Մի օր ինքս ինձ հետ կհանդիպեմ,
Կբարևեմ ինձ լուրջ ու հարգալից,
Հետո…կասկածանքով ի՛նձ կնայեմ
Ու կհարցաքննեմ հենց այնպես ինձ:
-Շատ հեռվից ես գալիս, լսիր,- կասեմ,-
Ի՞նչ ես բերել ինձ այդ հեռուներից…
Եվ ես ինքս իմ ահից կկակազեմ.
-Հեռուներից…ես քեզ…ես ինձ…ոչինչ:
-Իսկ ինչու՞ ես եկել,-կզարմանամ,-
Այդպես աննպատակ ու հևիհև,
Մի՞թե չէիր կարող այնտեղ մնալ…
Թե՞ ուզում ես ինձ էլ քեզ հետ տանել:
-Ես ցանկանում էի մնալ այնտեղ,
Բայց ինձ հասկացրին, որ առանց ինձ,
Դու չես կարող մենակ հասնել այստեղ,
Եվ ես, հանուն դրա, չմնացի:
Հետո կբարկանամ, կբողաքեմ
(Մարդ էլ կխեղճանա՞ ինքն իր դիմաց)
-Ի՞նչ են տվել ինձ, որ ես ինչ բերեմ,
Իսկ գողանալ, ավաղ, չհաջողվեց:
Կյանքս անցավ՝ ձոնված ուրիշներին՝
Ընկեր, եղբայր, ծանոթ ու անծանոթ,
Ես երբեք չեմ եղել իմ-քո շահի գերին,
Դեպ ինձ…մեզ…քաշելը համարել եմ ամոթ:
-Դու սխալ ես ապրել ուղիղ այնքան,
Ինչքան՝ ճիշտ ու հաշվով, ե՛ս եմ ապրել
Թե նպատակ ունես դեռ ինձ հետ գալ,
Լոկ մի ճանապարհ կա՝ կտրուկ փոխվել:
Միայն ինձ…մեզ համար պետք է ապրես,
Հպատակվես միայն իմ-քո շահին,
Հանուն դրա պետք է աշխարհին ողջ դավես
Եվ հավերժը զոհես մեր մի պահին…
Եվ երբ ես հասկանամ այս խոսքերը,
Կշշնջամ, որ շատ ուշ է արդեն
Եվ հանգիստ փակելով իմ աչքերը՝
Ամեհի հարվածով ի՛նձ կապտակեմ:
Հետո…ես խեղճացած կնայեմ ինձ,
Լուռ, դառնացած ինձնից ետ կշրջվեմ,
Անխոս կհեռանամ ինքս ինձնից
Ու… էլ չեմ հանդիպի երբեք ինձ հետ:
Մեջբերել
Էջանիշներ