Միայնակ ծնողների անձնական կյանքն ու երեխաները

[StrangeLittleGirl]

Կուզե՞ք լսել հենց երեխայի կարծիք: Ճիշտ է՝ շատ ժամանակ առաջ գրել եմ այս թեմայում, բայց երևի ավելացնելու բան ունեմ:
Երբ մայրս ինձ հայտնեց իր նոր ամուսնու մասին, ես չէի խանդում, չէի մտածում, թե ինձ ավելի քիչ ժամանակ կտրամադրի: Ես ինչ-որ բան նկատել էի ու գիտեի, որ վաղ թե ուշ դա լինելու է: Ոչ էլ ինչ-որ էգոիստական բաներ էին մոտս: Ուղղակի անհասկանալի պատճառներով պահի տակ հիստերիկացա: Մայրս ինձ համար նոր հայր չէր բերում (եթե համարձակվեր նման բան ասել, ես տնից կփախչեի), այլ իր համար՝ ամուսին:

Ու գիտե՞ք՝ ինչն է հետաքրքիր: Թեև էդ դեպքից տարիներ անց միայն այդ մարդը եկավ մեզ հետ ապրելու, թեև ես արդեն նշել եմ, որ իմ մտքով չի էլ անցել, որ մայրս նրա պատճառով ավելի քիչ ուշադրության կարժանացնի մեզ, բայց արդյունքում հենց դա էլ եղավ: Նրանք միասին էին աշխատում ու երբ տուն էին գալիս, շարունակում էին իրենց աշխատանքից խոսել: Մայրս, այսպես ասած, «անհասանելի» էր դարձել: Վերջին ժամանակներս կարծես այլևս այդպես չէ կամ ես եմ վարժվել, չգիտեմ:

Ուզում էի նաև հորս մասին պատմել: Նա էլ է երկրորդ անգամ ամուսնացել: Ու քանի որ միասին չենք ապրում, ինձ համար սկզբում պարզապես մեկ էր: Իսկ հիմա մեկ չէ. նրա կնոջ հետ բավական լավ հարաբերությունների մեջ եմ ու շատ սիրում եմ Հաճախ նրա հետ նույնիսկ ավելի անկեղծ եմ, քան հարազատ մորս:

Ավելացվել է 51 վայրկյան անց
Հ.Գ. Եթե ես լինեմ ծնողի դերում, ապա ամեն ինչ կանեմ, որ նախ ընտանիքս չքայքայվի:

[Ֆրեյա]

Երևի այն դեպքերում, երբ ծնողներից մեկը նորից է ամուսնանում, պետք է նախ ապագա ամուսինը մտածի, թե ինչպես լավ հարաբերությունների ստեղծի երեխաների հետ: Չէ որ ինքը տարիքով մեծ է, ավելի իմաստուն է, ու եթե իր վրա այդպիսի պատասխանատվություն է վերցնում ու կյանքը կապում մեկի հետ, ով արդեն երեխաներ ունի պետք է նաև գիտակցի որ այդ երեխաների կյանքի ու դաստիարակության վրա էլ է ազդելու, նրանց կյանքի համար էլ է պատասխանատու դառնում:

Դեռ ասեմ ձեզ, այնքան տխուր չէ, երբ ծնողներից մեկը նորից է ամուսնանում, լինում են դեպքեր, երբ ծնողներից մեկը ուղղակի սիրեկաններ է ունենում և բնականաբար երեխան էլ է տեսնում այդ ամենը Ասեմ, որ էֆֆեկտը ահավոր է: Գուցե այդ երեխաները չեն նկատում, բայց իրենց կյանքի արժեքները և մտածելակերպը լրիվ փոխվում են
Լավ բան չեն անում

[Narinfinity]

Աշխարհում շատ տարածված երևույթ ա, երբ ծնողները բաժանվում եմ կամ ծնողներից մեկը մահանում ա ու որոշ երեխաներ մեծ հոգեկան ապրումների մեջ են ընկնում: Առավել խորն ա լինում նրանց ցավը, երբ իրենց միայնակ ծնողը որոշ ժամանակ անց փորձում ա կարգավորել իր անձնական կյանքը… Եթե երեխան նորմալ մարդ ա լինում ու մտածում ա իր ծնողի երջանկության մասին, ապա, իմ կարծիքով, նա միայն կողմ կլինի, որ իր ծնողի անձնական կյանքում հայտնվի մեկ այլ մարդ, որը կկարողանա երջանկացնել ծնողին, բայց, ցավոք, լինում են այնպիսի դեպքեր, երբ երեխաներն էգոիստորեն են մոտենում այս հարցին և ընտրության առաջ են դնում ծնողին. «կա՛մ ես, կա՛մ ինքը»… Նման բաներ լինում են վաղ հասակում և տարիներ անց երեխան հասկանում ա, որ իրենց ծնողն անձնական կյանքիկարիք ունի, որ ծնողը մենակ իրենցով ապրել չի կարող և համակերպվում են այն մտքի հետ, որ ծնողը կարգավորի իր անձնական կյանքը: Սակայն լինում են ցավալի դեպքեր, երբ նույնիսկ հասունացաց, արդեն ձևավորված մարդը կտրուկ դեմ ա իր ծնողի անձնական կյանքին… Անցնում են տարիներ, երեխաներն ամուսնանում են, սեփական ընտանիք են կազմում, հեռանում են ծնողից, իսկ ծնողի համար արդեն էն տարիքն ա, երբ անձնական կյանք ստեղծելու համար բավակնին ուշ ա… Այդ դեպքում ծնողը մնում ա միայնակ, արդեն առանց երեխաների… Շատ ցավալի իրավիճակ ա, նման մի քանի դեպք գիտեմ ու հիմա ինձ հետաքրքիր ա ձեր կարծիքը հետևյալ թեմայի վերաբերյալ: Ինչպե՞ս կվերաբերեիք նրան, եթե ձեր ծնողները բաժանվեին և ամենքը ցանկանար անձնական կյանք ստեղծել: Կընդունեի՞ք ձեր ծնողի նման քայլը, թե կհրաժարվեիք նրանից: Եվ ընդհանրապես, մյուս ընտանիքներում, երբ նման բան ա լինում ո՞նց եք դրան վերաբերում:
Անձամբ ես կողմ եմ, որ նման դեպքերում ծնողները վերսկսեն իրենց անձնական կյանքը…

Կարծում եմ այդ խնդիրը ոնի երկու կողմ`
1. ունեցվածքի հետ կապված հետագա ծագելիք պրոբլեմներ ու խնդիրներ
2. բացակա ծնողի հետ կապվածության, նրա տեղը ընդգծելու, հիշելու համար նրա տեղը զբաղեցնել փորձողի դեմ ընդվզում , անհամաձայնություն, որ նա լինի այդ կարգավիճակում

[Փիսիկ]

անկասկած, անտանելի դժվար է լինել միայնակ ծնող, բայց ավելի քան դժվար է լինել նրա երեխան: Միայնակ ծնողները չեն մեծացնում իրենց երեխաներին, այլ երեխաներն են նրանց մեծացնում: Ինձ կհասկանա, միայն մի ծնող ունեցող մարդը: Միայն նա կհասկանա, էն հսկայական սպասումների տոպրակը, որ գալիս է միայնակ ծնողի հետ: ճնշումն ահավոր է... ես ամեն օր կարծում եմ, որ այսօր կլինի վերջինը , բայց դիմանում եմ ու գիտեմ, որ միշտ էլ դիմանալու եմ... դա իմ "պարտքն" է!