Հեսա ներոնային ցանցս «պաժառ ա ընկնելու»d Սպիրալի թեորիան ապացուցվեց. ես էկա նույն կետին, ու կանգնեցի նույն որոշումը կայացնելու առաջ:
Հեսա ներոնային ցանցս «պաժառ ա ընկնելու»
Իբր ինձ քիչ դժվար ա որոշում կայացնելը, մի բան էլ կողքից բզբզում են...
Տո ես ձեր մարդ ասողի. մի օր գալիս եմ, ստեպլես չկա, մյուս օրը «ինքնասոսնձվող էն զպռտիչը», էսօր արդեն ռետինս չկա: Տո ասա գնացեք ձեր համար էդ զիբիլներից առեք էլի, կամ էլ վերցնելուց հետո բերեք տեղը դրեք: Զզվացրեցին էլի:
Քիչ խմելու սերիայից.
Պետք ա, երևի, կյանքի որոշակի էտապներում անել քայլեր, որոնք կբերեն տվյալ ժամանակահատվածում սեփական գիտակցության ճանաչմանը։ Ի վերջո, ինքնահաստատումն անվերջ պրոցես է, որի միայն ճիշտ ու առողջ ընկալումը կարող է տանել ինքնաճանաչման, ինքնաընկալման, եթե դա հնարավոր է, ու որոշակիորեն ինքնազարգացման։
Երբ ես փոքր էի, աղջիկը՝ կարմիր գլխարկը, գնում էր տատիկի մոտ, իսկ հիմա «կարմիր գլխարկն» է աղջկան, ասել է թե ինձ, «հրավիրում» իր մոտ։ Էս կյանքը լրիվ հեքիաթ մեծահասակների համար ա։ (blin)
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 26.10.2011, 23:12:
Բա լավ, էդ ճիշտ որոշումը որտե՞ղ ա, որ ես իրան գտնել չեմ կարողանում:
Հ.Գ. Էն գլխից էլ ինձ էդ կարմիր գլխարկի մասին հեքիաթը ալա-բուլա էր երևում:
Երկիրը չի է, անասուն, մարդիկ են անասուն: Ո՜նց եմ ես զզվել էս էգոիստիկ դեգենռատներից, ու որ դրանց նման աննննասունների պատճառով ես պիտի թողնեմ իմ տուն ու տեղը, ընտանիքս ու հայրենիքս, ու գնամ ծվարեմ օտարի հողի վրա, ու ձեռքս առաջ պարած օտարին խնդրեմ, որ ինձ իր երկրի քաղաքացի դարձնի, որովհետև իմ երկրում ինձ լավ չի:
Այ անասուններ, ո՜նց եմ ես ձեր բոլորից զզվել:
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 10.11.2011, 14:39:
CactuSoul (10.11.2011), Claudia Mori (10.11.2011), cold skin (10.11.2011), E-la Via (10.11.2011), Freeman (10.11.2011), Katka (10.11.2011), Nadine (10.11.2011), Smokie (10.11.2011), StrangeLittleGirl (14.11.2011), yerevanci (24.06.2012), Yevuk (04.12.2011), Արէա (10.11.2011), Գեա (10.11.2011), Դատարկություն (10.11.2011), Դեկադա (10.11.2011), Էլիզե (10.11.2011), Մանուլ (10.11.2011), Նաիրուհի (08.12.2011)
Առաջին ֆիրման, որտեղ ես փորձում էի գործի ընդունվել 6 ամիս ձրի «պախատ անելով», ինձ մեղմ ասած գործի չընդւնեց, պատճառաբանելով, որ ես վատ «թիմի անդամ» եմ, որովհետև շեֆիս «ա լյա թիմ լիդ» ասել էի, որ ի տարբերություն իրա, ես գործ եմ անում, ոչ թե սոլիտա խաղում գործի ժամանակ:
Ժամանակի ընթացքում ես գործ գտա, ինձ շատ գովեցին, որ լավ թիմակից եմ, հրաշալի «ըջայլ» «ա լյա ափալ թափալ » աշխատակաից, բայց ես էլի չեմ կարողանում թիմակիցների հետ յոլա գնալ, որովհետև մարդիկ երբեք չեն կարողանում ընդունել, որ իրանք կարան սխալ լինել, ու երբ դու, քո մասնագիտության բերումով իրանց ցույց ես տալիս իրանց սխալները, նույնիսկ լավագույն ընկեր-կոլեգադ վրադ նենց ա աչքերը չռում ու մունաթ գալիս, որ հերթական անգամ զզվում ես գործից, կյանքից, աշխարհից:
Սենց կիսատ կմնա էս միտքը, քանի որ ես դրա լուծումը չունեմ:
When I look in your eyes
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 04.12.2011, 01:16:
Միշտ շարժվել եմ էն սկզբունքով, որ մարդկանց պետք չի ասել ինչում են սխալ, այլ իրենք իրենցով պիտի հասկանան, իսկ եթե չեն հասկանում, ասելն ավելորդություն ա դառնում։ Բայց փաստորեն չէ, երբեմն պետք է ասել, որովհետև ոմանց թվում ա, թե եթե դու լռել ես, ուրեմն չես հասկացել։
Վոտ կազլի, ա։ :Դ
.
