Ինչպես արդեն պատմել եմ անցած անգամ, ես ամեն օր գնում էի մեր պայմանավորված վայրը ու նրան էի սպասում: Արդեն անցել եր մոտ քսան օր, ու ես լիովին հուսահատ էի եղել, մտածում էի որ այլևս նրան չեմ տեսնի, ու ինձ հարց էի տալիս` ինչքան պիտի այսպես գամ այստեղ ու նրան սպասեմ: Այդ օրը նույնպես գնացի, չնայած երկինքը գորշ ամպերով եր ծածկված, ու ոչ մի լավ բան չեր խոստանում: Երբ հասա, սկսեց մանր անձրև գալ, ու դրան միաժամանակ սկսեց ուժեղ քամիներ փչել իրենց հետ բերելով սառնություն: Երկինքը համարյա սևացել եր, ու պարզ եր որ շուտով մի տեղատարափ անձրև է սկսվելու: Իմ բախտից մոտակայքում մի վիթխարի ծառ կար, ու ես շտապեցի նրա տակ անձրևից պատսպարվել: Հետո սկսվեց տարափը: Երկինք երկիր միացել էին իրար, ամպրոպի որոտից դղրդում եր չորս բոլորը, քամին արդեն փոթորիկ եր դարձել: Չնայած այն ծառը, ում տակ թաքնվել էի, շատ մեծ եր, միևնույն է, շուտով ոտից գլուխ թրջվել էի:
- Էր ջան, կարելի է խնդրել, որ էդ բնության նկարագրումը բաց թողես, ու անցնես բուն իրադարձությանը ?
- Չէ, չեմ կարա, քանի որ դա կարևոր է
- Ինչ է կարևոր, թե ինչ ուժեղ տարափ է եկել ? Ես իմ կյանքում այնպիսի՜ տարափներ եմ տեսել
- Պարզապես այդ տարափի ժամանակ մենք հանդիպեցինք...
- Իսկապե՞ս
Գիտես, նստես էի ծառի տակ ու նրա մասին էի մտածում, ու ուշադրություն չէի դարձնում որ լրիվ թրջվել եմ, որ մրսում եմ, որ կհիվանդանամ... իրա դեմքն էի հիշում, նրա ժպիտը: Պատկերացրու թե ինչքան անակնկալ եղա երբ ինչ-որ մեկը հեռվից բղավեց ինձ`
- Է՜ր, շուտ արի այստեղ, շուուու՜տ ,- ես նայեցի ձայնի ուղությամբ ու տեսա նրան` Հիանաին, նա ինձանից բավականին հեռու եր, ու իմ նման մի ծառի տակ եր պահ մտել: Ես զարմանքից քարացել էի, չէի հավատում իմ աչքերին, թվում եր որ սա միրաժ է, մտախաբություն, որ այսքան երազելը մտապատրանք են սարքել ուղեղումս: Սակայն այդ միրաժը չեր կորչում, չեր կորչում նաև Հիանան, ով ինձ ձեռով եր անում, կանչելով իր մոտ: Ես այն աստիճան էի համոզված որ սա մտախաբություն է, որ միտք չունեի այնտեղ գնալ: Սակայն միքիչ անց, ես ինքս ինձ ասացի բա որ հանկարծ սա իրականություն է, ու վազելով գնացի Հիանաի մոտ
- Էր ջան, միթե դու չգիտես որ այդ ծառի տակ չի կարելի ամպրոպի ժամանակ պահ մտնել ? ,- ասեց ինքը երբ ես մոտեցա նրան, ես նոր համոզվա որ սա իրականություն է, ու մտքիս մեջ ասացի` մերսի Աստված ջան:
- Չէ, չգիտեի, էս առաջին անգամն է, որ նման տարափի տակ եմ մնացել...
- Զգացվում է, իսկ վաղուց ես այստեղ ?
- Նկատի ունես այդ ծառի տակ ? Դե երբ ամպրոպը սկսվեց, այդ պահից
- Դու չես պատկերացնի թե ինչ փորձանքից ես պրծել...
- Այդ ինչ նկատի ունես ?
- Տասից ինի դեպքում ամպրոպի ժամանակ կայծակը հարվածում է նման ծառերին, որոնք մագնիսի նման ձգում են իրանց կողմը կայծակներին: Դե հիմա պատկերացրու թե ինչ կլիներ քո հետ երբ կայծակը հարվածեր այդ ծառին ?
- Հա, լավ բան չեր լինի, ինձանից խորոված կստացվեր
- Պետք չի քեզանից խորաված սարքել, դու ինձ ողջ ու առողջ ես պետք, հուսով եմ որ չես մոռացել իմ խնդրանքի մասին ?
- Ոչ, չեմ մոռացել, սակայն ես մյուս օրը, ինչպես պայմանավորվել էինք, եկա, բայց դու չկաիր
- Ներիր ինձ, պարզապես շատ գործեր ունեի, ու չկարացա գալ, հուսով եմ որ ինձ շատ չես սպասել ?
- Չէ, միքիչ սպասեցի, տեսա չես գալիս, մտածեցի որ կարևոր գործեր ունես, ու գնացի իմ գործերով, - ստեցի, չուզեցի ասել որ քսան օր է այստեղ եմ օրերս անցկացնում, չուզեցի որ ինքը իրեն իմ պատճառով վատ զգա
- Քո մոտ ամեն ինչ նորմալ է, վերջացրիք ձեր տան վերանորոգումը ?
- Հա, միքիչ մնաց որ վերջացնենք, Հիանա´, դու չես հավատա
- Ինչ չեմ հավատա ?
Մենք լիովին թրջված իրարից կես մետր հեռավորության վրա կանգնած իրար էինք նայում: Ես դա պիտի ասեի, այլևս չէի կարում զսպել ինձ, դեմքիս մի չարաճճի ժպիտ հայտնվեց ու ես ասացի
- Ես քո մասին մտածում էի... , - հետո լրջացա, ու մեր աչքերը հանդիպեցին իրար, ես ավելին չէի կարող ասել, բայց սա էլ եր բավական որ նա ամեն ինչ կռահի:
- Իրոք ?
- Ըհը
- Էր, պատկերացնում ես, մենք իրար հետ ընդհանուր առմամբ մի քսան րոպե ենք շփվել, ու դու սկսել ես իմ մասին մտածել, ինչ կլինի եթե մենք իրար հետ շատ ժամանակ անցկացնենք ?
- Դե երևի ես կսիրահարվեմ քո վրա...
- Իսկ հիմա քո կյանքում ուրիշ աղջիկ չկա ?
- Չէ
- Իսկ ընդհանրապես սիրահարվել ես ?
- Չգիտեմ...
- Այդ ինչպես չգիտես
- Դե որպեսզի պատասխանեմ քո հարցին, պիտի իմանամ ինչ է նշանակում այդ սեր բառը, ու ինչպես պիտի զգամ ինձ սիրահարվելու ժամանակ, դե իմ կյանքում եղել են մի երկու աղջիկ, սակայն չգիտեմ, ճիշտ կլինի ասել որ սիրել եմ նրանց
- Ինձ թվում է որ քո սերը իսկականից չի եղել, հակառակ դեպքում քո մոտ կասկածներ չէին լինի
- Երևի տենց էլ կա, իսկ դու ?
- Ես նման թեմաներով չեմ կիսվում ոչ ոքու հետ, նույնիսկ շատ մտերիմ մարդկանց հետ...
- Լավ, չեմ հարցնի: Դու ուզում ես ասել որ երբեք ոչ մեկի հետ անկեղծ չեր զրուցել քո անձնական կյանքի մասին
- Քրոջս հետ, ես նրանից գաղտնիքներ չունեմ: Ներիր ինձ, պարզապես ես աղջիկ եմ, ու քո նման անկեղծ չեմ կարող լինել նման թեմաներում
- Հա, խնդիր չկա
- Դե ինչ, չես պատմի, ինձ թվումա որ մենք այստեղ երկար ենք մնալու, քանի որ այս անձրևը դժվար սենց շուտ պրծնի: Այնպես որ կարաս ամեն ինչ շատ մանրամասն պատմել, ես սիրում եմ լսել պատմություններ սիրո մասին:
- Պատմելու տենց բան էլ չկա: Ես դպրոցում ավագ դասարանում էի սովորում, երբ նա տեղափոխվեց մեր դպրոց, ես իսկույն նրա վրա ուշադրություն դարձրեցի: Ու ոչ միայն ես, երևի չեմ ստի, եթե ասեմ որ դպրոցի հալալ կեսը սիրահարվել եր նրա վրա: Նա շատ խելացի եր, ու հենց դա եր պատճառ որ բոլորը իրանց ուշադրությունը նրա վրա էին դարձրել, ինչպես նաև ես, ես ամեն մի դասամիջոցին դուրս էի գալիս միջանցք, ու լուսամուտից դուրս էի նայում, հուսալով որ նա դուրս կգա բակ: Այսքանը...
- Ոնց, դու նույնիսկ չես փորձել նրա սիրտը շահել ?
- Ինչպես ասացի, բացի ինձանից այդ աղջկանով շատերն էին հետաքրքրվում, ու ես այդ ժամանակ հասկանում էի որ գեթ մի թիզ շանս չունեմ նման թեժ մրցակցությունում հաղթել:
- Շատ իզուր, դու իզուր չես պայքարել, ու պետք չեր ինչ-որ մեկի հետ մրցակցել, դու պիտի լոկ հետաքրքրեիր նրա սրտիկին թեկուզ մի փոքր անկեղծ բանաստեղծությամբ
- Ոչինչ որ ես բանաստեղծություն գրել չգիտեմ...
- Դա նրանից է, որ իսկականից չի եղել քո սերը...
- Ուզում ես ասել որ երբ իսկականից սիրահարվեմ, ապա կսկսեմ բանաստեղծություններ գրել ?
- Անկասկած, բայց ինչու միայն բանաստեղծություններ, շատ բաներ կգրես, կարևորը նա է, որ քո սրտիկը քո ձեռների միջոցով գրումա իրա երջանկության մասին...
- Իսկ դու դա որտեղից գիտես ?
- Դա բոլորը գիտեն, բավական է մի ծանոթ սիրահար ունենալ:
- Լավ, ես միքիչ ստեցի, երբ պատմում էի այդ պատմությունը...
- Եվ որտեղ ?
- Այն, որ չէի փորձում պայքարել նրա համար: Ես ուզում էի աչքի ընկնել, որպեսզի նա իմ վրա ուշադրություն դարձնի: Սակայն, լավ հիշում եմ, այդ ժամանակ ես գիտակցում էի, որ այդ աղջիկը նա չէ, ով ինձ պետք է, ու իմ երազանքներում այլ կերպար եր հայտնվում:
- Հետո ?
- Ամառային արձակուրդներին գնացել էի մի ճամբար հանգստանալու: Այնտեղ մի հոգու հետ ծանոթացա, ու հետը ընկերություն էի անում: Անունը Սիսին էր: Մի օր մենք սկսեցինք զրուցել սիրային գործերի մասին: Պատմեցի ես նրան այդ աղջկա մասին: Հետո Սիսինը ինձ խորհուրդներ եր տալիս թե ինչպես շահեմ այդ աղջկա սիրտը: Դու գիտես չէ, թե ինչպիսի անակնկալներով հարուստ է մեր կյանքը: Այդ աղջիկը մեր դպրոցից տեղափոխվում է մի այլ դպրոց, ու հենց այն դպրոցը որտեղ Սիսինն եր սովորում, ու ավելին, նրա դասարանից է լինում: Երբ դպրոցը արդեն ավարտել էի, պատահաբար հանդիպեցի Սիսինին, պարզվեց որ նրանք արդեն ամուսնացել են... ու երկու հատ զավակ ունեն: Երբ դա իմացա, շատ ուրախացա:
- Իմ կարծիքով քո զգացմունքը իսկականից չի եղել: Այսինքն քո համար ամեն ինչ դեռ առջևում է` համտես անել սիրո և´ քաղցր, և´ դառը պտուղները
- Դառը ?
- Ըհը, չգիտեմ ինչու Աստված սարքելա այդ աստվածային զգացմունքը, որը բացի քաղցրությունից ունի նաև դառնություն...
- Ու ինձ թվումա որ դու ինքդ քո մաշկի վրա զգացել ես այդ դառնությունը ?
- Ինչ ես կարծում. այս հեղեղը երբ կվերջանա ? , - եթե Հիանան մտադիր չեր ինչ-որ հարցի պատասխանել, ապա նա դա չեր անի, պարզապես կձևացներ թե չի լսել հարցը, կամ կփոխեր խոսակցության թեման
- Ինչու ես փոխում խոսակցության թեման ?
- Պարզապես չեմ ուզում ոչ հաճելի հուշերի գիրկը ընկնել, բայց խոստանում եմ, որ երբ բավականին մտերմանանք ես քեզ ամեն ինչ կպատմեմ
- Լավ, իսկ մինչ այդ կուզենաի քո մասին տեղեկություններ իմանալ, ես գրեթե ոչինչ չգիտեմ քո մասին
- Տուր հարցեր, ես կպատասխանեմ
- Դու որտեղ ես ապրում ?
- Այստեղից մի կիլոմետր դեպի հյուսիս գտնվում է մորքուրիս տունը: Ես եկել էի նրան տեսակցության, սակայն նա մեկնել է հարևան երկիր հանգստանալու, ես էլ որոշել եմ մնալ այստեղ մինչև ինքը գա:
- Դու նրա տանը մենակ ես մնում ?
- Ըհը, եթե չհաշվենք մորքուրիս կատվին` Լոլիին:
- Իսկ այստեղ ինչ ես անում, նկատի ունեմ այս տեղափի տակ ?
- Ամբողջ օրը տանը մենակ, շատ ձանձրալի է անցնում օրերս, ես էլ որոշեցի դուրս գալ զբոսնելու...
- Այսօր առավոտվանից երկինքը գորշ ամպերով է ծածկված, միթե չէիր մտածում որ հորդառատ անձրև է գալու ?
- Իսկ դու ?
- Ես գուշակում էի որ կարողա տարափ սկսվի, սակայն...
- Եկել ես ու ինչու ?
- Որովհետև...
- Ես էլ հենց այդ պատճառով եմ այստեղ...
- Իսկապես ?
- Իհարկե, միթե դու արդեն չես գուշակել ?
- Իմ մոտ այնպիսի զգացմունք կա, որ մենք տարբեր բաներ ունենք նկատի...
- Դե ասա ինչու ես այստեղ, ես էլ կասեմ քո մոտ ճիշտ զգացմունք է թե ոչ
- Գիտես ես կարող եմ լինել այնքան անկեղծ, իչքան հնարավոր է, սակայն հարցը նրանումն է, թե արդյոք դիմացինս պատրաստ է՞ նման անկեղծությանը
- Ես պաստրաստ եմ
- Ես այստեղ եմ, քանի որ ուզում էի քեզ տեսնել...
- Դե լավ, ես գնացի, մնաս բարով, - ասեց ինքը ու շրջվեց հեռացավ... ես զարմանքից քարացել էի: Այդ պահին իմ մտքով չեր էլ անցնում, որ ինքը կատակ է անում: Փառք աստծո որ ինքը շատ չձգձգեց այդ դաժան կատակը` կանգ առավ, ու շրջվեց դեպի ինձ: Ես նայում էի նրան անհասկանալի հայացքով, իսկ ինքը ժպտում եր:
- Էր, իսկ ես այստեղ եմ, քանի որ ուզում էի քեզ տեսնել, ես հուսով էի որ այստեղ կրկին կտեսնեմ քեզ..., - հետո բարձրացրեց ձեռը ու ասեց, - Արի գնանք տուն, թեչե սենց մենք հաստատ կհիվանդանանք
Մեջբերել
Էջանիշներ