Եթե չլինեին ձեռքերս…

[Ծով]

Մեկ րոպե լռության փոխարեն․․․

Երբ այս ամենը դառնա «անցած խոսակցություն»,
իբրև պարտականություն,
(որովհետև կարճ է հիշողությունն իմ ժողովրդի),
ես այդ ժամանակ կսկսեմ խոսել,
որ մոռացության մատնված անունդ
լրտեսի համառությամբ նորից տանջի մեզ
ու շպրտի դեմքիս՝
չհասցրինք քեզ պաշտպանել․․․

Գոնե բանաստեղծություն գրելիս
ես սիրում եմ ասել ճշմարտությունը,
մինչդեռ շատերը ստելու համար ընտրում են պոեզիան․․․
Սրանք հանգերն են իմ լռության, որ դուրս են գալիս,
ինչպես կրակել չիմացողի փամփուշտները,
մինչ իմացողը ընտրում է ում խփել,
ես խոցում եմ պատահական զոհին իմ միամիտ ժողովրդի․․․

(Եվ եթե ամեն մտքի շարունակություն սկսում եմ նոր տողից,
ապա միայն նրա համար, որ շունչ քաշեմ․․․)

Մայրդ սև զգեստը չի փոխի, հայրդ էլ գուցե չթողնի ծխելը,
իսկ քույրդ ՝ հույսով, որ իրեն կլսեն, գուցե անվերջ գոռա՝
արժանի չէիք․․․
և արժանի չենք․․․

Քո բախտը պարզապես չբերեց,
իսկ ի՞նչ կարող էր բերել բախտը քեզ,
եթե սահմանին քո ձեռքին զենքն էր մի պատերազմի,
որ հայրդ էր հաղթել, երբ դեռ նոր էիր ծնվել,
հավատալով, թե խաղաղությունը մոտ է
վստահ,որ պատերազմը քեզ չի տանի․․․

Իր բաժին կրակահերթին սպասող հրադադարը
եղունգ կրծելուց վատ է․
մի օր հասնում է մատներիդ, հետո կտրում ձեռքդ,
մինչ դու փորձում ես նշանի տակ առնել խաղաղությունը․․․
Ես հոգնել եմ ներողություն խնդրել
ուրիշի փոխարեն,
այդ ուրիշն էլ ես եմ
և էլ չեմ խնդրում, որ ինձ ներես․․․

Եթե երկնքից կարող ես հուշել,
որ չես հասցրել մտածել ներել չներելու մասին,
ես պարզապես կասեմ՝
շնորհակալ եմ․․․

Չարտասվել չեմ կարող,
արտասվել՝ նույնպես․․․
(երբ ցամաքում են աչքերը, ամեն ինչ պարզ է դառնում,
իսկ որքան պարզ է եղելությունը, այնքան դժվար է լինելն առանց քեզ)...

Ինձ փրկում է միայն խոսելը մեկ րոպե լռության փոխարեն:

12.04.2016 Փարիզ © Ծով