ի յա լեչու տուդա գդե պրինիմայուտ:
Երբ մենք փոքր էինք, մեր ծնողները որոշումներ կամ քայլեր էին կատարում, որոնք մեզ դուր չէին գալիս՝ արգելում էին երկար ժամանակով բակ իջնել, կամ հեռուստացույց դիտել, կամ մասնակցել ամեն տարի կազմակերպվող «քաղաքից դուրս» էքսկուրսիաներին, որոնցից վերադառնում էինք արևից «խանձված» դեմքով և բազմաթիվ քերծվածքներով, ու ստիպում էին կարդալ ամեն տեսակ հիմարություն՝ Նավապետ «Հրանտի» որդիների տեսքով։ Գուցե մի երկու անգամ էլ մի ճլոթի են տվել՝ անկարգության կամ տենց մի բանի համար, որից մենք նեղացել, մեր անկյունն ենք մտել ու կոկորդիլոսի արցունքներ թափել։ Ժամանակները փոխվել են, թե մենք ենք մեծացել, չգիտեմ, բայց հիմա մենք ենք որոշումներ կայացնում, որոնք ստիպում են մեր ծնողների հիվանդությունների չափիչ պարամետրերին մաքսիմումի ձգտել։ Իսկ գուցե գրոցի ծոցը ամեն տեսակ Ռեդ Հաթերն ու եվրոպաները, հը՞։ Ուֆ.
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 15.12.2011, 01:56:
Չէ, էդ հաստատ մենակ իմ հետ կարող էր պատահել: Լիֆտում հեռախոսս ձեռքիցս ընկավ, քնադվեց, ակումուլյատորն ինչ-որ ծակ գտավ, դրանով ընկավ շախտա, ու մնաց երկու հարկերի արանքում գտնվող ինչ-որ երկաթի վրա:չէ դե նման իրավիճակում հայտնվելու համար պետք ա Արմինե լինել:
Էս հաջող ասելու երևույթն էնքան խորն եմ ընկալում, որ եթե չգնամ (մարդ ես էլի), մի երկու տարի ձեն չեմ հանի:
Իրականում ինքը երկար ու բարակ գործընթաց ա՝ շատ կարևոր «տեսակավորումներով»: Ամեն մեկին հանդիպելիս գիտակցում եմ, դա մնաս բարո՞վ, թե՞ ցտեսություն ա: Հետաքրքիր ա ուղղակի, իսկ եթե մնայի, էլի նույնը կլինե՞ր, թե՞ իներցիայով կպահպանվեր կամ էն բոլոր մարդկանց հետ, ում ամիսներով կամ տարիներով չեմ հանդիպում, ու չնայած իրենք բոլորը լավ մարդիկ են, բայց մենք ժամանակի ընթացքում էնքան ենք իրար հեռացել ու տարբերվել, որ շփման բոլոր եզրերը վերացել են: Ես եմ փոխվե՞լ, թե՞...
Արդեն քանի օր ա մտածում եմ
իսկ ինձ համա՞րKatka-ի խոսքերից
Ավելի լավ է ճանճի գլուխ լինել, քան առյուծի պոչ
yerevanci (24.06.2012)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