բավարարել.
Ծռում էի վիզս, դեմքիս վիշտ նկարում,
Ու աչքերս լացկան հառում դեմքիդ,
Դու քրքջում էիր, հետո դեմքիս փարվում
Ու անտաղանդ էիր անվանում ինձ:

Այդ օրերից ես մեծ դասն եմ անցել կյանքի,
Անտաղանդ չեմ արդեն առաջվա պես,
Ու շինծու չէ արդեն տխրությունը դեմքիս,
Հանճարեղ եմ… արի, կարոտս տես

Չգիտեմ ինչպես բացատրեմ զգացածս:Գիտեք բժշկության մեջ մի գաղտնիք կա, ասում են մարդու ակնահատակը նայելով՝ նրա առողջության մասին ամեն ինչ կարելի է իմանալ , առաջին անգամ ակնահատակ նայելիս շատ իրարամերժ զգացողություն եմ ունեցել:Հիմա էլ նույն բանը զգացի,այս բանաստեղծությամբ կարծես թե Ձեր հոգու բիբերն էիք լայնացրել ու հնարավորություն տվել ներս նայել...