Կլինիկական մահ

[StrangeLittleGirl]

Լավ կռիվ մի արա
Դու դեռ սովորում ես?
եթե այո ապա բացիր դասագիրքտ ու նայիր հրապարակման թիվը:
հետո կհարցնես դասախոսներիտ թե երբ են իրենք վերջին անգամ թարմացրել իրենց գիտելիքները

օրգանիզմի պաշտպանական ֆունկցիաներից է նաև հիվանդության ժամանակ ջերմության բարձրացումը իսկ երբեմն այդ պաշտպանության շնորիվ մարդիկ մահանում են:

Ես կխնդրեի առանց իմանալու այդպիսի հայտարարություններ չանել: Իմ դասագրքերի մեծ մասը 2004-2005 թվերի են, իսկ դասախոսներս միշտ գիտական ամսագրեր են ստանում, բաժանորդագրված են զանազան ինտերնետային գիտական կայքերում, էլ չեմ խոսում, որ անգլերենով հրատարակված վերջին դասագրքերը հենց նրանցից ենք վերցնում, որպեսզի ծանոթանանք վերջին նորություններին:
Դու ճիշտ ես, տենդը (քո ասած հիվանդության ժամանակ ջերմության բարձրացումը) պաշտպանական մեխանիզմ է, և դրանից մարդը մեծ մասամբ ինքնուրույն դուրս է գալիս: Մինչդեռ կլինիկական մահը միշտ նախորդում է կենսաբանական մահվանը: Դա այն պահն է, երբ արդեն ոչ մի պաշտպանական մեխանիզմ ի զորու չէ օրգանիզմը վերականգնել, և այն պարզապես հանձնվում է: Շատ ավելի ճիշտ կլիներ ասել, որ կլինիկական մահը պաշտպանական մեխանիզմների բացակայությունն է: Կլինիկական մահվանից մարդն ինքնուրույն չի կարող դուրս գալ (ես չեմ խոսում բացառությունների մասին): Եթե կլինիկական մահը պաշտպանական մեխանիզմ լիներ, նորից եմ կրկնում, մարդիկ չէին մեռնի: Ցանկացած տեսակի մահվան նախորդում է կլինիկական մահը, այսինքն՝ բոլորն են կլինիկական մահ տանում: Իսկ տենդի հետ համեմատությունդ բոլորովին տեղին չէր, քանզի տենդից մեռնում են այն դեպքում, երբ ջերմությունը բավական չէ, որ գերազանցում է 39 աստիճանը, դեռ ջերմիջեցնող միջոցներն էլ չեն օգնում:

[Quadro]

Ես կխնդրեի առանց իմանալու այդպիսի հայտարարություններ չանել: Իմ դասագրքերի մեծ մասը 2004-2005 թվերի են, իսկ դասախոսներս միշտ գիտական ամսագրեր են ստանում, բաժանորդագրված են զանազան ինտերնետային գիտական կայքերում, էլ չեմ խոսում, որ անգլերենով հրատարակված վերջին դասագրքերը հենց նրանցից ենք վերցնում, որպեսզի ծանոթանանք վերջին նորություններին:
Դու ճիշտ ես, տենդը (քո ասած հիվանդության ժամանակ ջերմության բարձրացումը) պաշտպանական մեխանիզմ է, և դրանից մարդը մեծ մասամբ ինքնուրույն դուրս է գալիս: Մինչդեռ կլինիկական մահը միշտ նախորդում է կենսաբանական մահվանը: Դա այն պահն է, երբ արդեն ոչ մի պաշտպանական մեխանիզմ ի զորու չէ օրգանիզմը վերականգնել, և այն պարզապես հանձնվում է: Շատ ավելի ճիշտ կլիներ ասել, որ կլինիկական մահը պաշտպանական մեխանիզմների բացակայությունն է: Կլինիկական մահվանից մարդն ինքնուրույն չի կարող դուրս գալ (ես չեմ խոսում բացառությունների մասին): Եթե կլինիկական մահը պաշտպանական մեխանիզմ լիներ, նորից եմ կրկնում, մարդիկ չէին մեռնի: Ցանկացած տեսակի մահվան նախորդում է կլինիկական մահը, այսինքն՝ բոլորն են կլինիկական մահ տանում: Իսկ տենդի հետ համեմատությունդ բոլորովին տեղին չէր, քանզի տենդից մեռնում են այն դեպքում, երբ ջերմությունը բավական չէ, որ գերազանցում է 39 աստիճանը, դեռ ջերմիջեցնող միջոցներն էլ չեն օգնում:

