Ձայնալարի մեջբերած հղումով բացվող էջում կարդացեք ՈՒՍՏԱ ՀՐԱՆՏի հոդվածը: Ես դա նկատի ունեի:
Ձայնալարի մեջբերած հղումով բացվող էջում կարդացեք ՈՒՍՏԱ ՀՐԱՆՏի հոդվածը: Ես դա նկատի ունեի:
DIXIcarpe noctem
Նախ, կարծում եմ, որ մեջբերումն իզուր է ջնջվել: Գրաքննության հոտ է գալիս: Հոդվածը մեջբերված էր թերթից, որին ոչ մեկը, հասարակության մեջ թշնամանք սերմանելու համար, մինչև հիմա դատի չի տվել: Կամ հասարակության այդ ո՞ր մասի նկատմամբ էր վիրավորանք պարունակում հոդվածը: Այն մասի, որն ինքը իրե՞ն հասարակության մաս չի համարում, ու թքած ունի հասարակության վրա ամբողջությամբ ու հասարակության բոլոր անդամների վրա առանձին-առանձին: Հասարակության ա՞յն մասի, որը ասում է «իմ համար մեկա»: Հետաքրքիր կլիներ, որ հասարակության այդ մասը մի հատ ինքը բողոքեր հոդվածի կապակցությամբ, ու ասեր, «Ես հենց այդ հասարակության մասն եմ, իմ համար մեկա, թքել եմ ձեր պահանջների ու իրավունքների վրա, ու ինձ մի վիրավորենք»
Ինձ համար, անտարբերությունը, հասարակության լուրջ հիվանդ լինելու առաջին ու լրջագույն սիմպտոմներից մեկն է: Մտածող մարդը, տեղի ունեցող երևույթների նկատմամբ միշտ պետք է որոշակի վերաբերմունք ունենա, դրական կամ բացասական; Բայց անտարբեր լինել չի կարող; Անտարբեր լինում եմ միայն նրանք, ովքեր զուրկ են մտածելու ունակությունից; Ասենք, ինչպես կարելի է անտարբեր լինել, երբ հազարավոր մարդիկ փողոց են դուրս գալիս ու ծեծվում ու սպանվում են, երբ տանդ դիմացի այգին կտրում են, ու տեղը հերթական անճաշակ կառույցն են հրամցնում, օպերայի դահլիճում ձյուդոյի մրցաշար են անցկացնում, ակադեմիայի անդամները ոտքի են կանգնում հերթական կիսագրեգետի առաջ, որը պիտի նրանց, կյանքի վերջին մի քանի տարիներին պադավատով երթևեկելու ու քարտուղարուհի ունենալու հնարավորության ընձեռի ....
Եթե մարդը մի քիչ մտածելու ունակություն ունի, ապա նա երբեք չի կարող այս ամենի նտակմամբ անտարբեր լինել; Նույնիսկ ԽՍՀՄ վերջին տարիներին, սովետական հզոր պրոպագանդայի պայմաններում, անտարբերության նման մթնոլորտ չկար, ինչպես հիմա; ԽՍՀՄ տարիներին մարդիկ նույնպես աղճատված տեղեկատվություն էին ստանում, բայց մտածելու ընդունակություն ունեին, լավը վատից, թացը չորից տարբերելու ցանկություն կար; Տեղեկատվությունը նորմալ չէր, բայց եթերը լցված չէր մարդկանց ուղեղները իրոք լվացող անճաշակ, տխմար, ոչինչ չասող հաղորդումներով, մեկը մյուսից անիմաստ ու տաղտուկ շոուներով: Մարդիկ գաղտնի, բայց քննարկում էին ամեն ինչ; Իսկ հիմա, կա մի հսկայական զանգված, որը բացարձակապես թքած ունի տեղի ունեցող բոլոր երևույթների վրա - տեղը տաք լինի, փորը կուշտ, ու ուրիշ ոչինչ պետք չէ;
Ու ինչպե՞ս ենք մենք հասել այս ամենին: Մարդկանց համոզել են որ իսկական արժեքները հանուն որոնց պետք է ապրել այն ամենն է, ինչը մեզ առավոտից իրիկուն հրամցնում են հեռոուստատեսությամբ ու գունավոր ամսագրերով: Նկատե՞լ եք, թե որքան են Հայաստանում շատացել տարբեր տեսակի ամսագրերը - VIP, ELITE, LIFE, ու Աստված գիտի էլ ինչ: Կերեք, առեք, հագեք, սպառեք, կայֆավատ եղեք ու մի բողոքեք, էլ ի՞նչ եք ուզում դրանից ավել: Տաս տարի նախագահ մակարդակով մեզ համոզել են, որ տնտեսական աճի գլխավոր ցուցանիշը Երևանի կենտրոնում բացվող կաֆեների ու խանութների քանակն է: Եթե շատ ունես դրանցից, ուրեմն լավ ես ապրում, ուրեմն եվրոպացի ես, ամերիկացի ես, ու ամեն ինչ լավ է:
Անտարբեր զանգվածն ամենահեշտ կառավարվող զանգվածն է: Ուրեմն ամեն կարպ պետք է հասնել այդ անտարբերությանը: Հասնել նրան, որ անտարբերները կազմեն բացարձակ մեծամասնություն, որ նրանք այնքան կապվեն իրենց համար կյանքի իմաստ դարձած կաֆե, խանութ, հեռուստացույց, կոշիկ, շոու, մառոժնիի հետ, որ որևէ բանի դեմ բողոքողին իրենց ձեռքով սատկացնեն, ու չթողնեն, որ բանը հասնի փաշեքին: Ու փաշեքը կասեն, որ մեծամասնությունը դեմ է որևէ բան փոխելուն: Հիշում եմ մի պահ Ակումբում մեկը կար, որը միայն մեկ հարց էր տալիս - կարո՞ղ ա հիմա սոտովի չունես, էն վախտ ունեի՞ր: Մարդը անկեղծ էր հարցը տալիս, որովհետև նրան համոզել էին, որ մարդկային երևակայության գագաթնակետը սոտովի ունենալ-չունենալն է:
Իսկ ամենասարսափելին այն է, որ հասել են նրան, որ մեր ողջ կրթական համակարգն է հիմա կառուցված անտարբերության վրա: Համալսարանը, որը պիտի բոլոր փոփոխությունների շարժիչ ուժը լիներ, հայտնվել է մի խումբ ստրկամիտների ձեռքը, որոնց միակ նպատակը իրենց նմաններին դաստիարակելն է: Իսկ ուսանողության մեծ մասը դա ընդունում է այնպես ինչպես կա, ու բոլորովին ցանկություն չունի դրա դեմ որևէ բան անելու:
Անտարբերության սերմանումը սկսել են տարրական դպրոցից: Մեկը չի հարցնում, քսան տարի է բարեփոխում ենք դպրոցը, ինչի՞ է մեր կրթության մակարդակը գնալով իջնում: Այո, հենց այս տարիքից է պետք երեխաներին մեծացնել անգրագետ: Որքան անգրագերտ, այնքան քեզ շրջապատող աշխարհի նկատմամբ առանց հետաքրքրության, հետևապես, անտարբեր: Եկեք դպրոց, ու առաջին օրվանից ուսուցիչները ձեր երեխային կգնահետն նրան դասի բերած ավտոմեքենայով, ծնողի հագ ու կապով, երեխու սոտովիով, հետո փող հավաքելու գործընթացին մասնակցելու պատրաստակամությամբ, այբբենարանի հանդեսին զալը փակելու ունակությամբ, աառաջին դասարանից երեխայի ծնունդը ռեստորանում անելու հնարավորությամբ: Ու առը քեզ կրթություն: Հիմա այդ երեխայի գլուխը ինչքան ուզում ես գրականություն, պատմություն, աշխարագրություն ու ֆիզիկա մտցրու, նորագույն, բարեփախված մեթոդոլոգիայով: Երեխան արդեն ձևավորել է արժեքային իր համակարգը - սոտովի, ավտո, ռեստ: Ու վաղը, այս սերունդին արի ու բացատրի, որ մարդու համար ավելի բարձր արժեքներ կան - ազատություն, իրավունքներ:
Մեր երկրում անտարբերությունը քարոզվում է պետականմակարդակով: «Եղունգ ունես, գլուխդ քորի» ասացվածքը բարձրացրել, հասցրել են պետական քաղաքականության մակարդակի: Մարդկանց համոզել են, որ հասարակական/կոլկտիվ օգտակարություն կատեգորան գոյություն չունի, որ մարդու իրավունքներն ու ազատությունները արժեք չեն: Տաս տարի քարոզել են լավ տղու, հարուստի գաղափարը, ու ամեն կերպ ոչնչացրել են արդարադատության հասկացությունը: Թքել են բոլոր սրբությունների վրա ու լափելը դարձրել են սրբություն: Միզել են մշակույթի վրա, ու որպես մշակույթ հրամցնում են գռեհկությունն ու անճաշակությունը: Մեծացնում են սերունդ, որը պիտի բավարարված լինի դեմը քցած մի կտոր հացով ու գոհ ու շնորհակալ լինի փաշեքից, որ իրեն գոնե ապրելու իրավունք են տվել, բայց պիտի միշտ վախենա, որ այդ իրավունքն էլ կարող են խլել: Անգրագիտություն ու վախ, հաց ու տեսարաններ - Panem et circenses սկզբունքը դեռ ոչ մեկը չեղյալ չի հայտարարել, ու դրա դեմ պայքարելու փոխարեն, մենք ավելի ու ավելի ենք խրվում դրա մեջ: Տվեք մեզ հաց, ու մի կտրեք մեզ մեր համար սովորական դրաձած առօրյայից, ու մենք կլռենք, ու մենք կլինենք ձեր ստրուկը:
Տրիբուն Շնորհակալություն բովանդակալից ու մանրամասն գրառման համար: Համաձայն եմ ամեն մի բառիդ հետ:
DIXIcarpe noctem
Տրիբուն ջանՀայկօ-ի խոսքերից
Ես էլ եմ շնորհակալ մեկնաբանություններիտ համար: Սակայն /երևի արդեն սովոր ես/ շատ մտքերի հետ համաձայն չեմ:
Սկսեմ չարաբաստիկ սովետ կոչեցյալ անասուն երկրից: Մոռացել ես՞ հավանաբար "դառագոյ, լյուբիմիյ Լեոնիդ Իլյիչ" - ը ու երեք հատ ծանր ու երկարատև զասոսները
Իսկ սա սկիզբ է առնում հեռավոր Ռուսական Կայսրության նիստ ու կացից /կարդա օրինակ Գոգոլ/: Էտքան ճղճիմ չինովնիկական ապառատ երկարատև առումով երևի ոչ մի տեղ չի եղել, ինչ որ եղել է ու կա Ռուսաստանում: Մենք էտ ամենի /ստիպված-պարտադրված/ կրողներն ենք:
Իսկ անտարբերության մասով :
Հասարակության միջին մասը /մեջտեղի մասը/ բնականից բավական անտարբեր է ու պետք է լինի: Դա բնական է հասարակական առումով: Դրան պետք է շրջապատեն երկու ծայր ուժերը: Մեկը ասենք հայլուր ու նման բաներ, մեկն էլ Ակումբի մեծ մասը ու նման բաներ
Դիվ ջան, սովոր եմ բա ինչ եմ:
Ես ի նկատի չունեի, բոլորովին որ սովետի ժամանակ լավ էր, առավել ևս սովետին իդեաlaկանացնելու ոչ մի նպատակ ու ցանկություն չունեմ: Երևի մտքերս լավ չեմ ձևակերպես, բայց ցանկանում էի ասել, որ այն ժամանակ մարդիկ մտածելու ու վերլուծելու ավելի մած ցանկություն ու պոտենցիալ ունեին, քան հիմա: Այն ժամանակ իրավիճակն ավելի լավ էր, քանի որ մի կողմից պրոպագանդա կար, մյուս կողմից դառը իրականություն, որ մենք վատ ենք ապրում, հաց ու ջուր չկա, ու մարդիկ մտածում էին պատճառների մասին: Հիմա մի կողմից պրոպագանդա է, մյուս կողմից էլ հրամցնում են հաց ու ջուրը, ու ահագին մարդու համար մտածելու հիմնական պատճառը վերանում է: Սա ավելի դաժան իրավիճակ է:
Հմ
Հռոմի մեթոդիկան ա չէ՞
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