Ես մի անգամ հաղորդում եմ նայել, որտեղ պատմում էին այս նկարների մասն, մասնավորապես սևի մասին ասվում էր, որ սա քառակուսի չի այլ զուգահեռագիծ ա, այսինքն անվերջ խորացող, մութ անդունդ, ու դա երևում է ուշադիր նայելուց, իհարկե վրձինով այսպիսի էֆեկտ ստանալը շատ բարդ է, միանշանակ գլուխործոց ա!
Երկու լումա էլ ես ներդնեմ․․․
Միանգամից գրեմ, որ արտահայտում եմ անձնական, սուբյեկտիվ կարծիքս Red Devis-ի տեղադրած պատկերների վերաբերյալ (որպեսզի խոսք չգնա բնօրինակների մասին): Հետաքրքիր տեսակետներ կարդացի նրա մասին, թե ինչ էր ուզում ասել այս նկարներով Մալևիչը: Նրա կենսագրությանը և գործերին ծանոթ չեմ, ապրած դարաշրջանի մասին գրեթե ոչինչ չգիտեմ: Սև քառակուսին ընկալել եմ և ընկալում եմ որպես հեղինակի հրավեր դիտողին՝ լինելու նկարիչ, այսինքն՝ ինքդ նկարես ցանկացած նկար, որն այդ պահին կա ուղեղումդ: Մեկի մտքին կենդանի կլինի, մյուսի մտքին՝ մարդ, երրորդը աստեղաբույլ կպատկերի: Այդ իմաստով համարում եմ պատկերը արժեքավոր (ինչպես, հիմնականում, արժեքավոր եմ համարում ցանկացած բան, որ նպաստում է յուրաքանչյուր անձի եզակի ինքնության արտահայտմանը, արարելուն):
Ինչ վերաբերվում է մաքուր (սպիտակ) թղթի և սև քառակուսու համարժեքությանը, այդքան էլ համամիտ չեմ: Սպիտակը և սևը գույներ չեն («աքրոմատիկ» գույներ են), բայց սպիտակը ստացվում է, օրինակ, երեք հիմնական գույների՝ կարմիր, կանաչ, կապույտ համաչափ խառնումից, կարելի է ասել, որ այն բոլոր գույների խառնուրդն է (ցանկացած գույն կարելի է ստանալ երեք հիմնականի խառնուրդից, այսինքն, գույնի տեսակետից, ավելի գունեղ պատկեր, քան սպիտակ թուղթը ստանալ անհնար է): Իսկ սևը՝ գույնի բացակայությունն է (դատարկ կտավ, որի վրա կարելի է ավելացնել գույներ):
Եթե այս քառակուսու տակ կա այլ պատկեր, ապա ինձ համար այն կարող է ևս արժեքավոր լինել՝ սիմվոլիզմի և թաքնված իմաստի տեսակետից (որոնք խթանում են տրամաբանությունը): Բայց որպես զգացմունքների վրա ազդող գործ (իսկ սա, կարծում եմ, ավելի առաջնային է համարվում գեղարվեստում, քան տրամաբանության խթանումը)՝ մեծ արժեք չէի համարի:
Վերջապես, ինչ վերաբերում է կարմիր պատկերին, ապա, եթե ամեն ինչ ճիշտ է արտատպված, ապա այն «քառակուսի» կոչելը վկայում է կամ տեսողական խաբկանքի առկայության կամ հարթաչափությունից սակավ գիտելիքներ ունենալու մասին. պատկերն իրենից ներկայացնում է ուղղանկյուն սեղան (զարմանալի է, որ ոչ ոք չի նշել դա)
Կարմիր գույնն արդեն տեղ չի թողնում ինքնուրույն ստեղծագործելու (ինչպես սևը) և, կարծում եմ կոնտեքստից դուրս (ինչպես նշել է Հայկօ-ն) այն դիտարկելն իմաստ չունի: Համենայն դեպս, ինձ համար այն քիչ արժեք է ներկայացնում:
Սա շատ հետաքրքրեց ինձ, միգուցե նաև այս նկարը անվերջությունը պատկերելու փորձերից մե՞կն էE*D*U*L?-ի խոսքերից
