Ո՞րն եք ավելի արժևորում՝ չափածո՞ն, թե՞ արձակը

[AgaTa]

Ինձ միշտ հետաքրքրելա ես հարցը, թե որ գրական Ձևն են մարդիկ գերադասում և ինչու: Ես մի քանի բան կասեի` կապված իմ նախընտրության պատճառների հետ, բայց երևի հիմա չէ, մենակ ասեմ, որ գերադասում եմ արձակը

[Razo]

Չգիտեմ, իմ սիրած գրքերը որ դասին են պատկանում, բայց սիրում եմ արկածային գրքեր:

[AgaTa]

Չգիտեմ, իմ սիրած գրքերը որ դասին են պատկանում, բայց սիրում եմ արկածային գրքեր:

ՈՒրեմն արձակ

[Mitre]

Ինձ միշտ հետաքրքրելա ես հարցը, թե որ գրական Ձևն են մարդիկ գերադասում և ինչու: Ես մի քանի բան կասեի` կապված իմ նախընտրության պատճառների հետ, բայց երևի հիմա չէ, մենակ ասեմ, որ գերադասում եմ արձակը

Հաշվի առնելով,որ հիմնականում արձակ եմ կարդում,կարելի է եզրակացնել ,որ գերադասում եմ դաՉափածոն ընթերցում եմ տրամադրությունից ելնելով,ոչ հաճախ:

[AgaTa]

Ես ինքս միշտ նախընտրել եմ արձակը. կարծում եմ արձակը գաղափարական լայն ազդեցություն ունենալու համար լավագույն միջոց է, իսկ չափածոն`միայն զուտ հույզերի արտահայտման միջոց` լինեն դրանք գաղափարական, թե զգացմունքային առումով. չափածոն ունի մի կարևոր մեծ թերություն. դա իր ծավալային խտությունն է, ինչը ստիպում է հեղինակին լինել առավելագույնս հակիրճ, դժվար հասկանալի, խտացված

[Morpheus_NS]

Չափածոն՝որպես գրականության առավել բարդ ոլորտ, քանի որ այն ստեղծագործողից ավելի շատ հմտություն է պահանջում՝ հնարավորինս գեղեցիկ եւ հասկանալի ձեւակերպել իր միտքը՝ այն էլ մնալով հանգավորման ու վանկավորման կանոնների սահմաններում:
Արձակը՝ որպես առավել հետաքրքիր կարդացվող:

[Chuk]

Մոդերատորական: Թեման «Հայ գրականություն» ենթաբաժնից տեղափոխվել է «Գրականություն» բաժին:

[Moon]

Ես շատ եմ սիրում արձակ։ Մի ուրիշ տիպի հաճույք եմ ստանում արձակից։ Չափածո սիրում եմ, բայց մենակ Թումանյանի չափածոները։ Ճիշտ ա արագ են կարդացվում, բայց հավես չի տենց։

[StrangeLittleGirl]

Քանի որ ես ինքս միշտ արձակ եմ գրում, արձակ էլ կարդում եմ: Չափածո դպրոցից հետո համարյա չեմ կարդացել… Երևի մենակ Վիոլետ Գրիգորյան:

[AgaTa]

Այո, համաձայն եմ Morpheus_NS-ի հետ, որ հեղինակից մեծ շնորհք է պահանջում չափածոն` պահելով հանգավորման, տաղաչափական և այլ ինչ-ինչ կանոնների պահպանման պահանջների ներսում, բայց դրանով էլ հենց գրականությունը դադարում է (ոչ միշտ, իհարկե) լինել կենսական, կյանքին մոտ, այլ վերածվում է ռոմանտիկական (խոսքս ռոմանտիզմի`որպես գրական ժանրի և ոչ թե զգացմունքի մասին է) ինչ-որ փիլիսոփայության և ոչ թե ռեալիստական` ստանալով, սակայն, գեղարվեստական և գեղագիտական մեծ արժեք: Սա իմ կարծիքն է:

[Morpheus_NS]

Այո, համաձայն եմ Morpheus_NS-ի հետ, որ հեղինակից մեծ շնորհք է պահանջում չափածոն` պահելով հանգավորման, տաղաչափական և այլ ինչ-ինչ կանոնների պահպանման պահանջների ներսում, բայց դրանով էլ հենց գրականությունը դադարում է (ոչ միշտ, իհարկե) լինել կենսական, կյանքին մոտ, այլ վերածվում է ռոմանտիկական (խոսքս ռոմանտիզմի`որպես գրական ժանրի և ոչ թե զգացմունքի մասին է) ինչ-որ փիլիսոփայության և ոչ թե ռեալիստական` ստանալով, սակայն, գեղարվեստական և գեղագիտական մեծ արժեք: Սա իմ կարծիքն է:

Հենց նրանով էլ մեր մեծերը «Մեծ» են, որ կարողացել են պահելով հանգավորման, տաղաչափական և այլ ինչ-ինչ կանոնները՝ լինել կենսական, կյանքին մոտ եւ միշտ լինել ռեալիստական ու միաժամանակ իրենց ստեղծագործություններին հաղորդել գեղարվեստական և գեղագիտական մեծ արժեք: Կարդա Թումանյանի բոլոր չափածոները (կարող ես սկսել նրանից, որտեղից գրված է իմ ստորագրությունը. դա իմ ամենասիրածն է):