Sergio-ի բանաստեղծությունները

[Sergio]

Գիշեր


Օրը անցավ,եկավ գիշեր:
ՈՒ արթնացրէց իմ մեջ հուշեր...
Թախիծ է հոգումս ու կարոտ,
Ախր ինչու չեկար ինձ մոտ:

Դու հեռու ես ինձնից հիմա,
Գուցե գրկում ես դու նրա՛
Որին դու սերն ես քո տվել,
Ամբողջ հոգով, սրտով տրվել:

*** *** *** *** *** *** *** ***
Գիշերը ինձ դուր է գալիս
Իր լռույամբ խորհրդավոր,
Իր մթությամբ լույս է տալիս
Ու ծնվում են տողերս նոր:

Տողեր, որոնք քեզ են ձոնված
ՈՒ պատմում են քո մասին...
Անկեղծ խոսքեր իմ սրտից բխած,
Որը կարոտ է քո լույսին:[email protected]

[Sergio]

Ձմեռը այգում


Դատարկ է ու խավար մեր սիրո այգում,
Ձյուն է երկնքից մեղմորեն թափվում,
Թռչյունները այն, որ սեր էին երգում,
Դողում են ցրտից իրենց բներում:
Սիրտս ամենուր լոկ քեզ է փնտրում,
Այսրեղ ամեն ինչ քեզ է հիշեցնում՝
Մեր նստարանը, մեր այն ծառուղին...
Ավաղ, բաժանվեց մեր կյանքի ուղին:
Կանցնեն ցուրտ օրեր ու կգա գարուն,
Կծաղկի այգին նոր կյանքով լեցուն,
Կբացվեն նորից ծաղիկներ սիրուն,
Կշողա արեւ պայծառ,վառվռուն:
Չի ջերմացնի իմ սիրտը սակայն,
Սիրելի՛ս, դու դա կարող ես միայն,
Քո սիրուն է լոկ իմ սիրտը կարոտ
Ախ եթե միայն նորից գաս ինձ մոտ...

[Գալաթեա]

Սերջիո ջան, ինձ թվում է՝ դուք հանգիստ կարող եք ձեր ստեղծագործությունները միևնույն թեմայում տեղադրել, տարբեր վերնագրրով։
Մի տեսակ ավելի սեղմ կլինի էլի, քիչ տեղ կգրավի։

[Sergio]

Շատ շնորհակալ եմ խորհրդի համար
Ինչ կարծիքի ես ստեղծագործելու տաղանդ ունեմ թե չե?

[Գալաթեա]

Շատ շնորհակալ եմ խորհրդի համար
Ինչ կարծիքի ես ստեղծագործելու տաղանդ ունեմ թե չե?

Եթե կարող ես, աշխատիր մի քիչ ավելի օրիգինալ գրել։
Շատ ծեծված են տողերդ։
սիրո մասին բանաստեղծություն գրելը թարմ շունչ է պահանջում։ Թարմ մոտեցում, հետաքրքիր պատկերներ։ Չէ որ էդ մասին վաղուց արդեն ամեն ինչ ասված է

Իսկ քո գրածը շատ ստանդարտ է ու պարզունակ։
Եթե կարողանաս քո մեջ էդ ստանդարտին հերևելը կոտրես, միգուցե մի բան ստացվի

Բացի էդ, բոլորովին պարտադիր չի, որ բոլոր հանգերդ վերջին նույն երկու-երեք տառով ավարտվեն...պոեզիայի հիմքը դա չի Դա շատ հաճախ սահմանափակում է ստեղծագործության միտքը...դու սկսում ես գրել հանգի համար, ոչ թե մտքի։ Եթե իհարկե արդեն մեծ ու տաղանդավոր բանաստեղծ չես
Կարևորը ռիթմը պահի ու դուրս արի պարզունակությաբժն սահմաններից

Չես նեղանում, չէ՞

[Yellow Raven]

Լավ ես գրում

[Sergio]