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Քո ասածը ադիտիվ գունային մոդելն է, իսկ առօրյաում մենք գործ ունենք սուբտրակտիվ գունային մոդելի հետ, որ նկարագրածիդ ճիշտ հակառակն է: Այս մոդելում հակառակը, գույների բացակայությունը սպիտակն է, իսկ գույների խառնուրդը՝ սևը: Նկարչության մեջ ևս, բնականաբար. օգտագործվում է սուբտրակտիվ գունային մոդելըԻնչ վերաբերվում է մաքուր (սպիտակ) թղթի և սև քառակուսու համարժեքությանը, այդքան էլ համամիտ չեմ: Սպիտակը և սևը գույներ չեն («աքրոմատիկ» գույներ են), բայց սպիտակը ստացվում է, օրինակ, երեք հիմնական գույների՝ կարմիր, կանաչ, կապույտ համաչափ խառնումից, կարելի է ասել, որ այն բոլոր գույների խառնուրդն է (ցանկացած գույն կարելի է ստանալ երեք հիմնականի խառնուրդից, այսինքն, գույնի տեսակետից, ավելի գունեղ պատկեր, քան սպիտակ թուղթը ստանալ անհնար է
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Հենց նոր զրուցում էի այս մոդելների մասին ֆիզիկոս աշխատակցիս հետ, փաստորեն ես Նյուտոնյան տեսակետի կողմնակից եմ (ադիտիվ): Ինչքանով հասկացա, մոդելները համարժեք են:Քո ասածը ադիտիվ գունային մոդելն է, իսկ առօրյաում մենք գործ ունենք սուբտրակտիվ գունային մոդելի հետ, որ նկարագրածիդ ճիշտ հակառակն է: Այս մոդելում հակառակը, գույների բացակայությունը սպիտակն է, իսկ գույների խառնուրդը՝ սևը: Նկարչության մեջ ևս, բնականաբար. օգտագործվում է սուբտրակտիվ գունային մոդելը
RGB մոդելում սևը 000-ն է, չէ՞ (այսինքն՝ գույնի բացակայությունը):
Ի՞նչ ի նկատի ունես, երբ ասում ես՝ «գործնականում», որտե՞ղ է կիրառվում ադիտիվ մոդելը (եթե կարող ես կարճ բացատրի, եթե չէ՝ ազատ ժամանակ փորփրեմ ինտերնետում: Որ մի երկու հղում տաս, շնորհակալ կլինեմ):
Հետաքրքիր ընկալման հարց է, բայց
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Հետո առանձին թեմայում, լա՞վ:Հենց նոր զրուցում էի այս մոդելների մասին ֆիզիկոս աշխատակցիս հետ, փաստորեն ես Նյուտոնյան տեսակետի կողմնակից եմ (ադիտիվ): Ինչքանով հասկացա, մոդելները համարժեք են:
RGB մոդելում սևը 000-ն է, չէ՞ (այսինքն՝ գույնի բացակայությունը):
Ի՞նչ ի նկատի ունես, երբ ասում ես՝ «գործնականում», որտե՞ղ է կիրառվում ադիտիվ մոդելը (եթե կարող ես կարճ բացատրի, եթե չէ՝ ազատ ժամանակ փորփրեմ ինտերնետում: Որ մի երկու հղում տաս, շնորհակալ կլինեմ):
Հետաքրքիր ընկալման հարց է, բայց
Շատ հետաքրքիր թեմա է, ի դեպ
Ու սենց անկապ թեմա չի էլի, որ երկու րոպեում ստից գրեմ
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
փաստորեն քո համար մալևիչի սև քառակուսին անկապ թեմայա հաՈւ սենց անկապ թեմա չի էլի, որ երկու րոպեում ստից գրեմ
բա ինչի՞ ենք մուֆթա քամակներս թրջում
Հետո առանձին թեմայում, լա՞վ:
Շատ հետաքրքիր թեմա է, ի դեպ
Ու սենց անկապ թեմա չի էլի, որ երկու րոպեում ստից գրեմեղավ
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Օրինակ Էնգրը, էս նկարի վրա մի տարի աշխատել է, իրոք որ տիտանական աշխատանք է կատարված;
