Ծո՛վ, ընդհանրապես քո բանաստեղծությունները հաճախ խուճուճ են, դժվար հասկանալի, բայց վերջին երկու տողերը միշտ ցնցում են.
Երբ լույսերն էին խաղից հետո հերթով մարում,
Ես հիշեցի՝ միայն ես էի ծափահարում։
կեցցե՛ս