.......
...Դեռ մի տասնամյակ էլ չի անցնի, երբ հանրահայտ Էմանուիլ Գարրին կրծքավանդակում սուր ծակոց կզգա ու կոկորդը խեղդող կարոտը դեռատի օրիորդի հանդեպ կստիպի վերցնել հեռախոսն ու համարել շատ լավ ծանոթ հեռախոսահամարը ու խոսափողից այն կողմ լսելով . "Մա՜մ, քեզ ինչ-որ ձյաձյա է հարցնում" պարզ նախադասությունը կհասկանա, որ նա, ով իր կյանքը մի ակնթարթում կտար իր համար, ինքն է նոր կյանքի սկիզբ դրել։ Ու գոցե խոր ծերության հասակում ՝ իր միակ հավատարիմ բարեկամ ձռնափայտի հետ այգում նստած կհանդիպի լրիվ ճերմակած մի կնոջ, որ զարմանքից առաջ պարզած շուրթերով, լայն բացված աչքերուվ ու ժպիտով նայում է այգում չարաճճիություն անող երեխաներին և այդ ժամանակ ծերունի Էմանուիլ Գարրին կգտնի իր իրական երջանկությունը ու կարտասվի....
Մեջբերել
ու իմ " հիմար ԵՍ-ին" թվում է, թե այդ ոչինչից ինքը դուրս է, ու միայն ինքը փոխվել է 
ու դեռ ձևացնում ես , թե կարևոր գործեր ունես 
բայց կանցնի, ու ամեն ինչ լավ կլինի։ Փոխվել ես շատ, էլ են ցինիկը չես, որ ուզում էի փոխէի, միշտ ուզում էի ապտակել 
Դու էլ իմ կարիքը չունես, ես գնում եմ. գիտես որտեղ կարող ես ինձ գտնել. չմոռանաս... Լողափին մի փոքրիկ խխունջ կգտնես...
impression-ի խոսքերից
Էջանիշներ