Առաջինը դե գիտես՝ ում եմ նվիրում
Երկրորդը քեեեեեեեզ, Դո՛ր ջան...
էդքան շռայլ էլ մի՛ եղիr...մեջս կուռեմ ու չեմ գրի
Առաջինը դե գիտես՝ ում եմ նվիրում
Երկրորդը քեեեեեեեզ, Դո՛ր ջան...
էդքան շռայլ էլ մի՛ եղիr...
Dorian (07.06.2009)
Իյա!!! Տենց բան չկա: Ուռել-մուռել չգիտեմ:Alizée-ի խոսքերից
Առաջինը դե գիտես՝ ում եմ նվիրում
Երկրորդը քեեեեեեեզ, Դո՛ր ջան...
էդքան շռայլ էլ մի՛ եղիr...
Բայց երկրորդը մեծ հաճույքով ընդունում եմ...
Ապլես...
Սկզբում փոխում ես ինքդ քեզ,
Հետո քեզ ես վերադառնում,
Չարագուշակ երազի պես,
Տանջում քունդ, նոր արթնանում:
Լուսաբացի շողերի տակ
Սկսում ես օրը նոր էջից,
Կյանքը` որպես գերնպատակ,
Կախում բախտի ելևէջից:
Եվ ինչպես հանգը մտածված,
Եվ բառերի հնչյունը փակ,
Իշխում ես դու կյանքին անցած,
Որպես հլու մի հպատակ:
21.10.09
*e}|{uka* (19.12.2009), Chilly (11.02.2010), Chuk (29.10.2009), E-la Via (18.10.2010), einnA (06.12.2010), Kita (29.10.2009), Kuk (29.10.2009), murmushka (09.02.2010), My World My Space (06.04.2010), Nadine (29.10.2009), Norton (29.10.2009), Sambitbaba (05.02.2012), SSS (21.05.2010), Tig (29.10.2009), Դատարկություն (29.10.2009), Երկնային (29.10.2009), Կաթիլ (17.02.2010), Ֆոտոն (07.11.2009)
...
Տե՛ր, գուցե ես խոսեմ հիմա ինչպես այն կեղծ բարեպաշտը,
Ով քեզ հիշում է լոկ այնժամ, երբ նեղության մեջ է ընկնում,
Եվ ում արդեն հարազատ է հայլուրային այս երաշտը.,
Եվ ով վաղուց արդեն իզուր ազատություն չի վանկարկում:
...
Մենք հոգնել ենք...օ...ո՛չ քեզնից...ոչ էլ երկրից, ոչ էլ կյանքից,
Մենք հոգնել ենք մեզնից կամ էլ մեր պատմության կարկատանքից...
Մենք հոգնել ենք, որ հին դասից երբեք մի նոր դաս չեն քաղում,
Մենք հոգնել ենք, որ ալյուրը պատռած մաղիչով են մաղում...
Մենք հոգնել ենք...գիտե՞ս նույնիսկ երկարաշունչ պատարագից,
Մենք «ոչ մի թիզ հող չենք տալու» հետո արդեն մայր քաղաքից,
Մենք հոգնել ենք...հոգնել...հոգնել....մի նոր, նոր մի աղոթք հյուսի՛ր,
Ասա՛ էլ ի՞նչ լեզվով խոսենք, կամ շուրթերով մեր դու՛ խոսիր...
....
Տե՛ր, իմ ահա այն աշխարհը, որ փախչում էր Բեթլեհեմից
Բայց ամեն տեղ նույն փախուստն է հավիտյանս հավիտենից....
21.10.09
*e}|{uka* (19.12.2009), Agni (29.10.2009), Chilly (30.10.2009), Chuk (29.10.2009), einnA (06.12.2010), Kuk (29.10.2009), MaryMay (05.05.2010), murmushka (29.10.2009), Nadine (29.10.2009), Sambitbaba (12.06.2011), snow (19.12.2009), Sona_Yar (19.12.2009), Tig (02.11.2009), Դատարկություն (29.10.2009), Կաթիլ (17.02.2010), Մանոն (06.11.2009)
...
Վաղ է ուշանալ, դե ռ վաղ է...կա՛նգ առ...դեռ վաղը պիտի կորցնենք այսօրը,
Իսկ առաջ գոնե դավաճան հորից հետո սպանում էին ուրացող մորը...
Գիտե՞ս...այլևս այս որդերի մեջ այգի պահելը անիմաստ բան է,
Եվ ճիվաղները նույնիսկ իրենց իսկ հերյուրանքներում անմիաբան են...
Պետրոս կամ նվեր, դավող հայր կամ մեր...կամ եկեղեցում խեղճացած հայր մեր...
Կամ սքեմ, կամ հեքիմ, կամ նզովք կամ գովք...կամ զապ կամ համեր...
