Տիգրան Աբգարյանին
(ներիր)
Այն ժամանակ ես դեռ տասնութ տարեկան էի,
Հավատում էի, որ գարունը պիտի բացվի,
Բայց ձմեռվա վերջին գիշերն այդ երկար էր
ՈՒ ճնշող էր սպասումը այդ լուսաբացի․․․
Այդքան սպասված գարնան առավոտը
Ճանապարհին շատ զրկանքներ պիտի կրեր,
Ծաղիկների բույրը տենչող իմ կարոտը
Պիտի փշրեր, մեկն իմ ձեռքից պիտի խլեր․․․
․․․
Ես չգիտեմ՝ ինչու ծախվեց այդ գարունը,
Ոստիկանի հագուստով այդ լուսաբացին
Ի՞նչ էր արել ընկերներիս խաղաղ քունը
ՈՒ կամ ինչու՞ հանուն « մի փոր հացի »
Քեզ սպանեցին․․․
Ներիր․․․
01.03.2015 (c)Ծով
'
Մեջբերել
Էջանիշներ