Լսելեք որ Բաքվում ազգաբնակչության 30% կողմե պատերազմով լուծելու Ղարաբաղի հարցը, իսկ Հայաստանում կան մարդիք որ պատրաստեն ապացուցելու որ մեր հերոսները իզուր չնկան?
Լսելեք որ Բաքվում ազգաբնակչության 30% կողմե պատերազմով լուծելու Ղարաբաղի հարցը, իսկ Հայաստանում կան մարդիք որ պատրաստեն ապացուցելու որ մեր հերոսները իզուր չնկան?

Անձամբ ես լուրջ չեմ ընդունում նման հարցումները, ինչպես նաև լուրջ չեմ ընդունում մարդկանց վստահեցումները, որ իրենք պատրաստ են կռվելու, որ իրենք մինչև իրենց արյան վերջին կաթիլը պայքարելու են և այլն: Ոչ այն, ոչ էլ այս կողմից արվածին չեմ հավատացել, չեմ հավատում ու չեմ հավատալու: Որովհետև սովորաբար (իհարկե ոչ միշտ) այդպես բարձրագոչ խոսում են պոռոտախոսները, իսկ նրանք, ովքեր իսկապես պատրաստ են մինչև արյան վերջին կաթիլը կռվել իրենց համոզմունքների, սիրո, հայրենիքի համար՝ համեստաբար լռում են:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Համեցեք իմ ֆորում
Միայն արժանապատվություն ունեցողը կարող է գնահատել դա և իր, և ուրիշների մոտ:
Պատրաստ չեմ, չեմ պատրաստվի ու չեմ էլ պայքարի.ՈՎ է պատրաստ պայքարել հանուն հայրենիքի
Թքած...
Վերջին խմբագրող՝ VisTolog: 31.10.2008, 15:37:
Ես ավելի խորն եմ վերլուծում նրա գրածը, քան ենթադրում ես...
Լռելու մասին արդեն գրել եմ ՍԽԱԼ մոտեցում է, չխրախուսել, չպատմել, չգովերգել նրանց, ով պարտաստ է անձնուրացության հանուն իր նպատակների, հայրենիքի ընտանիքի։ Ամեն օր ամիս տարի պիտի պարգեվատրես, գովերգես, որ նորերն լինեն։
Կրկնվեմ, երիտասարդությունից, երեխաներ չունենալուց է, որ կարծում ես, կանեմ կգնահատեն, երբ պետք է բացատրել ժամանակ առ ժամանակ ինչու և ինչպես ես պայքարում, ԼՌԵԼ սպասել, որ իրենք կմեծանան կհասկանան ժամանակի անիմաստ կորուստ է ու առավել ևս դաստիարակությունը փաստորեն թողնում ես ուրիշներին - հետևանքները կլինեն, որ քեզ չեն գնահատի մինչև մահ։
Չնայած արվեստագենրեին իհարկե դա միշտ սպասում է - լինել չգնահատված կենդանի ժամանակ ու շատերն միգուցե դրա հետ համակերպվում են ու լուռ են իրենց գործն անում։
Ավելի կոնկրետ ասեմ
Ով չի ուզում պաշտպանել Հայաստանը դա իրա գործն է: Պարտադրել չի կարելի:
Թե ինչ հիմնավորումներ կբերի դա երկրորդական բան է:
Կարևորը այն է որ այդ մարդիկ ՉԽԱՆԳԱՐԵՆ մյուսներին որոնք ՈՒԶՈՒՄ են պաշտպանել երկիրը: Նրանցից ընդամենը պահանջվում է ընդամենը տարրական զսպվածություն որպեսզի չզբաղվեն դասալքային տրամադրություններ սերմանելով:
Եթե շատ խանգարեք ապա էդ պաշտպանողները մի օր դավադիտ կլինեն, կբացեն շլյուզները, ու այնպիսի իրավիճակ կստեղծեն երկրում որ այսօրվա օրերը կհամարեք երջանկության գագաթնակետ:
Սա շանտաժ չի, սա պարզ մարդկային երևույթ է: Երբ ուրիշի ջանքերի շնորհիվ ոմանք խաղաղ ապրում են ու ամբողջ օրը զբաղված են էդ Պաշտպանողներին վարկաբեկելով ապա դա երկար չի տևի:
Ի դեպ Պաշտպանող ասելով նկատի չունեմ միայն նրանց ովքեր դիրքերում են կանգնած: Պաշտպան են նաև էն մարդիկ որոնք այսօր պահում են Աշխարհաքաղաքական ստատուս-քվոն այսինքն խաղաղությունը:
