Աշխարհի օրորոցայինները

[ars83]

Եվս մի ռուսական օրորոցային՝ "Колыбельная"

Հեղինակներ՝ Բլանտեր, Իսկովսկի:
Կատարող՝ Աննա Գերման
http://www.youtube.com/watch?v=ogxGHRM0sQA

Ռուս ընկերներիցս մեկի սիրած օրորոցայինն է

Հ.Գ. Որտեղի՞ց մի հատ վրացական ճարենք

[Mitre]

Գործիս տեղում եմ, դինամիկ չունեմ ,որ լսեմ : Բայց կարծես թե վրացական ը սա է՝
http://www.lull.ru/bay15.htm#

[Ուլուանա]

Մի քիչ պատմեմ, թե ինչպես էին ինձ քնացնում /մի մասն իմ հիշելով, մնացածը՝ ծնողներիս պատմելով/: Թումանյանի փողոցի վրա տատիկիս տունն էր նախկինում /մորական/: Դրա տակով էլ մետրո էր անցնում: Քնացնելու պրոցեսին մասնակցում էին տարբեր մարդիկ: Սկսում էր տատիկս: Երգում էր, թե ինչպես գետակի վրա մինուճար ուռին թեքված խորհում է մարդկային բախտի մասին: Ես կարեկցում էի ուռենուն /բաց աչքերով և կողմնակի հարցերով՝ ուռենու վշտի խորության չափը պարզելու համար/: Հետո սկսվում էր հաջորդ երգը՝ «դեղնած դաշտերին իջել է աշուն»: Քանի որ ննջասենյակի պատուհանի գոգին աճում էր մշտադալար հալվեն, այս երգն իմ մանկական հոգում փոթորկում էր այն հարցը, թե ինչպես է ստացվել, որ երգի մեջի աշունը մեր հալվեի վրա ազդեցություն չի ունեցել: Իհարկե, այս մտքերը քնելուն չէին նպաստում: Այնուհետև սկսվում էր «փոքրիկ տղան մի վարդ տեսավ» ռոմանսի կատարումը: Այստեղ ես ուշի-ուշով հետևում էի դեպքերի բուռն զարգացմանը /տղայի՝ վարդը տեսնելուց մինչև այն պոկելը և վարդի կողմից՝ տղայի մատը ծակելը/: Տղամարդկային սոլիդարությունից ելնելով կարեկցում էի նրան՝ մարմնական վնասվածք ստանալու առթիվ: Մյուս կողմից, իհարկե, վարդն էլ էր ափսոս: Ինչ խոսք, այսպիսի մտքերը քնազուրկ էին անում զիս: Ականատեսները պատմում են, որ մի օր խեղճ տատիկս այդքան երգ երգելուց հոգնել է և քնել /գիշերային հերթ էլ էր աշխատում/: Ես դուրս եմ եկել օրորոցիցս, վազել-գնացել մեծերի մոտ և ասել «տատին «խո-խո»-յա անում » /«խո-խո» կնշանակէ՝ խռացնում է/:
Այնուհետև էստաֆետան անցնում էր մորս: Մայրս օգնության էր կանչում սոխակին, որը պետք է գար ինձ համար երգեր երգելու, միաժամանակ համոզված պնդում էր, որ իր որդին «չուզե աբեղա դառնալ»: Որդին այդ ժամանակ մտածում էր, թե ինչ է նշանակում «աբեղա»: Սոխակի ուշանալու պատճառով անցնում էինք հեքիաթների: Կարմիր գլխարկն արդեն ութսուներորդ անգամ մութ անտառով կարկանդակ էր տանում տատիկին... Մայրս այնքան հոգնած էր լինում, որ մեկ-մեկ սկսում էր պատմելիս քնել: Հոգնածությունից լեզուն կապ էր ընկնում և սկսում էր ուրիշ բաներ խոսալ Մի անգամ հիշում է՝ ինչպես եմ արթնացրել իրեն և ասել. «Ի՞նչ տան վարձ, մա՛մ, գայլի մասին պատմի»:
Բարկացած և ուժասպառ մորս սովորաբար փոխարինում էր մորաքույրս: Գործի էր դրվում հեքիաթը՝ ամեն անգամ մի նորություն մեջը մտցնելով /մորաքույրս՝ լինելով ոչտրիվիալ, շատ բանիմաց և անձնավորություն, չէր կարող հանդուրժել միօրինակույթւոնը/: Դե ես էլ հո չէ՞ի քնի՝ բաց թողնեի հեքիաթային նորությունները: Կրկին անցնում էինք երգի: Այս անգամ՝ ռուսերեն: Միասին կանչում էինք կատվին, որ ինձ քնացնի՝ «Приди котик ночевать /ես երգում էի՝ начувать/, мою деточку качать»: Деточка-ն ինքն էլ էր երգում՝ ակնկալելով, որ կատուն այնքան զբաղված չի գտնվի, ինչքան աբեղայությունից հեռու պահող սոխակը և կբարեհաճի այցելել իրեն: Ապարդյուն:
Վերջապես, երեխային հանձնում էին հորը: Հայրս երգելու տաղանդ չուներ և փորձում էր քնացնել հեքիաթի միջոցով: Հիշում է միայն, որ աչքերս փակում էի, ինքն էլ կարծում էր, թե քնել եմ, ուրախանում էր: Թարսի պես, այդ ժամանակ անցնում էր գետնի տակով մետրոն, ինչը միանգամից ստիպում էր երեխային վեր թռնել և ասել. «պոյեզը գնա՛ց» Այսպիսով, քնացնելով յուր բոլոր բարեկամներին, երեխան ինքն էլ էր քնում:

Ահագին էլ հետաքրքիր ու իրադարձություններով լի օրորոցային անցյալ ես ունեցել։
Արս, էս գրածդ կարդալիս պատկերացնում էի, թե ինչ լավ մուլտային տեսահոլովակ կստացվեր սրանից։ Էն մյուս մուլտերի նման, էլի։

Ժողովո՛ւրդ, իսկ դուք ի՞նչ մեղեդիների տակ եք քնել:

Ինչքան գիտեմ՝ մեզ համար օրորոցային չեն երգել։ Դե, 2–3 տարեկանից սկսած հաստատ կարող եմ ասել, որովհետև անձամբ եմ հիշում, իսկ դրանից առաջ էլ մայրս պատմել էր, որ մեզ չի օրորել երբևէ։ Հենց սկզբից էնպես է սովորեցրել, որ առանց օրորոցայինի միանգամից քնենք։ Պատմում էր, որ երբ փոքր էի, տանը մարդ էր լինում, ու իմ քնելու ժամը գալիս էր, մամաս ասում էր՝ գնամ երեխային քնեցնեմ, գամ։ Գնում էր ու մի երկու րոպեից վերադառնում, մարդիկ զարմացած հարցնում էին՝ բա երեխային չպիտի՞ քնեցնեիր։ Մամաս էլ պատասխանում էր՝ հա, քնեցրի, եկա։ Դե, իրենք ժամերով պիտի օրորեին, որ երեխաները քնեին, իսկ մամաս համարում էր, որ օրորելով քնեցնելն անիմաստ կախվածություն է առաջացնում երեխայի մոտ, երեխան էլ կամակոր է դառնում դրանից, երես է առնում։ Մի խոսքով՝ մամաս հեշտ ձևը գտել էր։
Իսկ հեքիաթներ շատ էր պատմում, երգեր էլ էր շատ երգում մեզ համար, բայց օրը ցերեկով, երբ արթուն էինք։ Այ հաց ուտելուց էր հաճախ հեքիաթ պատմում, բավական արդյունավետ էին լինում հեքիաթները, երբ ճաշն ուտել չէի ուզում, պատմելով կերցնում էր, ես էլ համով–համով ուտում էի։ Դե, նկատի ունեմ էն ճաշերը, որոնք ուտելն ինձ համար պրոբլեմատիկ էր։ Լավ, ինչ–որ շատ խորացա ու արդեն լրիվ շեղվեցի, կներեք։

Հ.Գ. Եվս մի հայկական օրորոցային երգ՝ «Օրոր»:
Հեղինակ՝ Բարսեղ Կանաչյան: Կատարող՝ Արաքս Մանսուրյան
http://www.youtube.com/watch?v=F2SULyRAahQ

Լսեցի։ Էս մեկը ես էլ հավանեցի։

[ars83]

Արս, էս գրածդ կարդալիս պատկերացնում էի, թե ինչ լավ մուլտային տեսահոլովակ կստացվեր սրանից։ Էն մյուս մուլտերի նման, էլի։

Չուկոտական տարբերակին մոտիկ էր, չէ՞

Ինչքան գիտեմ՝ մեզ համար օրորոցային չեն երգել։ Դե, 2–3 տարեկանից սկսած հաստատ կարող եմ ասել, որովհետև անձամբ եմ հիշում, իսկ դրանից առաջ էլ մայրս պատմել էր, որ մեզ չի օրորել երբևէ։ Հենց սկզբից էնպես է սովորեցրել, որ առանց օրորոցայինի միանգամից քնենք։ Պատմում էր, որ երբ փոքր էի, տանը մարդ էր լինում, ու իմ քնելու ժամը գալիս էր, մամաս ասում էր՝ գնամ երեխային քնեցնեմ, գամ։ Գնում էր ու մի երկու րոպեից վերադառնում, մարդիկ զարմացած հարցնում էին՝ բա երեխային չպիտի՞ քնեցնեիր։ Մամաս էլ պատասխանում էր՝ հա, քնեցրի, եկա։ Դե, իրենք ժամերով պիտի օրորեին, որ երեխաները քնեին, իսկ մամաս համարում էր, որ օրորելով քնեցնելն անիմաստ կախվածություն է առաջացնում երեխայի մոտ, երեխան էլ կամակոր է դառնում դրանից, երես է առնում։ Մի խոսքով՝ մամաս հեշտ ձևը գտել էր։
Իսկ հեքիաթներ շատ էր պատմում, երգեր էլ էր շատ երգում մեզ համար, բայց օրը ցերեկով, երբ արթուն էինք։ Այ հաց ուտելուց էր հաճախ հեքիաթ պատմում, բավական արդյունավետ էին լինում հեքիաթները, երբ ճաշն ուտել չէի ուզում, պատմելով կերցնում էր, ես էլ համով–համով ուտում էի։ Դե, նկատի ունեմ էն ճաշերը, որոնք ուտելն ինձ համար պրոբլեմատիկ էր։ Լավ, ինչ–որ շատ խորացա ու արդեն լրիվ շեղվեցի, կներեք։

Ես հաճույքով ու հետաքրքրությամբ կարդում եմ

Լսեցի։ Էս մեկը ես էլ հավանեցի։

Ես էլ եմ սիրում: Մի հատ էլ ռուսերենը նայիր, եթե ուզում ես: Աննա Գերմանը շատ լավ երգչուհի է:

Գործիս տեղում եմ, դինամիկ չունեմ ,որ լսեմ : Բայց կարծես թե վրացական ը սա է՝ http://www.lull.ru/bay15.htm#

Չեմ կարողանում քաշել կամ լսել Մի հատ դուք էլ փորձեք, ժողովուրդ ջան, եթե կարելի է: