Համեմատություն -» մրցակցություն -» նախանձ -» թույն -» ... վախենում եմ հետևանքներից Տիկ ջան, դրա համար "օձին բնում եմ սպանում" , դե գոնե փորձում եմ:Tig-ի խոսքերից
Արմինե ջան ինչոր տեղ ճիշտ ես, բայց ինչոր տեղ էլ նաև համեմատությունն է բորբոքում ձգտումենրը...... Այնպես որ չհամամատելն էլ մի բան չի
Պիտի գտնել համեմատման ոսկե միջինը…
Կան սովորույթներ, որոնցից անհնար է ձերբազատվել...
Արմ, քո բերածը հնարավոր տարբերակներից մեկն է միայն, մյուսն էլ սա է. համեմատություն —> մրցակցություն —> առաջընթաց։Համեմատություն -» մրցակցություն -» նախանձ -» թույն -» ... վախենում եմ հետևանքներից Տիկ ջան, դրա համար "օձին բնում եմ սպանում" , դե գոնե փորձում եմ:
Համեմատությունն ինքնին բացասական երևույթ չէ, եթե կարողանաս այն ճիշտ ու տեղին օգտագործել, ոչ թե ինքնանպատակ դարձնել՝ դառնալով վերջինիս գերին։
Երջանկությունը ճամփորդելու ձև է, ոչ թե նպատակակետ։
Ռոյ Գուդման
Ան ջան, ուղղակի ես, սկզբունքորեն, իմ առաջընթացի համար ուրիշին չեմ ընտրում մրցակցության առարկա: Դեմ եմ բոլոր տեսակի բարի նախանձներին ու որիշին աչք անելով առաջ գնալուն: Մաքսիմալ ուրիշին նայելով առաջ գնալս կլինի, եթե "ուրիշի", ով ինձ շատ թանկ ա համար ինչ-որ բան անեմ:
Կարծեմ էլի եմ էս թեմայով գրել: Եթե համեմատվում ես ուրիշների հետ՝ ասենք, պայմանական Ա պարամետրով, աճում ես, բայց մեջը խեր չկա, որովհետև միշտ անբավարարված ես, քանի որ միշտ կգտնվի մեկը, ում Ա-ն քո Ա-ից մեծ ա: Եթե չես համեմատվում առհասարակ, կարող ես լճանալ, ու ընդհանրապես կորցնել քո Ա-ն, դրա վերջը էլի անբավարարված վիճակն ա: Դրա համար ամեն մարդ պետք ա համեմատվի ինքն իր հետ գերազանցի ինքն իրեն, ու հաճույք ստան ինքն իր նկատմամբ աճից: Էսօր իմ Ա-ն ավելի մեծ ա քան երեկ, իսկ վաղը իմ Ա-ի աճը եսօրվա նկատմամբ եղավ ավելի մեծ, քան եղել էր էսօր երեկվա նկատմամբ: Էս ա առանց նախանձի ու ինքդ քեզ ուտելու զարգանալու բանալին իմ համար: Ես տենց եմ անում՝ համենայնդեպս փորձում եմ
Վերջին խմբագրող՝ Ձայնալար: 14.07.2009, 10:34:
Բագը իմ ընգերն աԿարծեմ էլի եմ էս թեմայով գրել: Եթե համեմատվում ես ուրիշների հետ՝ ասենք, պայմանական Ա պարամետրով, աճում ես, բայց մեջը խեր չկա, որովհետև միշտ անբավարարված ես, քանի որ միշտ կգտնվի մեկը, ում Ա-ն քո Ա-ից մեծ ա: Եթե չես համեմատվում առհասարակ, կարող ես լճանալ, ու ընդհանրապես կորցնել քո Ա-ն, դրա վերջը էլի անբավարարված վիճակն ա: Դրա համար ամեն մարդ պետք ա համեմատվի ինքն իր հետ գերազանցի ինքն իրեն, ու հաճույք ստան ինքն իր նկատմամբ աճից: Էսօր իմ Ա-ն ավելի մեծ ա քան երեկ, իսկ վաղը իմ Ա-ի աճը եսօրվա նկատմամբ եղավ ավելի մեծ, քան եղել էր էսօր երեկվա նկատմամբ: Էս ա առանց նախանձի ու ինքդ քեզ ուտելու զարգանալու բանալին իմ համար: Ես տենց եմ անում՝ համենայնդեպս փորձում եմ
Ես հենց դա էլ ասում էի, որ սեփական արժանիքների ու սեփական հոգու հանգստության համար պիտի աճես, ոչ թե ուրիշից լավը լինելու համար:
Հարբած երիտասարդը կամուրջի վրա հրաժեշտ է տալիս սիրած աղջկան` պայմանով, որ հաջորդ կյանքում, եթե էս նույն կամրջից կոկորդը պատռելով աղջկա անունը գոռա` նա պիտի լսի...
