Lion-ի խոսքերից
Ի՞նչ բան է մենակությունը… Եղե՞լ է դեպք, երբ լրջորեն մտածել եք դրա մասին: Չգիտեմ, եղել է, թե չէ: Բայց երբ պտտվոմ ես odnaklassnik-ի անիմատ էջերով ու փորձում ես գտնել միակ ու հարազատ հայցաքը, բայց ամեն անգամ հանդիպում ես ոչինչ չասող և ժպտացող դեմքերին, սկսում ես հասկանալ, թե ինչ է մենակությունը:
Իսկ հետո գալիս է մի պահ երբ նույնիսկ չես էլ ուզում հերթական էջը բացել և գրել հերթական աղջկան… այո, հենց այդպես - ուղղակի չես ուզում: Բայց ամենացավալին այն է, որ չգրել էլ չի լինի, քանի որ այդ դեպքում ստիպված կլինես վեր կենալ մոնիտորի առջևից և գնալ տուն: Նորից ու նորից նայել հայկական հիմար սերիալները, լուրջ տեսքով ապրել ուրիշների կյանքով, հետո քնել, իսկ առավոտ... Դե իսկ առավոտ մի քանի ժամ շարունակ ապրում ես ոչ քո կյանքով, ապրում ես հարկադրված ռեժիմով, իսկ երեկոյան կրկին հանդիպում ես մոնիտրոին, որի առջևից չես հեռանում ընդամենը նրա համար, որ մենակությանը չհանդիպես:
Երևի հենց սա է մենակությունը, ո՞վ գիտի...
Էջանիշներ