Բայց որ Մալևիչը մի քանի ամիս չարչարվելուց հետո, չասել ասողի իսպանական կաֆել է ստացել, այն էլ մի կտոր ընդամենը, դա պատկերացնելը իմ երևակայութությունից վեր է:
Տրիբ, իսկ համամիտ չե՞ս, որ կարաս 10 տարի չարչարվես մի նկարի վրա ու արդյունքում մետլախից ավելի վատ նկար ստացվի (տեխնիկապես լինելով կատարյալ կամ չլինելով կատարյալ) ու կարաս մի քանի ժամում լավ գործ ստեղծես:
հականում եմ միտքդ
իրոք էնգրի մոտ տեխնիկական կատարողականը արտակարգ բարձր մակարդակի վրա է, եթե կարելի է ընդհանապես այսպես արտահայտվել, միայն առանձին դետալները նկարի ինչ ասես արժեն, բայց պարտադիր չէ, որ այս նկարը բոլորին դուր գա
բայց ի՞նչ է նշանակում լավ կամ վատ նկար Ձայնո ջան
իսկ ասենք ինչպես կվերաբերվեիք այն բանին, որ մի կոմպոզիտոր մի նոտայով գործ գրեր.. կամ երկու, այնպես ինչպես սևի ու սպիտակի համադրումն է Մալևիչի մոտ, ասենք .. դոոոոոոոոոոոո, կամ ռեեեեեեեեեեե, կամ երկուսը միասին, ու մոնոտոն
էլի երևի պիտի ենթադրություններ անեինք, որ սա անվերջություն ներկայացնելու փորձ է:
Քուանշ
Իսկ ինչու՞ մոնոտոն
Մեկ էլ տեսար եղավ անմոնոտոն ու բավական հետաքրքիր, հուզիչ, խորը
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Եթե համեմատությունը սև պատկերի հետ է, ապա տեղին չէ, կարծում եմ: Համարժեքը կլիներ (ըստ իս) լռությունը (ձայնի բացակայությունը): Եթե կարմիրի հետ է, ապա դուրս չէր գա: Իդեպ, նման «ստեղծագործություններ» լիքը կան ժամանակակից փոփ-երաժշտությունում՝ երբ ամբողջ երգը տեղավորվում է մեկ օկտավայում, բառերի վանկերի քանակն էլ՝ հարյուրի էլ չի հասնում (կրկնությունները չհաշված, այլապես հազար էլ կստանանք)
Il y a un spectacle plus grand que la mer, c'est le ciel; il y a un spectacle plus grand que le ciel, c'est l'intérieur de l'âme. (V. Hugo, Les Misérables)
Միանգամից ասեմ, չեմ կարա սահմանեմ: Արվեստաբանները նկարի մասին էջերով գրում են՝ շատ դեպքերում տուֆտում են, ես նայում եմ ու կամ հավանում եմ կամ չէ: Մաքսիմում երկու երեք բառ գտնեմ նկարագրելու համար՝ ուրախ ա, կամ անկեղծ ա, կամ կեղծ ա, տրամադրություն կա, տենց ախմախ ոչինչ չասող ֆրազներով ավարտվում ա զգացածս բառերով արտահայտելու իմ կարողությունը:
սկզբունքորեն բերածդ սահմանումների հետ համաձայն եմՄիանգամից ասեմ, չեմ կարա սահմանեմ: Արվեստաբանները նկարի մասին էջերով գրում են՝ շատ դեպքերում տուֆտում են
հիմա նայում ենք Էնգրի նկարին, ու ամեն մեկս մի տեսակի եզրակացության ենք հանգում - ուրախա, տխուր ա, մանրամասն ա, գույների համադրությունը հետաքրիր ա, իրական ա, լույսի ու ստվեի լավ համադրում կա կամ չկա, ու էլի եսիմ ինչ
հիմա նայում ենք քառակուսուն, ու ոշշշշ մի բան, քանի որ նկար չկա, ու սկսում ենք հորինել - անվերջություն ա, տակը բան կա չենք տեսնում, մահ ա, կյանք ա, նոր խոսք ա, արվեստի վերջն ա, սև ջհանդամ ա ...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Էջանիշներ