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 16.07.2009, 16:59:
Փոքր ժամանակ, երևի շատ փոքր, որովհետև չեմ հիշում քանի տարեկան էի, մի պատմվածք կարդացի: Ցավոք չեմ հիշում ոչ վերնագիրը, ոչ հեղինակին, բայց հիշում եմ, որ ռուսիշերեն էր: Մի խոսքով մի փոքրիկ տղայի մասին էր, որ ապրում էր շատ աղքատ ընտանիքում ու երազում էր հաջողակ բռնցքամարտիկ դառնալ ու մի օր հորը խնդրում է, իր համար "տանձիկ" գնել: Հայրը գումար չունենալու պատճառով դիմում է խորամանկության ու տղայի համար գնում է տանձ` ուտելու: Երեխան գիտակցում է ամեն ինչ ու հորից արցունքները թաքցնելու համար որոշում է, որ եթե առաստաղին նայի, արցունքներն իրենք իրենց հետ կհոսեն, սակայն սխալվում է:
Տրանսպորտում աչքերս փակ քթիս տակ մռմռում էի ինչ-որ երգ ու երևի կողքիս կնոջը նյարդայանցնում էի: Երբ տեղ հասանք, նույն կանգառում իջավ ու նայեցի, աչքերս երևի արևից մի քիչ ջրոտվել էր, սրբեցի ու ասեցի` իմիջիայլոց, ձեր պայուսակը շատ սիրուն ա: Նենց հավեսով ժպտաց
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 18.07.2009, 16:24:
Մինչև պստոյի ծնվելը իրա հետ լիքը խոսում էի: Հարսս միշտ ուրախանում էր, որովհետև իրեն բարևելուց առաց չծնված պոտոյիկին էի բարևում ու զգուշացնում էի, որ հենց ծնվի, բոլորից զատ ինձ ա սիրելու ու ճանաչի: Չէին հավատում: Պատկերացրեք, երկու ամսեկան երեխային քնից արթնացնեք ինչ ճվվոց կգցի, իսկ ես գնում եմ, արթնացնում ու ասում ՝ Մոծա՞կ, ես եմ: Մեծ աչուկները բաց ա անում ու ժպտում: Երեկ էլ եմ գրկել, գզմզել ու չնայած դրանից հետո միլիոն անգամ ձեռքերս լվացել եմ ու լողացել, ձեռքերից էդ մոծակի հոտն ա գալիս:
Վերջին խմբագրող՝ Dayana: 18.07.2009, 16:23:
Chilly (21.07.2009), Chuk (18.07.2009), cold skin (20.07.2009), comet (21.07.2009), Elmo (18.07.2009), Kuk (18.07.2009), murmushka (19.07.2009), Nadine (21.07.2009), Rammer (18.07.2009), Ribelle (27.07.2009), Second Chance (18.07.2009), Tig (18.07.2009), Բարձրահասակ (19.07.2009), Դեկադա (18.07.2009), Հայկօ (19.07.2009), Ռուֆուս (18.07.2009), Սյունիք (29.08.2009), Փոքրիկ (18.07.2009)
Հայ կանայք սովոր չեն կեմպլեմենտների...