Պայքար, պայքար մինչև ՀԱՂԹԱՆԱԿ:
Եվս մի ընդհանրացում անեմ, միգուցե շատերին պարզ դառնա հայրենիքի պաշտպանությունը ով ու ինչու է անում։
Արցախյան պատերազմը գաղտնիք չէ, որ ոչ աբմողջ հայության ուժերով է տարվել - հիմնական կորիզը տեղի ու տեղահանված արցախցիներն էին ու տարբեր պատճառներող - լինի հայրենասիրական, թե շահամալոական ռազմի դաշտ մեկնած ուրիշ բնակավայրերի այդ թվում սփյուռքահայությունից հայեր։
Այն ժամանակ էլ կային լիքը ինքնաթիռներ լի, հայաստանից փախչող զանգվածներով։
Հետ վերադարձողներին հարիֆ համարողները նույնպես մեծ զանգված էին կազմում։
Բայց այդ բոլորի մեջ 30-50 հազար կռվողներն էին, որ համոզված էին Արցախի ու Հայաստանի բախտը իրենք են որոշում։
Այն, որ շատերը սկսեցին վերադառնալ, գործ դնել ու նույնիսկ հաբռգել, շնորքն է այդ մի քանի տասնյակ հայերի, որ կռվի դաշտում պաշտպանեից Արցախն ու Հայաստանը։
Մեր ուժը կայանում է, նրանում, որ նորից ու ավելի շատ կռվող կտանք, որոնք համոզված կլինեն, որ հայրենիք են պաշտպանում - մնացածն կարող են հյուսիս մեկնել ձմեռելու - դրանց կարիքը չունենք ու չենք ունենա, առանց համոզմունքի կռվի դաշտում լինելը միայն ոգով առողջին ԽԱՆԳԱՐՈՒՄ Է։ Ստիպված են հողով ուժեները զբաղվել թույլերի կերած քաքերը ուղղելով, ինչը շատ հաճախ հանգեցնում է դիրքերի կորստի։
Անիմաստ մարդավորսը Վազգեն Սարգսյան ՊՆ նախարարի օրոք 92ին ձեզ ապացույց - այդ տարիներին միայն կորուստներ էին։
Հայրենիքի պաշտպանությանը անհրաժեըտ չէ մոբլիզացնել բոլորին անխտիր - բավարար է հայրենիքը պաշտպանելու ցանկություն ունեցողներին կանչել - որը Շահումյանի կորստից հետո Վազգեն Սարգսյանն էլ հասկացավ ու դիմեց մահապարտների ջոկատներ ստեղծելու խնդրանքով։
Մի անհանգստացեք, ով չցանկանա Հայրենիքի ճակատագիրը չի էլ որոշի - իր համար կորոշեն, այդ թվում և ներքին ճակատում, այն է հաբռգիստներից հայաստանը ազատելու «պատերազմում»։
Վերջին խմբագրող՝ voter: 06.11.2008, 15:29:

Ես իհարկե նկատել եմ, որ շատ հարցեր շատ մակերեսային ես վերլուծում, բայց խնդրում եմ այդպես չանել իմ գրառումների հետ
հ.գ. Իսկ ես խախտեցի իմ «ուխտը» ու մինչև 20 էջ լրանալը այս թեմայում էլի գրառում արեցի: Լավ, որ արել եմ, ասեմ: Եթե պատերազմ լինի ու պարզվի, որ այս թեմայում կռվելու պատրաստակամություն հայտնողները հնարավոր բոլոր միջոցներով թաքնվելու տարբերակ են փնտրում, իսկ հակառակ պնդողները լուռ զենքները ձեռքներն են վերցնում ու գնում մարտի դաշտ, չեմ զարմանա, ուղղակի կասեմ. պատմությունն էլի կրկնվում է...
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Շատ ճիշտ ես ասում!!!
Կյանքը ցույց է տալիս, որ սովորաբար այդպես էլ լինում է:
Մեզ ծանոթ մի քանի երիտասարդներ, ով Արցախյան շարժման ժամանակ ամբողջ կոկորդով գոռում էին «Գնալու ենք թուրքերին ոչնչացնենք», իրավիճակը մի փոքր խառնվելուն պես հայտնվեցին պրահաներում և մոսկվաներում:
Մեկն էլ գնաց որպես կամավոր, և երկու շաբաթից ծանոթ-բարեկամ խառնելով փախավ եկավ:
Some are born to sweet delight,
Some are born to an endless night,
End of the night...
Ընդհամենը ավելորդ անգամ հաստատում ես, ասածներս - թաքնված տաղանդ են խաղացել ու խաղում ազնիվ իրենց նպատակների պայքարողները, դրա համար էլ ուրիշի փառքի գողերը Հայաստանը գրավել են - ամենաակընհայտ օրինակը դա ԼՏՊի լռությունն է - տեսնում ես ինչքան դժվար այդքան ժամանակ լռելուց հետո հասկացնել, հիմա գնալ ու համոզել, որ իր արածներում հայրենասիրություն ու սկզբունոենրի համար պայքար կա։
Չի կարելի լռել ու սպասել, որ քեզ կհայտնագործեն - իհարկե եթե ասես հետո չանես ավելի ամոթ է ու հաստատ էլ ոչմեկի երեսին նայել չես կարողանա, բայց անել ու չասելն էլ դավաճանություն է հենց քո սկզբունքներին, քանի որ շնագայլերը շատ արագ տեր են կանգնում որսիտ ու պնդում, որ իրենք են արտը վարել, ցանել ու քրտնել ու հիմա ճաշակում են իրենց հասանելիք եզի միսը, որպես պարգև։
Փոխանակ զբաղվեք շնագայլերին փնովելով, թե փախավ պրագա, գնաց կնքահեր մոտ մեսկվա - անիմաստ ժամանակ ու ուժ մի վատնեք, պետք է զուտ եզին ամեն օր գովել, ոգեվորել, պարգեվատրել։
Ամեն դեպքում դա իհարկե դժվար գործ է, ես մի քանի տարի առաջ փորձել եմ հայաստանյան կապերի միջոցով հնարավորություն գտնել, գոնէ վիտուալ փարքի անկյուն ստեղծել ՊՆից հայթայթել նյութեր ու ինտերնետում տեղադրել ԲՈԼՈՐ Արցախի մասնակիցների անունները նրանց առօրյան։
Այն ժամանակ չհասկացա ինչու ոչ մեկի մոտ չստացվեց նման տվյալներ դուրս հանել, բայց կամաց կամաց ակընհատ է դառնում,որ որոշ փառքի գողեր նույնսիկ զոհվածներից են վախենում ու թույլ չեն տալիս արծարծել այդ հարցերն։
Կարճ կապեմ, կոչ եմ անում խոսել այն մասին, թե ինչ է սպասում հայրենիքը պաշտպանողներին և ոչ թե քանիսը կփախնեն, չեն գնա կդավաճանեն, վերջինների վրա ոչ մի րոպպե ծախսել պետք չի անգամ չնչին հույս ունենալով, թե կարող է միտքը փոխի...
Կարող եք անել՞ Ինտեռնետ փառքի անկյուն ստեղծել ու ամեն Արցախի -Հայաստանի համար գոնէ զոհված ազատամարտիկի ու նրա ընտանիքի մասին մեկ մեջբերում անել, գնալ իրենց հին նկարները կամ ներկա տունը ընտանիքը նկարել տեղադրել՞
Կամ ասենք եռաբլուրն մեկ առ մեկ ֆոտո անեք ու ինտեռնետում ՎԻՐՏՈՒԱԼ ԵՌԱԲԼՈՒՐ ստեղծենք, տեղադրեք։
Տարածքի ֆինանսավորումը պատրաստ եմ ապահովվել, կերևորը պարունակությամբ Հայաստանից լցնողներ լինեն ...
Վերջին խմբագրող՝ voter: 06.11.2008, 21:13:

Voter, անսահման ժամանակ ունես մտածելու այն մասին, որ տարբեր բաներից ենք խոսում, թեև դրանք որոշ չափով իրար առնչվում են: Ինչ վերաբերվում է քո արած առաջարկին, ապա ես ներկայումս դրանով զբաղվելու ոչ ժամանակ ունեմ, ոչ ռեսուրս: Բայց այդ գործով զբաղվողներ կան, հրատարակվել է հանրագիտարան: Ցավոք չեմ հիշում հրատարակչին (ՊՆ պատվեր էր կամ էլ հենց ՊՆ-ն էր արել), բայց կարող ես գտնել ու պայմանավորվել հետները, եթե այդքան շահագրգռված ես:
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Էջանիշներ