Երեք սերունդ

[Դեկադա]

Mankik-ի խոսքերից
Ուրեմն, ինչու՞, ինչու՞ է հայերի մոտ համարվում ամոթ, եթե զույգերն ուզում են առանձնանան:
Բոլորս էլ լավ գիտենք, որ էտպես է: Երբ կինը առաջարկում է ամուսնուն առանձին ապրել, անմիջապես լսվում է պատասխանը... «Բա ծնողնե՞րս, բա ի՞նչ կասեն բարեկամները, հարեվաները, ընկերները...»:
Համաձայնվեք, որ ամեն հայ երիտասարդ ընտանիք չի կարողանում այդ քայլին դիմի: Ինչու՞ է այդպես:

Այ եթե կարենանք մեր կյանքից հանենք էտ բա-երը շատ ողջունելի կլինի:
Հետաքրքիր է, իսկ աստված չարասցե, երբ էտ ընտանիքներում պրոբլեմներ են առաջանում այդ բա ասողները կարողանում են իրենց դրական ազդեցությունը թողնեն հարցի լուծման վրա, թե էլի ընկնում են բա տեսար տարբերակի հետևից:
Ավելի ճիշտ կլինի տալ զույգին հնարավորությունը կայանալու,պայքարելու և վերջապես հասկանալու ինչ են ուզում իրենք կյանքից, ինչ պահանջներ ու պարտավորություններ ունեն:Թե չէ երբեմն ծնողների և դրական և բացասական միջամտությունները հենց բերում են իրենցը չունենալուն:

[Moon]

Լավ թեմայա, հմմմ...ու մի քիչ բարդ...
Բայց անկեղծ ասած ես կողմե մ առանձին բնակվելուն, տենց ինքնուրույնություն ես սովորում ու բացի դրանից ոչ մի ծնողի կողմից որևէ արգելք կամ գործերին խառնվելու հավանականությունը քչանում ա...
Բայց որպես երրորդ սերնդի ներկայացուցիչ ասեմ, որ իմ տատիկն էնքան ժամանակակից մտածելակերպ ունի, որ նման բախումները քիչ հավանական են։
Իմ երկու քույրերն ամուսնացել են ու ապրում են ամուսնու ծնողների հետ, երկուսն էլ երջանիկ են, մեկ մեկ իմ հավեը գալիս ա հենց էնտեղ եմ գնում, մի ընտանիքի պես են, բոլորն իրար սիրում են, ոչ մեկ ոչ մեկին չի խանգարում։ Իդեալական վիճակա ա...
Չէ, բայց ճիշտը մենակ ապրելն ա, ինչքան էլ որ դժվար լինի...չնայած չես կարող ասել....ապագան ցույց կտա...
Բայց ճիշտ տարբերակ եմ համարում մինչև ամուսնանալը միասին ապրել...հետո մտածել ամուսնության մասին

[Արմինե]

Առանձին ապրելուց լավը չկա:

[Տատ]

Առանձին ապրելուց լավը չկա:

Իհարկե: Բախտս բերեց, այդպես էլ եղավ ամենասկզբից:
Բայց...
Թերությունը հիմա եմ տեսնում: Երեխաներս մեծազան առանց տատ ու պապի: Օհ, նրանք կան, ողջ ու առողջ են, բայց շփվում են տուրիստի պես՝ տոներին, ծնուննդներին, երբեմն իհարկե պարզապես հյուր գալ-գնալով: Եվ դա քիչ է, նրանք չեն զարքացնում այնպիսի հատկություններ, ինչպես՝ համբերություն ծեր մարդու նկատմամբ, հարգանք հակառակ չհամաձայնության, առօրյա սովորական օգնություն մեկին, որ իրոք կարիքն ունի, ոչ թե ծնողին, հիշողություններ, համեմատություններ,...Դէ կա այդ ամենը, բայց մակերեսային ոչ լուրջ մակարդակով: Մի քիչ ափսոսում եմ:
Ես տատիկիս հետ կռվել ու հայհոյՎել եմ, քմծիծաղել ու ձեռք առել նրան, լսել պատմությունները Ստալինյան երիտասարդությունից: Այդ ամբողջն իմ կերպարի կազմավորող մասն է, նույնիսկ տատիկիս մահվան օրերը (շաբաթները) չէի ուզի բաց թողնել, հեռացնել կյանքիցս:
իսկ իմ երեխաները չեն տեսնի դա, կգնան թաղման (ծիպուն մնե նա յազիկ) ու վերջ:

[miracle]

ինձ թվում է, կարելի է նրանց տուրիստական այցելություններն ավելացնել, ու դարձնել ոչ տուրիստական, իսկ եթե հեռավորությունն է խնդիրը, կարելի է էլի շատ ձևեր գտնել երեխաների ու տատ-պապի միջև ավելի շատ ու երկարատև հանդիպումների: օրինակ՝ ամառային արձակուրդներ: դրանք քիչ թե շատ կապահովեն նշված հատկությունները, որ ուզում եք զարգացնել երեխաների մեջ, ու միգուցե դրանք դարձնեն ավելի գնահատելի… ընդ որում ինքներդ էլ կպահպանեք ձեր անկախությունն ու սեփական ընտանիքի տերը լինելու իրավունքը:

[Mankik]

Էստեղ ինչ-որ մեկը ակնարկեց, որ պետք է երեխաներին տալ տատիկ-պապիկները պահեն, իսկ երիտասարդ ծնողները առանձին ապրեն: Պատկերացրեք մի պահ գա, երբ էս երեխաները մեծանում են, իրենց երեխաներին բերում են ծնողների մոտ, «Հերիք ինչքան վայելեցիք, հիմի հերթը մերն է: Էս երեխեքին պահեք, հիմա էլ մենք առանձին վայելենք»
Խեղճ ծնողներ... իրենց երեխաներին իսկի չեն պահել, հիմա ո՞նց թոռներին պահեն:

[Տատ]

օրինակ՝ ամառային արձակուրդներ:

Այո-այո-այո': Իմ մեղքն է, չարեցի այդպես, միշտ միասին էինք գնում, իսկ դա նույնը չէ, անմիջական կապ չի հաստատվում: Հիմա մեծ են, արդեն մտածում են՝ մենակ ու ինքնուրույն գնալ Երևան: Եվ կգնան իհարկե, սեր կա, բայց խորը, անմիջական մտերմություն՝ ոչ: Գուցե կստացվի՞ դեռ, գիտակից մակարդակով:
Դա հայկական տատը, բայց կա նաև շվեյցարականը:

Տեսնվում ենք համեմատաբար հաճախ, բարի լավ հարաբերություններ, բայց դե առօրյա դժվարություններ չեն տեսնում ու տանում երեխաները: Ինձ համար՝ հրաշալի է, առանց ճնշման, պրետենզիաների, քիթն իմ գործերի մեջ չէ, օգնում են, գովում:
Բայց երեխաներս չեն պատկերացնում, որ տատը կամ պապն իրենց նկատողություն անեն, բարկանան, արգելեն մի բան: Կարող ա նույնիսկ վիրավորվեն: Դա էլ մի բան չի: Ես երբեմն նախանձում եմ, երբ մամաս զարմիկիս(եղբորս տղային) գոռում է՝ ПЕРЕСТАНЬ, СВОЛОЧЬ!! Այնպիսի ջերմություն կա հարազատ հայհոյանքի մեջ:

[Լուսաբեր]

Ամենալավը մենակ ապրելնա,սեփական <<կուխնիան>> ունենալը... Դե տատիկ պապիկին էլ ինչքան հնարավորա հաճախակի այցելել որ կապը երեխաների ու նրանց միջև չկտրվի,ինչպես շատ հաճախ լինում,երբ առանձին են ապրում