Ինսիտուտյան տարիներին մի անգամ ձեր բոլորի կեղմից հայտնի Հայրապետյան Միքայելն ասաց, որ հայ կանայք սովոր չեն հաճոյախոսությունների ու կարող են քարի պես դիմացդ կանգնել ու լսել մի քանի տոննա հաճոյախոսություն ու ոչ մի արձագանք, այն դեպքում, երբ օտարազգի ցանկացած կին ուղղակի կհալվեր դրանցից: Չգիտես ինչու վերջերս հիշեցի ու որոշեցի էքսպերիմենտ անել: Ամեն առավոտ գալիս եմ գործի ու աղջիկներից մեկին առանձնացնում ու օրվա ընթացքում ամեն հանդիպելիս նշում եմ, որ էսօր ինքը շատ սիրուն ա, որ զգեստը կամ սանրվածքը լավն է ու նման բաներ: Երկու օր անընդմեջ կեմպլեմենտ նույն մարդուն չեմ անում,բայց արի ու տես, որ մեր աղջիկները ոչ ուրախանում են ոչ էլ առավել ևս ծաղր կամ սուտ փնտրում: Մի օր մեկը չդիմացավ ու ասեց. "Օրիենտացիադ նորմալ ա՞
":
Ահա թե ինչ, եթե մարդուն կոմպլեմենտ ես անում, ուրեմն դու կամ շեղված ես, կամ ... երկրորդ տարբերակ չկա, որովհետև մարդը սովոր չէ լավ բան լսել, ականջին հարազատ են դառել՝ "Քուրո, կարելիա ձեր հետ ծանոթանալ" կամ "Արա էս ինչ ծիտ ա" տեսակի արտահայտությունները:
Հ.Գ. Հաճոյախոսություններս երբեք կեղծ չեն լինում:
Բա էդ դեպքում ինչու՞ երկու օր անընդմեջ չես անում կոմպլիմենտՀ.Գ. Հաճոյախոսություններս երբեք կեղծ չեն լինում:Լավ, չնեղվես, էս դեպքում դու ես շեֆը, ոնց կվորոշես կոմպլիմենտ անել, էն էլ ճիշտն ա
When life gives you lemons, make lemonade
Իմ օրենտացիոն համբավով երկու օր նույն աղջկան կոմպլեմենտ անեմ, ինձ գործից կհանենԲա էդ դեպքում ինչու՞ երկու օր անընդմեջ չես անում կոմպլիմենտ
Իսկ թե իրականում ինչու չեմ նույն մարդուն երկու օր անընդմեջ կոմպլեմենտ անում, քեզ առանձին կասեմ
Ariadna (22.07.2009)
Ճիշտ է, խոսքդ կանանց մասին է... բայց ես շատ դժվար եմ և կոմպլիմենտ անում և առհասարակ, ընդունում...Հայ կանայք սովոր չեն կեմպլեմենտների...
Ինսիտուտյան տարիներին մի անգամ ձեր բոլորի կեղմից հայտնի Հայրապետյան Միքայելն ասաց, որ հայ կանայք սովոր չեն հաճոյախոսությունների ու կարող են քարի պես դիմացդ կանգնել ու լսել մի քանի տոննա հաճոյախոսություն ու ոչ մի արձագանք, այն դեպքում, երբ օտարազգի ցանկացած կին ուղղակի կհալվեր դրանցից: Չգիտես ինչու վերջերս հիշեցի ու որոշեցի էքսպերիմենտ անել: Ամեն առավոտ գալիս եմ գործի ու աղջիկներից մեկին առանձնացնում ու օրվա ընթացքում ամեն հանդիպելիս նշում եմ, որ էսօր ինքը շատ սիրուն ա, որ զգեստը կամ սանրվածքը լավն է ու նման բաներ: Երկու օր անընդմեջ կեմպլեմենտ նույն մարդուն չեմ անում,
Ահա թե ինչ, եթե մարդուն կոմպլեմենտ ես անում, ուրեմն դու կամ շեղված ես, կամ ... երկրորդ տարբերակ չկա, որովհետև մարդը սովոր չէ լավ բան լսել, ականջին հարազատ են դառել՝ "Քուրո, կարելիա ձեր հետ ծանոթանալ" կամ "Արա էս ինչ ծիտ ա" տեսակի արտահայտությունները:
Կարծում եմ, կոմպլիմենտը տեղին է, երբ դու ի սրտե ուզում ես ասել, որ ...
շատերը կոմպլիմենտ են անում դիմացինին հաճելի լինելու համար:
Որպես կանոն, մարդու մասին կարելի է դատել նրանով, թե ինչի վրա է նա ծիծաղում:
Շատերն ուղղակի "ափսոսում" են կոմպլեմենտ անել, կամ վախենում են ցարական տիտղոսները ցած ընկնեն ուսերից:
Ամենից հետաքրքիրն էն էր, որ գրառումս մեծամասամբ ընկալվեց որպես ծաղրանք կամ կեղծավորություն:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