իսկ մի գուցե դու ղառնում ես կլինիկական մահը Լեթորգիականի հետ?
դրանք տարբեր բաներ են

[StrangeLittleGirl]

իսկ մի գուցե դու ղառնում ես կլինիկական մահը Լեթորգիականի հետ?
դրանք տարբեր բաներ են

Դու արդեն չափդ անցնում ես: Ինչպե՞ս ես համարձակվում իմ մասնագիտական գիտելիքների վրա կասկածել: Դու ի՞նչ մասնագետ ես: Լա՞վ կլիներ, եթե ասեի, թե դու այս կամ այն բանը քո մասնագիտական ոլորտում շփոթում ես:
Ես քեզ խնդրում եմ նախ բավարար չափով նյութն ուսումնասիրիր, հետո միայն անգրագետ հարցեր տուր:
Լեթարգիան ընդամենը ախտաբանական քուն է, երբ մարդը օրերով, տարիներով քնում է: Դա մի հիվանդության ախտանիշ է, որն իր հատուկ հարուցիչն ունի:
Մահվան փուլերը.
1. նախահոգեվարք
2. հոգեվարք
3. կլինիկական մահ
4. կենսաբանական մահ

[Quadro]

Դու արդեն չափդ անցնում ես: Ինչպե՞ս ես համարձակվում իմ մասնագիտական գիտելիքների վրա կասկածել: Դու ի՞նչ մասնագետ ես: Լա՞վ կլիներ, եթե ասեի, թե դու այս կամ այն բանը քո մասնագիտական ոլորտում շփոթում ես:
Ես քեզ խնդրում եմ նախ բավարար չափով նյութն ուսումնասիրիր, հետո միայն անգրագետ հարցեր տուր:
Լեթարգիան ընդամենը ախտաբանական քուն է, երբ մարդը օրերով, տարիներով քնում է: Դա մի հիվանդության ախտանիշ է, որն իր հատուկ հարուցիչն ունի:
Մահվան փուլերը.
1. նախահոգեվարք
2. հոգեվարք
3. կլինիկական մահ
4. կենսաբանական մահ

իսկ ինչից ես վերցրել որ քո մասնագիտական գիտելիքները իմ մասնագիտական գիտելիքներից չեն

մեկել որ խնդրեմ կասես որտեղ ես որոշել աշխատել որ չգամ ետ հիվանդանոց

[StrangeLittleGirl]

իսկ ինչից ես վերցրել որ քո մասնագիտական գիտելիքները իմ մասնագիտական գիտելիքներից չեն

մեկել որ խնդրեմ կասես որտեղ ես որոշել աշխատել որ չգամ ետ հիվանդանոց

Քո անգրագետ գրառումներից եմ որոշել:
Ու ընդհանրապես արի վերջ տանք օֆֆտոպին:

[Quadro]

ես խնդիր չունեմ , մենակ իմացի մի բան դու ես սկսել ոչ թե ես
Բարին ընդ քեզ
հա մոռացա ասեմ Պագարելովի ուսումնասիրությունները կարդա

[Արամ]

Ես խնդրում եմ հարցիս վրա ՄԱՍՆԱԳԵՏՆԵՐ Չղժաք բայց իմ համար հարց մնաց թե Կլինիկակա մահը որքան ժամանակ է տևում? Ու այդ Ժամանակ ինչ է կատարվում մարդու օչգանիզմում?

[StrangeLittleGirl]

Ես խնդրում եմ հարցիս վրա ՄԱՍՆԱԳԵՏՆԵՐ Չղժաք բայց իմ համար հարց մնաց թե Կլինիկակա մահը որքան ժամանակ է տևում? Ու այդ Ժամանակ ինչ է կատարվում մարդու օչգանիզմում?

Իսկ ինչու՞ պետք է ղժանք: Խելացի հարց ես տվել
Տևողության մասին արդեն մի քանի անգամ գրվել է այս թեմայում, միջինում 4-5 րոպե է, բայց կարող է նաև ավելի երկար կամ կարճ տևել (կախված օրգանիզմի վիճակից):
Իսկ փոփոխությունները շատ են: Քանի որ դադարում է կենսական կարևոր օրգանների՝ սրտի և թոքերի աշխատանքը, ապա հյուսվածքները թթվածին և սննդանյութեր չեն ստանում: Քանի որ թթվածին չկա, ակտիվանում են անաէրոբ պրոցեսները, որոնց արդյունքում թթու նյութեր են կուտակվում օրգանիզմում: Բայց սննդանյութերի բացակայության պատճառով շուտով անաէրոբ ճանապարհով էներգիայի առաջացումն էլ է դադարում, և նյութափոխանակությունը կանգ է առնում:

[Lionne_en_Chasse]

Շատ հետաքրքիր թեմա է: Ես վերջերս սկսել եմ ուսումնասրել կլինիկական մահ տարած մարդկանց հոգեբանությունը: Մի քիչ դժվար է ինձ համար այս թեմայով հայերեն արտահայտվել, բայց հենց ժամանակ ունենամ ծավալուն լեկցիա կգրեմ (իմ թերի իմացություններով) կլինիկական մահ տարած մարդկանց վերաբերյալ... եթե իհարկե դա ձեզ կհետաքրքրի

[Cassiopeia]

Շատ հետաքրքիր թեմա է: Ես վերջերս սկսել եմ ուսումնասրել կլինիկական մահ տարած մարդկանց հոգեբանությունը: Մի քիչ դժվար է ինձ համար այս թեմայով հայերեն արտահայտվել, բայց հենց ժամանակ ունենամ ծավալուն լեկցիա կգրեմ (իմ թերի իմացություններով) կլինիկական մահ տարած մարդկանց վերաբերյալ... եթե իհարկե դա ձեզ կհետաքրքրի

Անհամբեր խիստ հետաքրքրությամբ կսպասենք քո ծավալուն լեկցիային…

[Lionne_en_Chasse]

Անհամբեր խիստ հետաքրքրությամբ կսպասենք քո ծավալուն լեկցիային…

Այն մաս-մաս կներկայացնեմ
Կներեք, եթե այդքան էլ հասկանալի չեմ արտահայտվել, քանի որ այս թեմայով ինձ համար շատ դժվար է հայերեն արտահայտվել ( կլինիկական մահվան մասին ոչ մի հայերեն գրականություն ձեռքովս չի ընկել, տերմինալոգիային ծանոթ չեմ)


Կլինիական մահը դա մահացած գլխուղեղի " հարությունն" է: Հիմա բազմաթիվ գիտնականներ են այդ երևույթի ուսումնասիրությամբ զբաղվում և նրանք չեն եկել ընդհանուր եզրակացության, քանի որ ուսումանսիրությունների համար օգտագործվում եմ միայն հիվանդների մահվան վերջնական փուլիում ( near-death ) ունեցած ապրումների ու զգացողությունների նկարագրությունը, որոնք տեղի են ունեցել իբր թե ֆիզիկական մարմնից դուրս (out-of-the-body): Փաստորեն գիտականորեն ապացուցված / հաստատված ոչ մի փաստ գոյություն չունի այս հարցում: Եվ մասնագետենրի վիճաբանության հիմնական թեման դա մահից հետո մեկ այլ ( ուրիշ տեսակի, հոգևոր....) կյանքի գոյությունը / բացակայությունն է, որը ոչ կարելի է գիտականորեն ապացուցել, ոչ էլ հերքել : Նրանց մի մասը վստահաբար է մոտենում կլինիկական մահ ունեցած հիվանդների պատմություններին, որոնք տարբեր ժամանակներում ու տարբեր ազգության տեր մարդկանց մոտ համապատասխանում են: Դրանք հիմնականում սև թունելի մեջ լուսավոր կետի, հոգու մարմնից դուրս գալու և շրջապատի իրադարձությունները պարզորեն հետևլու / լսելու / ընկալելու , տարօրինակ ձայների ու աննկարագրելի ( աստվածային) երաժշտության լսելու, վաղուց մահացած մարդկանց հետ հանդիպումների ... զգացողություններն են: Իսկ մյուս մասը դա բացատրում է նրանով, որ երբեմն անգամ նարկոզի ազդեցության տակ հիվանդը ի վիճակի է հասկանալու շրջապատում տեղի ունեցող իրադարձությունները , քանի որ նրա գիտակցությունը սթափ վիճակում է գտնվում: Կամ դա վերագրում են փսիխոզի, հալիցունացիաների, վառ երևակայությունը իրականության տեղ ընդունելուն կամ էլ դա բացատրում են նրանով, որ մահվանից հետո մարդու գիտակցությունը կարող է որոշ ժամանակ ինքնուրույն գոյատևել:


Առայժմ այսքանը: Ձեր շրջապատում կա՞ն մարդիկ, որոնք կլինիկական մահ են ունեցել, դուք տեղյակ եք ի՞նչ զգացողություններ են նրանք ունեցել "վերադառնալուց"

[StrangeLittleGirl]

Կլինիական մահը դա մահացած գլխուղեղի " հարությունն" է:

Էս մի կետի հետ համաձայն չեմ: Ավելի ճիշտ կլիներ ասել դեռ չմահացած գլխուղեղի գործունեությունն է, որովհետև գլխուղեղը հարություն չի առնում: Երբ այն մեռնում է, հետդարձի ճամփա չկա:

Ձեր շրջապատում կա՞ն մարդիկ, որոնք կլինիկական մահ են ունեցել, դուք տեղյակ եք ի՞նչ զգացողություններ են նրանք ունեցել "վերադառնալուց"

Մենակ մի հոգու եմ հիշում, բայց ինձ խնդրել են այդ մասին չասել:

[Shauri]

Ընկերուհիս տարել է կլինիկական մահ... հոսանքն էր խփել։
Պատմում էր, որ այդ ամբողջը կոշմարի էր նման... չի եղել ռոմանտիկ մութ թունել ու թունելի ծայրում երևացող լույս, ոչ էլ հրեշտակների հետ ճաշի է նստել... Այլ եղել է մթություն ու ցավ... էնքան ուժեղ ցավ որ նույնիսկ չես էլ հասկանում՝ մարմինդ է ցավում թե ինչ–որ ուրիշ բան... ու էլի մթություն... ու էլի ահավոր ուժեղ ցավ... երբ ուղեղդ պայթում է, երբ ոչինչ չես հասկանում, չգիտես՝ մեռած ես թե կենդանի...
Հետո արթնացում վերակենդանացման բաժանմունքում, րոպեներ երբ փորձում ես հիշել ուր ես, ով ես... ինչ գործ ունես էս գրողի տարած վայրում, ինչի ես բոլորովին մերկ՝ ծածկված բարակ սավանով, ինչի են սպիտակ խալաթավորները ուշադիր քեզ նայում, ու ինչի են ՄԻ ԽՈՒՄԲ ՊՐԱԿՏԻԿԱՆՏՆԵՐ ՍՊԱՌՆԱԼԻՑ ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅԱՄԲ ՄՈՏԵՆՈՒՄ ՔԵԶ ԵՐԲ ԴՈՒ ԼՐԻՎ ՄԵՐԿ ԵՍ!!!!!!

Ես ինքս էս ամենը չեմ ապրել, բայց պատմել էն այնքան մանրամասն որ սարսափում էի լսելիս

[StrangeLittleGirl]

ու ինչի են ՄԻ ԽՈՒՄԲ ՊՐԱԿՏԻԿԱՆՏՆԵՐ ՍՊԱՌՆԱԼԻՑ ՈՒՇԱԴՐՈՒԹՅԱՄԲ ՄՈՏԵՆՈՒՄ ՔԵԶ ԵՐԲ ԴՈՒ ԼՐԻՎ ՄԵՐԿ ԵՍ!!!!!!

Էս ինչե՜ր են մտածում մեր մասին

[Cassiopeia]

երբեմն անգամ նարկոզի ազդեցության տակ հիվանդը ի վիճակի է հասկանալու շրջապատում տեղի ունեցող իրադարձությունները , քանի որ նրա գիտակցությունը սթափ վիճակում է գտնվում: Կամ դա վերագրում են փսիխոզի, հալիցունացիաների, վառ երևակայությունը իրականության տեղ ընդունելուն կամ էլ դա բացատրում են նրանով, որ մահվանից հետո մարդու գիտակցությունը կարող է որոշ ժամանակ ինքնուրույն գոյատևել:

Փաստորեն, եթե դա այդպես է, ապա ինչ-որ առումով կլինիկական մահը նման է գիտակցություն կորցնելու երևույթին… Համենայն դեպս… մի քանի տարի առաջ գիտակցությունս կորցրեցի, ու հիշում եմ թե ինչ եմ զգացել այն ժամանակ… իբր էլի մանկուկ էի, ու քրոջս հետ էի վիճում, ու իբր նա ինձ ծեծում էր , ես լացում էի ու…ես էլ որոշեցի վրեժ լուծել ու նրա մազերը քաշեցի , ու սթափվեցի… պարզվեց, որ քույրս ուղղակի ինձ գիտակցության վերադարձնելու համար ապտակում էր… բայց ուշքի գալուց հետո իրոք աչքերումս արցունքներ կային…