Ազատ ե՞ս..թե՞ ոչ...Ազատ ե՞ս...Իրա՞վ.... «Սկսե՞նք»...պայքարը....սկսե՞նք, թե՞ ոչ,
Ահա քեզ երկար դադարից հետո իշխանությունը գրավելու կոչ....
Ծիծաղելի է, բայց գիտե՞ս շուտով ժպտալու համար կգանձեն հարկեր,
Եվ դեռ երկիրը ծախելու համար մեկը կուզենա սահմանել վարկեր...
Ծիծաղելի է...այս իմ չափածոն...իր էժանագին բառապաշարով,
Սա է իմ երկրի վիճակը, ընկե՛ր, սա է ճահիճը հոգիս պաշարող...
...
Եվ ուշ է գուցե, գուցե ոչ այնքան, բայց ես մենակ եմ, ինչպես երկիրս,
Եվ ինձնից արդեն գաղթել է վաղուց ինձ այստեղ բերած ճակատագիրս...
...
02.11.09
Chilly (06.11.2009), Chuk (06.11.2009), cold skin (06.11.2009), E-la Via (18.10.2010), einnA (06.12.2010), Enigmatic (06.11.2009), murmushka (06.11.2009), Nadine (06.11.2009), Norton (06.11.2009), Sambitbaba (08.07.2012), snow (19.12.2009), Sona_Yar (19.12.2009), Tig (06.11.2009), Yeghoyan (24.09.2010), Կաթիլ (17.02.2010), ԿԳԴ (11.02.2010), Հենրիկ Բաբաջանյան (11.05.2010), Նարե (11.02.2010), Ուլուանա (06.11.2009), Ֆոտոն (07.11.2009)
Շատ լավ է
Վերջին խմբագրող՝ Շինարար: 06.04.2010, 02:05: Պատճառ: հղման շտկում
Ծով (19.12.2009)
...
Սեղանիս վրա դատարկ նամակն այս, գնալուց առաջ որ դու ես թողել
Եվ հրաժեշտի խոստումը այդ սուտ, որ որոշել եմ էլ քեզ չսիրել,
Այստեղ սենյակում, որտեղ շատ օրեր, մենք զրուցել ենք մինչև առավոտ,
Որտեղ մեր վերջին շունչը չի կորել, տարրալուծվում է անկուշտ մի կարոտ։
Եվ կիսատ, ինչպես շատերը կասեն, ես ծամում եմ իմ մազերը երկար,
Ես հավաքում եմ իմ հայելիների արտացոլանքի ժպիտը տկար,
Եվ հորինում եմ, թե ամեն բան էլ այս կյանքում գալիս ու անցնում է լուռ,
Եվ այդ լռության հորինած ցավում ես մեզ եմ գտնում լքված ու տխուր։
Ի՛մ տարերք, ի՛մ հող, ի՛մ ջուր, օ՛դ , կրա՛կ, լսում ես հիմա, ես քեզ եմ կանչում,
Ու իմ ձեռքերով հորինած ցավից ես վախենում եմ, բայց չեմ ամաչում։
Դու գիտես՝ որքան հպարտ է հոգիս ու ինչքան սառն են դատում մտքերս,
Բայց ինչպես առաջ, մնա դու կողքիս և նուրբ խնամքով շոյիր հետքերս։
Դու գիտես՝ որքան հպարտ եմ, ի՛մ սեր, և գիտես, որ ես չեմ վերադառնում,
Բայց գիտես նաև, որ այս նոր խաղում ես ոչ ապրում եմ, ոչ էլ մահանում։
Իսկ հետո նորից գիշերը հանդարտ կփոխվի մի նոր ցուրտ առավոտի,
Եվ մեզ, սիրելի՛ս, կսպասվի նորից մի երկար գիշեր անզուսպ կարոտի...
Մենք գիտենք՝ որքան դժվար է հիմա սիրել ու լինել իրարից հեռու,
Ես եմ հեռացել, բայց դու՛ ետ դարձիր, խոստացի՛ր, որ էլ չեմ հեռանալու։
...
Հ.Գ. Եվս մեկ անգամ ես համոզվեցի
CactuSoul (09.02.2010), Chilly (11.02.2010), Chuk (09.02.2010), cold skin (09.02.2010), E-la Via (18.10.2010), einnA (06.12.2010), MaryMay (05.05.2010), murmushka (09.02.2010), My World My Space (09.02.2010), Nadine (10.02.2010), Norton (09.02.2010), Sambitbaba (08.07.2012), Tig (09.02.2010), Yeghoyan (24.09.2010), Արևածագ (09.02.2010), Կաթիլ (17.02.2010), ԿԳԴ (11.02.2010), Հենրիկ Բաբաջանյան (11.05.2010), Շինարար (10.02.2010), Ուլուանա (09.02.2010), Ֆոտոն (09.02.2010)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
'
Մեջբերել
Էջանիշներ