երբ որոշ հանգամանքներ (շատ լուրջ հանգամանքներ) խանգարեցին, ես նախընտրեցի մենակ տանջվել…չէ, մենակ չէ, ուղղակի հեռու...գտա, որ եթե ինձ չեն օգնում (երևի իրոք հարգելի պատճառով…) պայքարել (իսկ սիրո համար մենակ չի պայքարՎում), ուրեմն պետք չի օգնել նաև տառապելու ընթացքում… ոչ մի վայրկյան չեմ ափսոսում են ցավն ու ուռած աչքերը, որ ունեցել եմ հենց էդ ԱՆՀՆԱՐ (չնայած անհնար ոչինչ չի լինում) միության պատճառով…չէ՜ չասեք թե իրական չի եղել զգացմունքը, ուղղակի պատճառն ավելի իրական էր... եթե երկրորդ հնարավորություն տրվեր, երևի… չէ հաստատ նույն կերպ կվարվեի…
անկապ բարերիս շարանի համար կներեք…ուղղակի չդիմացա ու գրեցի…
Ավելացվել է 2 րոպե անց
Երբ սերը միակողմանի է
համաձայն եմ Յո=ի հետ![]()
Վերջին խմբագրող՝ Կաթիլ: 03.09.2008, 22:21: Պատճառ: Գրառման ավելացում
Չէ, կաթիլը ծով չի դառնում...
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Էջանիշներ