Մանկական խանդ

[Mankik]

Զրույց դպրոցի բակում, ծնողների հետ...
Մեկը սրտնեղված պատմում է, որ փոքրիկի ծնվելուց հետո, մեծը շատ է փոխվել: Խանդում է ահավոր: Փորձեցինք պարզել պատճառը...
Երբ մայրը փոքրիկի հետ տուն է վերադառնում հիվանդանոցից, մեծը(6տարեկան) շատ է ուրախանում: Մոտենում է, շոյում, սիրում, փորձում է գիրկը վերցնել: Անմիջապես սկսվում է դիտողոթյունների տեղատարափ... «ձեռքերտ մաքուր չեն, հեռվից սիրի, թե չէ երեխան կվախենա, մի գրկի կքցես, լուռ մնա փոքրիկը քնում է...»: Սարսափելի շատ են մնան դիտողությունները:

Երեխան, որը ուրախությամբ ընդունում է փոքրիկ քույրիկին, սկսում է սառել, սահմանափակվում է իր ազատությունը: Ընթացքը շարունակվում է... 6ամյա տղան գիրք ու տետր ձեռքին ամեն օր մոտենում է մայրիկին օգնի գրեմ-կարդամ, հնչում է պատասխանը «դու արդեն մեծ ես, ինքնուրույն գլուխ հանի»: Փաստորեն մայրը տարված փոքրիկով...

Բայց, ախր, մեծն էլ դեռ երեխա է, մանուկ է: Փոքրի ծնվելուց հո չի վերջանում մեծի մանկությունը...

[ivy]

Մոդերատորական: Թեման «Մանկություն» ընդհանուր վերնագրիրը փոխվում` դառնալով «Մանկական խանդ», որն ավելի կոնկրետ է բնորոշում նրա բովանդակությունը, և քանի որ խնդիրը լուրջ հոգեբանական շերտեր է պարունակում, թեման տեղափոխվում է Հոգեբանություն և Փիլիսոփայություն բաժին: Քննարկենք, թե ինչով է պայմանավորված երեխաների խանդը իրենց փոքր քույր-եղբայրնեի հանդեպ, ինչ կարող են անել ծնողներն այս դեպքում, և մեզնից ով ունի նման փորձ:

[*e}|{uka*]

Ես էլ եմ ահավոր տարել եղբորս հայտնվելը: Նախ ինձ չէին զգուշացրել, որ կուկուն, որը պետք է հայտնվի մեր տանը սովորական երեխա է , այլ ոչ տիկինիկ ինչպես ես էի կարծում: Երբ հիվանդանոցից բերեցին ապերիկիս, ուրախությանս չափ չկար, գիտեի ինձ տիկնիկ են բերել մեծ չափսերով, որ չմոտիկացա տեսա, աչքերը թարթում ա, լացում ա ու բոլորի ուշադրությունը ինքն ա, հրաժարվեցի ծնողներիցս, երկու շաբաթ տատիկիս պատմելով 39 աստիճան ջերմում էի, ծնողներիս ինձ մոտիկ չէի թողնում, որ եղբայրս էլ լացում էր, գնում էի ասում՝ձեր երեխեն լացում ա , եկեք տեր կանգնեք: Բայց հետո համակերպվեցի, սիրեցի մոնստրիկիս:

[Արմինե]

Մանկական խանդ իմ մոտ չի եղել, միգուցե այն պատՃառով, որ իմ ու քրոջս տարիքային տարբերությունը փոքր է:

[Երկնային]

Ամեն ինչ ծնողից ա գալիս: Եթե կարողանան երեխային ճիշտ պատրաստել «նոր կուկու» բերելուն, ինքը վատ չի տրամադրի, կամ բացասականորեն չի արձագանքի: Նաև պետք ա էնպես անել, որ ինքը ուշադրության պակաս չզգա, կամ մտածի, որ ինչ-որ մեկը իր տեղն ա գրավել:

Միշտ աչքիս առաջ եղբորս երեխեքի օրինակն ա: Երբ կինը հղի էր, երեխային նենց դրական էին տրամադրել: Ու ինքը անհամբեր սպասում էր, թե երբ են քույրիկին բերելու: Հիշում եմ, որ նկարում էր, թե ոնց ա փոքրիկին քշում, նույնիսկ քառատող էր հնարել Երգեր երգում հենց քույրիկի համար: Շատ-շատ ուրիշ տրամադրվածություն էր էլի: Ու երբ արդեն «կուկուին բերեցին», ոչինչ չփոխվեց: Ես էդ տեսակ համերաշխություն երբեք չէի տեսել:

[Amaru]

Եղբայրս պահանջում էր ինձ դուրս շպրտել պատուհանից

[Ուլուանա]

Յոժիկ ու Ամառու, էդ ի՜նչ դաժան մանկություն եք ունեցել։

Ամեն ինչ ծնողից ա գալիս: Եթե կարողանան երեխային ճիշտ պատրաստել «նոր կուկու» բերելուն, ինքը վատ չի տրամադրի, կամ բացասականորեն չի արձագանքի: Նաև պետք ա էնպես անել, որ ինքը ուշադրության պակաս չզգա, կամ մտածի, որ ինչ-որ մեկը իր տեղն ա գրավել:

Միշտ աչքիս առաջ եղբորս երեխեքի օրինակն ա: Երբ կինը հղի էր, երեխային նենց դրական էին տրամադրել: Ու ինքը անհամբեր սպասում էր, թե երբ են քույրիկին բերելու: Հիշում եմ, որ նկարում էր, թե ոնց ա փոքրիկին քշում, նույնիսկ քառատող էր հնարել Երգեր երգում հենց քույրիկի համար: Շատ-շատ ուրիշ տրամադրվածություն էր էլի: Ու երբ արդեն «կուկուին բերեցին», ոչինչ չփոխվեց: Ես էդ տեսակ համերաշխություն երբեք չէի տեսել:

Լիովին համաձայն եմ։ Ամեն ինչ ծնողներից է կախված, շատ կարևոր է, թե նախօրոք ինչպես կներկայացնեն (կամ արդյոք կներկայացնե՞ն) նոր փոքրիկի հայտնվելը, ինչպիսին կլինի այդ իրադարձությունից հետո ավագ երեխայի դերն ընտանիքում։ Եթե նա իրեն առաջվա չափ սիրված զգա, ուշադրության ու հոգատարության պակաս չզգա, ապա խանդելու պատճառ էլ չի ունենա։

Մեր ընտանիքում էլ էր Երկնայինի նկարագրածի պես, ավելին՝ երկվորյակ քույրիկս ու եղբայրս հենց իմ «պատվերով» էին ծնվել։ Սրա մասին Ակումբում պատմել եմ տարբեր առիթներով, բայց էլի պատմեմ։ Դե, ես առաջին երեխան էի ու շատ էի ուզում քույրիկ ու ապերիկ ունենալ։ Էսպիսի մի ադաթ կա. ասում են՝ երբ փոքր երեխային հարցնում ես, թե ինչ է ուզում ունենալ՝ քույրիկ, թե ապերիկ, ինչ որ ասում է, այն էլ ունենում են ծնողները։ Համենայնդեպս, շատերը հավատում են, որ էդպես էր։ Մամաս ինձ որ հարցնում էր՝ ի՞նչ ես ուզում, ասում էի՝ համ քույրիկ, համ ապերիկ։ Ինքն էլ ասում էր՝ ախր տենց չի լինում, մեկը պիտի ուզես, բայց ես, երկու ոտքս մի կոշիկի մեջ դրած, էլի նույնն էի պնդում՝ հա՛մ քույրիկ, հա՛մ ապերիկ։ Ինձ երկուսն էլ պետք էին։ Եվ, արի ու տես, էդպես էլ եղավ. գրեթե անհնարինն իրականություն դարձավ. միանգամից համ քույրիկ ծնվեց, համ էլ ապերիկ։ Իսկ մամաս որ հղի էր, ես երեք տարեկան էի, ծնողներս ինձ ասել էին, որ մամայի փորի մեջ բալիկներ կան՝ իմ քույրիկն ու ապերիկը։ Էլ ի՞նչ խանդ, ի՞նչ բան, անհամբեր սպասում էի, թե երբ են դուրս գալու։ Ծնվելուց հետո էլ ոչ միայն չէի խանդում, այլև հավեսով մամայիս օգնում էի քույրիկիս ու ապերիկիս պահելու գործում։ Մեկ–մեկ նույնիսկ մամայիս դիտողություն էի անում, թե էսինչ սուր կամ փոքր առարկան ինչի՞ ես թողել էրեխեքի մոտ, բա որ վնասվեն։