Չէ Գալաթեա ջան չեմ նեղանում ընդհակառակը ես միշտ հաշվի էմ առնում խելացի ու անկեղծ խորհուրդները:Կարծում եմ երբ կարդաս իմ մյուս բանաստեղծությունները կհասկանաս որ ոչ թե հանգերն են թելադրում նրանց միտքը այլ ուղղակի սիրտս կարողանում է իր մեջ կուտակված զգացմունքները թղթին հանձնել հանգերով որոնք միայն
ավելի հաճելի են դարձնում դրանց ընթերցումը

[Chuk]

Մոդերատորական. «Գիշեր» և «Ձմեռը այգում» թեմաները միացվել են իրար՝ «Sergio-ի բանաստեղծությունները» խորագրի ներքո:

[Sergio]

Լավ ես գրում

Մերսի Վահիկ ջան

[Chuk]

Քանի որ քննադատությունը նորմալ ընդունվում է, ապա հանգիստ ու բաց սրտով գրեմ: Նախ ասեմ, որ տեսնում եմ գրելու մեծ պոտենցիալ, սակայն կարծում եմ որ ինքդ քո վրա աշխատելու շատ տեղ ունես: Առայժմ այն գործերը, որ տեղադրել ես, իրենց բնույթով ավելի շուտ պարզ ու նաև շատ ծեծված են, չեն պարունակում ոչ մի նորություն՝ ոչ շարադրանքի ոճում, ոչ տված հույզերում, ոչ ասելիքով, որ կարողանան գերել, հրապուրել ընթերցասեր հասարակությանը: Փորձիր մշակել առավել հետաքրքիր ու ուրույն ոճ ու գտնել նոր ասելիք, մի բան, որ մինչև քեզ չի արվել:

[Sergio]

Կյանքը խաղ է


Կյանքի դաժան օրենքն է սա,
Երբ ապրում ես հանուն նրա,
Բայց նա սիրում է ուրիշի՝
Ինչ էլ անես քէզ չի հիշի:
ՈՒ հետո երբ մեկը քեզ սկսի սիրել,
Քո սիրուն կարոտ ապրել նա սկսի՛
Ինչքան էլ ուզես դու նրա՛ն սիրել,
Քո ամբողջ կյանքը նրա՛ն նվիրել,
Չեն թողնի երբեք աչքերն այն մեկի՛
Որին սիրել ես, պաշտել ուղղակի,
Բայց որի սրտին ուրիշն էր տիրել,
Իր սրտի բոցից ջերմություն տվել:
ԵՎ հիմա դու ի՞ նչ կարող ես անել,
Ի՞նպես կարող ես ուրիշին սիրել,
Այն մեկը քոնը չէ, սրան չես սիրում,
Ճակատագրիդ հետ չես համակերպվում,
Խավար մտքերով զուր ես քեզ տանջում,
Մի՞թե այ հիմար դու չես հասկանում
Որ կյանքը խաղ է իսկ դու խաղալիք

[Chuk]

Կյանքը խաղ է


Կյանքի դաժան օրենքն է սա,
Երբ ապրում ես հանուն նրա,
Բայց նա սիրում է ուրիշի՝
Ինչ էլ անես քէզ չի հիշի:
ՈՒ հետո երբ մեկը քեզ սկսի սիրել,
Քո սիրուն կարոտ ապրել նա սկսի՛
Ինչքան էլ ուզես դու նրա՛ն սիրել,
Քո ամբողջ կյանքը նրա՛ն նվիրել,
Չեն թողնի երբեք աչքերն այն մեկի՛
Որին սիրել ես, պաշտել ուղղակի,
Բայց որի սրտին ուրիշն էր տիրել,
Իր սրտի բոցից ջերմություն տվել:
ԵՎ հիմա դու ի՞ նչ կարող ես անել,
Ի՞նպես կարող ես ուրիշին սիրել,
Այն մեկը քոնը չէ, սրան չես սիրում,
Ճակատագրիդ հետ չես համակերպվում,
Խավար մտքերով զուր ես քեզ տանջում,
Մի՞թե այ հիմար դու չես հասկանում
Որ կյանքը խաղ է իսկ դու խաղալիք

Թեև ճիշտն ասած անպետք խաղալիք,
Որին չի սիրել այն մեկը միակ,
Որին տվել էիր այնքան հուր կրակ,
Իսկ նա խաղացել, դեն էր շպրտել,
Իր համար մի նոր խաղալիք գտել,
Ու այդ հիմարն էլ՝ այնքան երջանիկ,
Քեզ ձեռ է առնում ու ասում «տիկնիկ»,
Ու չի գիտակցում, որ արդեն շուտով,
Դուրս է նետվելու, ինչպես մի հին շոր,
Հնացած տիկնիկ, ջարդված բաժակ,
Ձանձրացրած մուլտիկ, ծուռ ու մուռ տախտակ,
Ու սիրուց տանջված, սիրածից մերժված,
Մի ջարդված գիթառ հուսահատ ուսած,
Փողոցից փողոց տխուր շրջելով,
Իր տխուր բախտը վատաբանելով,
Հուսահատ երգեր անվերջ երգելով,
Քո նման պոետ իրեն կոչելով,
Հեռվից նայելով ու նախանձելով,
Այն նոր տղային սրտանց ատելով,
Իր այս մի երգն էլ նա ավարտելու,
Ու տխուր, տրտում երկար լռելու...

[Sergio]

Թեև ճիշտն ասած անպետք խաղալիք,
Որին չի սիրել այն մեկը միակ,
Որին տվել էիր այնքան հուր կրակ,
Իսկ նա խաղացել, դեն էր շպրտել,
Իր համար մի նոր խաղալիք գտել,
Ու այդ հիմարն էլ՝ այնքան երջանիկ,
Քեզ ձեռ է առնում ու ասում «տիկնիկ»,
Ու չի գիտակցում, որ արդեն շուտով,
Դուրս է նետվելու, ինչպես մի հին շոր,
Հնացած տիկնիկ, ջարդված բաժակ,
Ձանձրացրած մուլտիկ, ծուռ ու մուռ տախտակ,
Ու սիրուց տանջված, սիրածից մերժված,
Մի ջարդված գիթառ հուսահատ ուսած,
Փողոցից փողոց տխուր շրջելով,
Իր տխուր բախտը վատաբանելով,
Հուսահատ երգեր անվերջ երգելով,
Քո նման պոետ իրեն կոչելով,
Հեռվից նայելով ու նախանձելով,
Այն նոր տղային սրտանց ատելով,
Իր այս մի երգն էլ նա ավարտելու,
Ու տխուր, տրտում երկար լռելու...

Այսպես է բարեկամ այս կյանքը անցնում՝
Այսօր ծնվում ենք,վաղը մահանում,
Մի օր լացում ենք, մի օր ծիծաղում,
Մեկը գտնում ենք, տասը կորցնում,
Ոչինչ մեր ձեռքում հավերժ չի մնում:
Ոմանք կորցնում են, բայց համակերպվում,
Անհոգ ու անդարդ կյանքը շարունակում,
Բայց ոմանք ինչպես եւ ես,դա չեն կարողանում,
Սիրելիի կորստից վերքեր են ստանում,
Որոնք անցնում են,բայց սպիեր դարձած,
Մեր հոգու վրա սեւ ներկով դաջված՝
Մեր ամբողջ կյանքում մեզ հետ են մնում
ՈՒ ցավոտ պահերն են մեզ միշտ հիշեցնում,
Իսկ կյանքը անցնում է հավերժ շարունակվում:

[Morpheus_NS]

Դե լավ, ես էլ անկեղծ լինեմ: Միայն վերջին ստեղծագործությունը քիչ թե շատ հավանեցի, առաջին երկուսը դուրս չեկան: Վերջին բանաստեղծությանդ թեմայով ես մի փոքրիկ ստեղծագործություն ունեմ: Շուտով կտեղադրեմ ակումբում...

[Rhayader]

Վերջինը վատը չեր (եսիմ, չգիտեմ): Սկզբինները, ներիր, բայց Վանո Սիրադեղյանի մանկագրության գոհարներն էին հիշեցնում իրենց ռիթմիկայով ու վանկադրությամբ: