չէ, է~, Սևակը լավն ա, բայց էս բանաստեղծությունը... ոնց որ ռաբիս երգի բառեր լինեինԳալաթեա-ի խոսքերից
... մի բան ասեմ, մարդու չեք ասի? հն?..(դե էս իմ "գյուտն" ա էլի)
ահավոր ա, բայց գրեթե փաստ. սերը շատ հաճախ էգոիզմ ա. հիմա կասեք`բա մարդիկ իրենց կյանքերն են զոհում, տռա-լյա-լյա, տռու-լյու-լյու~, բայց ախր էդ մենակ սեփական հաճույքի համար ա արվում, էդ էգոիստի մազոխիզմ ա
ես չեմ հասկանում էդպիսի պահվածքը, ես չեմ հասկանում մարդ ոնց կարող է իր կյանքը թողած` ընկնել ուրիշի կյանքով ապրել, մոռանալ սեփական ինքնագնահատականի մասին... իսկական սերը, իմ կարծիքով, ներող է, իսկ նա, ով կարող է իր էգոիզմով դիմացինին ցավ պատճառել, ուղղակի թույլ մարդ է` անկարող տեր կանգնել իր զգացմունքներին, ասել է` ինքն իրեն.
Մեջբերել
Էջանիշներ