Էն որ ասում էի է, լապտոպ-լապտոպ, մի խոսքով լապտոպ ատմենյայետցա, հրաբուխ ա
Հ.Գ. Մտածեցի տոնկում գտնվողների համար բացատրեմ էլի գրառումս: Հրաբխի, ավելի շուտ հրաբխային ամպի պատճառով բոլոր թռիչքները հետաձգվել են, ու լապտոպս չի կարող գալ, ու քանի որ շանսերը շատ քիչ են, որ հետո ինչ-որ մեկտ կբերի էդ լապտոպը... մի խոսքով հասկացաք
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 16.04.2010, 23:57:
Պոզիտիվի դիֆիցիտ ա, ամեն տեղ:
Բա սրա վերջն ինչ ա լինելու?
Էհ, ասում եմ էդ 38 աստիճանը ստից բան ա, չեն հավատում, համ էլ մեկ ա գրիպը յոթ օր ա տևում, երեքն անցել ա
տակ չտո ռուկի պռոչ ատ մայեյ մագիլի
Այսօր երկու անգամ փորձեցի սեփական գլխից բարձր ցատկել ու երկու անգամ էլ լուրջ վնասվածքներ ստացա: Այստեղից տրամաբանական հետևություն => թռիչք բարձրությունն իմ խելքի բանը չի:
Աստված պապիկը մի օր հոգնել ա մենակ մնալուց ու որոշել ա ստեղծել տիեզերքը, երկիր մոլորակն ու մարդկանց: Դե քաին որ ինքն իր պրադուկտ մենեջերն է, ինքն է որոշել թե ինչպիսին պիտի լինի մոլորակը, որը հենց իր, միակ սոֆթվեր արխիտեկտորի միջոցով որոշել է այդ աշխարհը ստեղծալու "ճշգիրտ" եղանակն ու փոխանցել ինքն իրեն, միակ "ծրագրավորողին" ու ասել ` դե սարքի: Մոտավոր ավարտից հետո "աշխարհը" ենթարկվել է իր տեստավորմանը ու ինչպես բոլոր ծրագրավորողները, ինքն իր վրա սխալներ չգտնելով և քանի որ ինքն է նաև այսպես ասած ռիլիզ մենեջերը, որոշել է պատրաստի աշխարհն ու մարդուն "կյանքի կոչել": Բայց դե ինչպես բոլոր ափալ-թափալ, 7 օրում գլուխ բերած գործերը, մեր աշխարհն ու առավել ևս բազմաֆուկցիոնալ մարդը լիքը թերություններով են եղել, որոնք Աստված պապիկը փորձում է/էր ուղղել, մինչև մի օր կորոշվի, որ այս "պրոեկտն" այլևս պիտանի չէ և կարիք կա մի նոր բան ստեղծելու
Աստված պապիկը էնքան ճկունա ստեղծել տիեզերքն ու մարդուն, որ հանգիստ կարողանումա փոփոխություններ անել ու նոր ռիլիզ վերսիա տալ…Dayana-ի խոսքերից
Աստված պապիկը մի օր հոգնել ա մենակ մնալուց ու որոշել ա ստեղծել տիեզերքը, երկիր մոլորակն ու մարդկանց: Դե քաին որ ինքն իր պրադուկտ մենեջերն է, ինքն է որոշել թե ինչպիսին պիտի լինի մոլորակը, որը հենց իր, միակ սոֆթվեր արխիտեկտորի միջոցով որոշել է այդ աշխարհը ստեղծալու "ճշգիրտ" եղանակն ու փոխանցել ինքն իրեն, միակ "ծրագրավորողին" ու ասել ` դե սարքի: Մոտավոր ավարտից հետո "աշխարհը" ենթարկվել է իր տեստավորմանը ու ինչպես բոլոր ծրագրավորողները, ինքն իր վրա սխալներ չգտնելով և քանի