[Ձայնալար]

Իմ մոտ էլ խանդ չի եղել, որ հիվանդանոցից տուն բերեցին, տեսա տանը արդեն մեկը կա՝ ուրախացա

[Սամվել]

Իմ մոտ էլ խանդ չի եղել, որ հիվանդանոցից տուն բերեցին, տեսա տանը արդեն մեկը կա՝ ուրախացա

Բա ես ի՞նչ ասեմ

Բերին տեսա արդեն 4 հոգի կան

[Rhayader]

Խորհուրդ կտամ կարդալ Բենջամին Սփոուքի «Երեխան ու նրա խնամքը» գրքի «Խանդ ու մրցակցություն» գլուխը: Գիրքը կարող եմ տրամադրել, բայց ռուսերենով:

[Սամվել]

Խորհուրդ կտամ կարդալ Բենջամին Սփոուքի «Երեխան ու նրա խնամքը» գրքի «Խանդ ու մրցակցություն» գլուխը: Գիրքը կարող եմ տրամադրել, բայց ռուսերենով:

Էլէկտրոնայի՞ն

[Rhayader]

Էլէկտրոնայի՞ն

Չէ, կլասսիկ, .ԳՐՔ ֆորմատով:

[Սամվել]

Չէ, կլասսիկ, .ԳՐՔ ֆորմատով:

Ափսոս ...

[Rhayader]

Ափսոս ...

http://www.lib.ru/KIDS/SPOK/rebenok.txt

Եթե էլեկտրոնային ես ուզում:

[ivy]

Իմ մոտ էլ խանդ չի եղել, որ հիվանդանոցից տուն բերեցին, տեսա տանը արդեն մեկը կա՝ ուրախացա

Բագ, էդ սովորաբար ավագների քույր եղբայրների մոտ է լինում նոր ծնվածի հանդեպ, ոչ թե հակառակը:

Ինձ մոտ էլ չի եղել: Երեք տարեկանից լացում էի, որ բոլորը քույր-եղբայր ունեն, իսկ ես մենակ եմ: Ամբողջ օրը ասում էր` քուրիկ եմ ուզում, նստում էի պատուհանի մոտ, տխւոր տրտում լաց լինում... Վերջապես մոտ հինգ տարեկանում երազանքս իրականացավ, ու քույրիկ ունեցա: Երջանկության գագաթնակետում էի ու միշտ շատ հոգատար եմ եղել իր հանդեպ: Երբ մեծանալով իմացա մանկական խանդի մասին նոր ծնվածների հանդեպ, շատ զարմացել էի, որովհետև ինձ մոտ հակառակն էր:

Չեմ կածում, թե ամեն ինչ ծնողներից է գալիս: Քանի որ տասնյակ ընտանիքների հետ եմ շփվել ու շփվում, որոնք ունեն փոքր երեխաներ, ու տեսնում եմ, թե ինչեր են կատարվում էդ ընտանիքներում, մոտս մի տպավորություն է ստեղծվել, որը առաջ երբեք չէի ընդունի: Ու հիմա ինձ թվում է, որ ինչքան էլ մարդը մանկության շրջանում կազմավորման բոլոր էտապները նոր է անցնում, ինչքան էլ նա դեռ հունցվող խմոր է, միևնույն է` խառնվածքում կան բաներ, որ բնածին են: Եվ երբեմն էդ խառնվածքով է պայմանավորված երեխայի ռեակցիաներն ու պահվածքը: Չեմ ասում, թե ընտանիքի դերը այս հարցում աննշան է, ոչ, իհարկե ծնողները պիտի հնարավորինս նախապատրաստեն երեխային նորածնի հանդեպ ջերմ վերաբերմունք ունենալուն: Բայց դե միևնույն է կան բաներ, որ այդ փոքր մարդու դեռևս չձևավորված, բայց արդեն իսկ որոշ գծեր պարունակող խառնվածքով են պայմանավորված... Ու երբեմն ծնողների ջանքերը այնքան էլ արդյունավետ չեն: