Մաս Դ (եզրափակիչ). Հրաժեշտ: Շուշի - Երևան
Տխուր էր հրաժեշտ տալըԱփսոս՝ շատ քիչ ժամանակ անցկացրինք Արցախում և քիչ շփվեցինք Մոնկի հետ: Բայց տեսածներս ու շփվածներս, մեկ է, շատ լուսավոր հիշողության տեսքով տպավորվեց մեջս
Արցախում ամբողջ անցկացրած ժամանակ Մոնկը շատ հոգատար էր մեր նկատմամբ: Անգամ երբ տաքսի էինք նստել, փորձեց վարորդին համոզել, որ ավելի էժան գնով տանի մեզՎերջում էլ վարորդին պատվիրեց, որ մեզ լավ նայի: Ընթացքում SMS հաղորդագրություն գրեց՝ հարցնելու, թե ինչպես են երեխեքը: Երեխեքը վատ չէին, հենց նոր մեկական կոնֆետ էին կերել ու քնել
Բացի դրանից, երբ արդեն հասել էինք Երևան, ու զանգել Մոնկին՝ ասելու, որ նորմալ տեղ ենք հասել, անընդհատ հարցնում էր երեխեքից՝ արդյո՞ք նորմալ էր ամեն ինչ ճանապարհին:
Ճանապարհին մեքենան մի պահ փորձեց համը հանել (բենզինի հետ կապված ինչ-որ խնդիրներ), բայց հետո խելքը գլուխը հավաքեց:
Մի տեղից երշիկանման ձողիկներ առանք, փորձեցինք պարզել բաղադրությունը, մեծ տառերով գրված էր Ռազմիկ: Միսը բավականին անհաջող էր, բայց անհամար ոլորաններ անցնելիս միս չէ, երկաթ էլ կերած լինեինք, կմարսեինք, այնքան շուռումուռ եկանք:
Ռուֆուսը ընթացքում Արշակին զանգեց, որպեսզի իմանանք՝ հո շատ չի՞ հոգնել փայտահատի դերում հանդես գալով: Պարզվեց, որ Արշակը խնայել է Եղվարդի կուսական անտառները և փոխարենը հեծանիվ կոխել Ջրվեժի մոտակայքում: Եվս մեկ անգամ հիշեցնեմ, որ մեր մայրենին հարուստ է բարբառներով և արտահայտություններով: Ուստի այն անձինք, որոնք «հեծանիվ կոխել» արտահայտության իրենց ընկալման մեջ համոզված չեն, խնդրում եմ, դիմեն Ռուֆուսին՝ որպես հայոց լեզվի բարբառների գիտակի, որպեսզի նա բացատրի այդ արտահայտության նշանակությունը:
Երևանը մեզ դիմավորեց անձրևով և աղմուկով:
Էլի կարոտեցի
Մեջբերել
Էջանիշներ