Ընկերներիցս մեկը ծիծաղեց - երեք բառանոց ստեղծագորությու՞ն: Ծիծաղեց ու քայլեց առաջ. այդպես ենք մենք, մարդիկս, չենք նկատում մեր ոտքի տակ տրորվող փոշեհատիկը, իսկ մրջյունի՝ մի ամբողջ կյանքի, վրայով կարող ենք անցնել առանց նույնիսկ զգալու...
...Վիրավոր առյուծը սլանում էր տափաստանով: Նրա վերքը առանձնապես խորը չէր: Սովորական մի որսորդ էր, որ թուլացած ձեռքով բաց թողեց նետը իր վրա ու խրեց այն իր բաշի մեջ՝ վզից մի քիչ ներքև: «Ողորմելին ինձ սպանելու ուժ էլ չունեցավ»: Վիրավոր առյուծը ապրում էր տափաստանում սիրում էր կյանքը ու պայքարում դրա համար: Կողքից նայողին կարող էր թվալ, թե նա նույնիսկ չի էլ հանդիպել թուլաձեռք որոսորդին, նրա վերքը առանձնապես խորը չէր, բայց... ցավեցնում էր: Կողքից աննկատ՝ ցավեցնում:
... «Աշխարհի ամենալավ աղջկան՝ Մ-ին...» - ինչքան զգացմունք ու լավատեսություն կար այս բառերի մեջ, երբ ես գրում էի դրանք: Գուցե և ես ուրիշ էի այն ժամանակ, երբ գրում էի դրանք: Լավատես էի... ո՞վ գիտի, իսկ գուցե և իրականում ոչ իրատես...
.![]()






Մեջբերել
Էջանիշներ