Ես ոչինչ չասացի մեր մեծերի մասին բացասական, ու առավել քան շատ-շատերը ընդունում եմ և չեմ կարող չընդունել նրանց հանճարը, բայց ես դրա համար էլ գրել էի, որ կան բացառություններ (Թումանյան, Սևակ...), բայց չափածոն հիմնականում եղել է ավելի շատ Ձև գրական:Morpheus_NS-ի խոսքերից
Վերջին խմբագրող՝ AgaTa: 20.08.2008, 04:46:
Իմ համեստ կարծիքով, Սևակը հենց այն դեպքերից է, երբ «չափածո գրելն արձակից հեշտ է»:
Վոլտերա (29.06.2013)
Իմ համեստ կարծիքով` չափածո գրելը միշտ ա արձակից հեշտ... Կարող ա բլթ եմ անում, բայց որ վրա տակ` կփորձեմ բանավիճել
P.S. Գրել եմ, նոր եմ նկատել, որ "Իմ համեստ կարծիքովը" կրկնվում ա, ազնիվ խոսք
Վերջին խմբագրող՝ Վարպետ: 20.08.2008, 14:18: Պատճառ: Ասի` մի բան ավելացնեմ:)
В детстве я нередко сочинял заведомый вздор и притом всегда
только для того, чтобы вызвать удивление окружающих…Чарльз Дарвин
Դե ես հիմա վրա կտամԻմ համեստ կարծիքով` չափածո գրելը միշտ ա արձակից հեշտ... Կարող ա բլթ եմ անում, բայց որ վրա տակ` կփորձեմ բանավիճել
P.S. Գրել եմ, նոր եմ նկատել, որ "Իմ համեստ կարծիքովը" կրկնվում ա, ազնիվ խոսքԷդ ո՞նց
Եթե նկատի ունես որոշ մարդկանց, կամ հենց քեզ, ապա պարզ է, բայց բոլորի՞ն…
Վերջին խմբագրող՝ Tanamasi: 20.08.2008, 15:45:
երևի համաձայն եմ
Ամբողջ խնդիրն էն ա, որ հենց բոլորինԴե ես հիմա վրա կտամ
Եթե նկատի ունես որոշ մարդկանց, կամ հենց քեզ, ապա պարզ է, բայց բոլորի՞ն…Եթե պրիմիտիվ տարաբաժանենք իրարից արձակը ու պոեզիան, ապա երեւի թե` սենց. Պոեզիան հանգ ու տող ա ուզում, իսկ արձակը` ոչ: Չէ? Այ հենց բարդությունը նրանում ա, որ շատ մարդիկ հենց այ էս պրիմիտիվ տարաբաժանմամբ էլ դնում են սխալ պատկերացումների հիմք, քանի որ սկսում են ուղղակի անկապ մտքեր կապել իրար` ներկայացնելով դա որպես արձակ:
Ժողովուրդ, արձակը դա դեռ "առանց հանգի ու ոտքի" նախադասությունների կույտ չի: Դա նաեւ միտք ա, որը պետք ա կարմիր թելի նման անցնի ողջ երկի միջով, դա մակդիրներ են, դա բառերի, հոմանիշների ընտրություն ա, դա սրամիտ գրոտեսկներ են, դա չձանձրացնող լեզու ա, դա, ի վերջո, ասելիք ա, որը նախ պետք ա ունենալ կամ գտնել` ծայրահեղ դեպքում:
В детстве я нередко сочинял заведомый вздор и притом всегда
только для того, чтобы вызвать удивление окружающих…Чарльз Дарвин
Հա, բայց էդ նույն ասելիքը պետք ա գտնել նաեւ չափածոի մեջ՝ պահպանելով բոլոր կանոնները:Ամբողջ խնդիրն էն ա, որ հենց բոլորին
Ժողովուրդ, արձակը դա դեռ "առանց հանգի ու ոտքի" նախադասությունների կույտ չի: Դա նաեւ միտք ա, որը պետք ա կարմիր թելի նման անցնի ողջ երկի միջով, դա մակդիրներ են, դա բառերի, հոմանիշների ընտրություն ա, դա սրամիտ գրոտեսկներ են, դա չձանձրացնող լեզու ա, դա, ի վերջո, ասելիք ա, որը նախ պետք ա ունենալ կամ գտնել` ծայրահեղ դեպքում:
И чтобы нас никто не разлучил,
Я превратил тебя в воспоминания. -Григорий Лепс
Ռազմավարական խաղ Travian.ru
Իհարկե: Բայց չափածոյում կարող ես սահմանափակվել ընդամենը սեփական հույզերի նկարագրմամբ, չափածոն առավելություն ունի արձակի հանդեպ իր լակոնիկությամբ, եւ բացի այդ չափածոյի մեջ պարտադիր չէ որեւէ սյուժեի ներառում: Խոսքս պոեմների մասին չէ: Չնայած` ինձ համար միանշանակ է, որ լավ պոեմ կարող է գրել միայն այն բանաստեղծը, ով միաժամանակ կատարյալ տիրապետում է ինչպես պոեզիայի, այնպես էլ արձակի ժանրերին:
В детстве я нередко сочинял заведомый вздор и притом всегда
только для того, чтобы вызвать удивление окружающих…Чарльз Дарвин
Ամեն մեկն իր տեղն ունի, ես արժեվորում եմ երկուսն էլ:
Բայց չափածոն էլ պետք է իմաստ, մակդիրների, հոմանիշների ընտրություն, սրամիտ գրոտեսկներ ունենա, միտքը պետք է գրագետ ձևակերպված լինի։ Այդ ամենին գումարած հանգերը։ Անիմաստ ու պրիմիտիվ չափածո՝ համաձայն եմ, բոլորն էլ կարան ու համարյա բոլորն էլ գրում են։Ամբողջ խնդիրն էն ա, որ հենց բոլորին
Ժողովուրդ, արձակը դա դեռ "առանց հանգի ու ոտքի" նախադասությունների կույտ չի: Դա նաեւ միտք ա, որը պետք ա կարմիր թելի նման անցնի ողջ երկի միջով, դա մակդիրներ են, դա բառերի, հոմանիշների ընտրություն ա, դա սրամիտ գրոտեսկներ են, դա չձանձրացնող լեզու ա, դա, ի վերջո, ասելիք ա, որը նախ պետք ա ունենալ կամ գտնել` ծայրահեղ դեպքում:
Ցանկացած չափածո ինձ համար մեծ արժեք ունի, եթե սյուժե ունի, երեւում է, թե որտեղ է սկսվում եւ որտեղ է վերջանում միտքը: Կարելի է մի տողով այնքա՜ն միտք արտահայտել: Դրա համար էլ սահմանափակ թվով հեղինակներ եմ սիրում՝ Թումանյան, Սահյան...
И чтобы нас никто не разлучил,
Я превратил тебя в воспоминания. -Григорий Лепс
Ռազմավարական խաղ Travian.ru
Տվյալ հարցին դժվարանում եմ պատասխանել, քանի որ կարդում եմ և մեկը և մյուսը: Լինում են դեպքեր երբ չափածոի կարիք եմ զգում, մի կողմ եմ դնում գեղարվեստական գիրքը ու գնում Եսենինի հատորներից մեկի հետևից կամ վերցնում Ախմատովա, կամ Թումանյան:
Արձակը որպես այդպիսին իմ կյանքի ընթացքում միշտ հետս է, կարդում եմ թե գեղարվեստական թե տեղեկատվական գրքեր, փաստորեն ավելի շատ արձակ եմ կարդում:
Ի դեպ այդքան էլ համաձայն չեմ, որ չափածո գրելն հեշտ է, իսկ արձակը ավելի դժվար, եկեք սկսենք այնտեղից, որ գրել և ստեղծագործել ինքնին դժվար է, կարելի է գրել բայց չստեղծագործել, նույնիսկ չափածո գրել, բայց չստեղծագործել, իսկ երբ մարդ ստեղծագործում է, չափածո կամ արձակ ոչ թե գրողն է ընտրում, այլ հենց քրվածքը ինքը իր պահանջներն է ներկայացնում գրողին, ակումբականներից շատերն են ստեղծագործում և եթե նրանք իրոք ստեղծագործում են, ապա կհասկանան ինձ, այն պահը երբ ստեղծվելիքը ինքը բռնում է քո ձեռքը ու ղեկավարում քեզ, ուզումես իրար կողք գրի, ւզում ես իրար տակ բայց արձակ թե չափածո նա ինքն է ընտրում իր ձևը…
Երկուսն էլ սիրում եմ, բայց արձակը ինձ ավելի հարազատ է
Պատահական ոչինչ չի լինում...
Վոլտերա (19.07.2013)
Նախընտրում եմ այն գրական ստեղծագործությունը կարդալ, որը հոգեհարազատ է ինձ, որը կարդալով ես հաճույք եմ ստանում: Եվ չեմ կարող հստակ պատասխանել՝ արձակ եմ ավելի շատ սիրում կարդալ, թե՞ չափածո, որովհետև և՛ արձակը, և՛ չափածոն ինձ համար իր «տեղը» ունեն:
Sambitbaba (20.07.2013), Վոլտերա (19.07.2013)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