փողոցների միապաղաղ լույսում կորած
Այդ քաղաքին թիկնած իմ վերարկուն,
Տաքացնում էր տանիքները սառցակալած,
Ու խոստացած հանդիպումներս չեղարկում...
Հալից ընկած երազներն էր շարում
Ստվերների մեջ վառված իմ լուսակրի,
Համբուրում էր, հերթով ճանապարհում.
Վերջին պոետներին վերջին երկրի...
Իմ մեջ փշրում հույսը ու ներարկում
Արյանս մեջ վախկոտների վարակը,
Որ ես վերցնեմ մաշված իմ վերարկուն,
Որ ես լքեմ, թողնեմ մրսի քաղաքը...
Բայց քաղաքը կսովորի որ ես չկամ.
Ու կունենա ուրիշ վերարկուներ,
Իսկ երբ մի օր ես կմրսեմ ու ետ կգամ,
Կհամոզվեմ` ամենատաքը տունն էր...19.01.2013©Ծով
'
Մեջբերել
Էջանիշներ