որ ինքն է նաև այսպես ասած ռիլիզ մենեջերը, որոշել է պատրաստի աշխարհն ու մարդուն "կյանքի կոչել": Բայց դե ինչպես բոլոր ափալ-թափալ, 7 օրում գլուխ բերած գործերը, մեր աշխարհն ու առավել ևս բազմաֆուկցիոնալ մարդը լիքը թերություններով են եղել, որոնք Աստված պապիկը փորձում է/էր ուղղել, մինչև մի օր կորոշվի, որ այս "պրոեկտն" այլևս պիտանի չէ և կարիք կա մի նոր բան ստեղծելու
Նենց որ նոր բանի ստեղծման կարիք չի լինի, այլ հնի ձևափոխման ու զարգացման:
Հա, հույզն է լոկ մնայունը՝
Մնացյալը անցողիկ…
Ինչպես ասում էր մի խելոք մարդ ՝ կապրենք կտեսնենքԱստված պապիկը էնքան ճկունա ստեղծել տիեզերքն ու մարդուն, որ հանգիստ կարողանումա փոփոխություններ անել ու նոր ռիլիզ վերսիա տալ…
Նենց որ նոր բանի ստեղծման կարիք չի լինի, այլ հնի ձևափոխման ու զարգացման:
Հ.Գ. բայց Աստվածաշնչում էլ է ասվում, որ էդ պրադուկտը պիտի "դուրս գա կիրառությունից", ասել է թե ռոլբեք ֆորեվը
Կներեք խցկվելու համարԻնչպես ասում էր մի խելոք մարդ ՝ կապրենք կտեսնենքբայց աստված չանի,որ տեսնենք
Եթե շները խոսել իմանային, մենք կկորցնեինք մեր միակ բարեկամներին...
Նույնիսկ վեց բաժակից հետո չկարողացա հասկանալ, թե էդ որ օրենքով ա Նազենի Հովհաննիսյանն ավելի կինո-դերասանուհի, քան Լոսթի ցանկացած Ճ դերասան: Որ ասում եմ աշխարհը սկսել ա հակառակ պտտվել, ասում են հարբած ես
Հ.Գ. Խաչիկը, Վաչիկը, Հրաչիկը, Քաջիկը...
Մանկությանս կապույտ դարբասները, որոնց առաջ ամեն ուրբաթ պպզած (կքանստած) սպաում էր տատիկիս եղբայրը: Իմ մանկության խարխուլ տանիքը, որի տակ ծիծեռնակները բույն էին հյուսում ու ամեն երեկո ծլվլում էին: Այդ ժամանակ ես իմացա, որ երբ ծիծեռնակը ցածրում է թռչում, ուրեմն անձրև է գալու, կիսաքանդված լողավազանը, որում երկար մնալուց կապտում ու ջերմում էի,առաջին կիթառը, առաջին ու ամենաամայի այգին, բադը, որ ամբողջ գյուղի առաջ ինձ ստիպեց գոռալով վազվզել: Իմ ամենասիրելի գյողը: Էնքան բան էր կապված էդ միջանցքի հետ, որ թվում էր թե հիմա դուռը կբացվի ու մանկությանս բարի քեռիները կգան, կպպզեն կողքիս ու իրանս գրկելով քրտինքահոտ համբույր կթողնեն այտիս, իսկ փոխարենը ես ստացա մանկությունից մնացած խարխուլ տանիքը՝ իր արդեն միակ ծիծեռնակով ու քեռիների այրիացած կանանցով: Մանկությանս բարի պապիկն այլևս նստած չէր կապույտ դարբասի առաջ ու մեզ չէր սպասում, այլ մնացել էր տան արևմտյան պատին փաքցված: Մեքենայից գլուխս դուրս հանեցի ու աչքերս ամուր սեղմեցի, որ արևը չծակի ու... որ արցունքներս չհոսեն....
