KukՉէ՜, չէ՜: Ժյուլ Վեռնից շուտ եմ հոգնել (համեմատաբար). անընդհատ շոքեքարշեր, շոգենավեր, օդապարիկներ, լորդեր, մադամներ, մեծատառով մարդիկ և այլն: Իսկ Ջեկ Լոնդոնն ավելի լուրջ է: «Հյուսիսային» ասելով՝ նկատի եմ ունեցել ոչ թե մեկ գործ (չգիտեմ՝ ինչ գայլերի հետ ես), այլ այն պատմվածքների և վեպերի շարքը, որ տեղի են ունենում Հյուսիսային բևեռում կամ բևեռին շատ մոտ՝ Ալյասկայում, և պատմում են ոսկի որոնողների, հնդկացիների ու Սպիտակ Լռության մասին: Որպես օրինակ՝ նշեմ, օրինակ, «Նախնիների կանչը» շարքը: Ջեկ Լոնդոնի «Արևի որդին» էլ է շատ լավը, նաև՝ այսպես կոչված «արևելյան» (էդ ես հենց նոր հորինեցիԻնչ հետաքրքիր ա` ինձ Ջեկ Լոնդոնի գրածները հեչ դուր չեն եկել, մանավանդ քո նշածը, եթե ճիշտ եմ հիշում էլի, թե որի մասին ես ասում: ոնց հասկացա հյուսիսային բառից` գայլերի մասին ես ասում չէ՞Ամեն դեպքում` Ժյուլ Վեռնի հետ երբեք չեմ համեմատի, Ժյուլ Վեռնը հարուստ ա
) շարքը՝ չինացիների, Հոնոլուլուի, բորոտների ու պլանտատորների մասին: Չէ՛, Ժյուլ Վեռնի հետ համեմատելու բան չեն: Բա «Ծովագա՜յլը»: Բա «Ադամից առա՜ջը»: Բա «Սպիտակ ժանի՜քը»: Չնայած՝ մեկ է, պատմվածքները վեպերից հազար գլուխ լավն են:
Ավելացվել է 1 րոպե անց
Հ.Գ. Ժյուլ Վեռնը, կարող է պատահի, ավելի «հարուստ» ա, բայց Ջեկ Լոնդոնն ավելի «հասուն» ա:
Մեջբերել
Էջանիշներ