*e}|{uka* (12.05.2010), CactuSoul (10.05.2010), Chuk (10.05.2010), cold skin (10.05.2010), DavitH (10.05.2010), Enigmatic (10.05.2010), ministr (10.05.2010), SSS (10.05.2010), Tig (10.05.2010), yerevanci (23.05.2010), Արևհատիկ (14.05.2010), Դատարկություն (13.05.2010), Եկվոր (20.05.2010), Ձայնալար (14.05.2010), Մանուլ (10.05.2010), Ներսես_AM (10.05.2010), Ֆոտոն (10.05.2010)
Արթուրի աղունիկների դեմ բողոքի ակցիայից հետո հիշեցի մեր ծիտիկներին: Դեռ դպրոց չէինք գնում ու մեր տունը քանդել, նորն էին կառուցում: Մենք էլ տեղափոխվել էինք մեկ այլ տուն, որը բնակելի շենքում էր: Մեծ պատշգամբ ունեինք, որտեղ ես ու Հայկը սովորաբար խաղում էինք, ու էնտեղ միշտ շատ ծիտիկներ կային: Հայրիկին խնդրել էինք, մեր ծիտիկների համար մի "տախտակ" էր ամրացրել պատշգամբի գոգին, որի վրա հացի փշուրներ էինք լցնում ծիտիկների համար: Երկու ծիտիկ կային, որոնց ես ւ եղբայրդ "սեփականաշնորհել էինք": Իմ ծիտիկը թմբլիկ էր ու պուճուրիկ, անվանել էինք կլոր-փոքրիկ, իսկ Հայկի ծիտիկը աբելի մեծ էր, ու նիհարիկ, մի տեսակ երկարավուն, որին անվանել ինք երկարավզիկ: Ամեն անգամ հաց ուտելիս ես ու եղբայրս դուրս էինք թռչում, նախ երկարավզիկին ու կլորփորիկին հաց տալու, իսկ հետո նոր մենք էինք ուտում: Հորեղբորս տղան էդ ժամանակ չարաճճի տղա էր ու հաճախ էր ասում, որ պարսատիկով (ռագատկա) "ծիտ խփում", դրա համար էլ իրան մեր պատշգամբ չէինք թողնում: Մի անգամ էլ տատիկը հայտարարեց, որ մեր պատշգամբում մուկ կա ու որոշեց թակարդ դնել: ռավոտյան արթնացանք, ու տեսանք որ մկան փոխարեն ծիտիկն է թակարդն ընկել, իսկ նրա ընկերն այլևս մեր պատշգամբ չեկավ: Մի քանի օր շատ նեղվեցինք ես ու եղբայրս, իսկ հետո համակերպվեցինք:
Ես գիտեմ, որ մարդիկ
Մի անգամ են ապրում,
Մի անգամ են սիրում,
Մի անգամ են մեռնում։
Ռ. Հախվերդյան
Այ մարդ Կոլան խմել եմ, Չիպսն ու Շոկոլադն էլ կողքիս դրած են, հերթափոխով ուտում եմ, բայց դեպրեսիան չի անցնում ու չի անցնում:
Ասում եմ էլի, ճիշտ չիպսը Պրինգլզն ա, իսկ էս Լեյզը բանի պետք չի
Մտածում եմ, եթե ես էնպիսի մի երկրում ապրեի, որտեղ գնացքն ու հասարակական տուալետն իրարից էականորեն տարբերվում են, ու եթե ես էլ տրանսպորտի, այդ թվում նաև գնացքի հետ մեծ խնդիրներ չունենայի, հիմա կնստեի գնացք ու անհայտ ուղղությամբ կգնայի, բայց... եթե ես էստեղ չլինեի ու ես չլինեի, էլ "էստեղ մի ռուսերեն արտահայտություն" / ինչի՞ պիտի գնայի, էն էլ անհայտ ուղղությամբ:
Որ ես մի քիչ խենթ չլինեի, հիմա հաստատ գժվել էի
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