մայրիկի մասին շա՜՜՜տ դժվար է գրելը...Ինչ խոսք, Շիրազը վարպետ էր
Իսկ սա իմ՝ մայրիկիս նեղացնելու արդյունքն է...
Դեռ չծնված, երբ ես զգում էի քո քնքշանքը,
Մտածում էի, թե հենց դա է որ կա կյանքը։
...
Երբ, դեռ փոքրիկ, քո ծնկներին չոչ էի անում,
Ես գիտեի, որ հենց այդպես են մեծանում։
...
Եվ միայն քո հայացքում է, որ միշտ կամ ես,
Սրտիս ամեն զարկով, մա՛յր իմ, սիրում եմ քեզ։
Վերջին խմբագրող՝ Ծով: 08.02.2009, 00:01:
Chuk (08.02.2009), Moon (10.02.2009), Morpheus_NS (10.02.2009), murmushka (07.02.2009), Sambitbaba (28.01.2012), Selene (07.02.2009), Ուլուանա (08.02.2009), Ուրվական (08.02.2009), Ռուֆուս (08.02.2009)
Վերջն ա...Alizée-ի խոսքերից
...
Եվ միայն քո հայացքում է, որ միշտ կամ ես,
Սրտիս ամեն զարկով, մա՛յր իմ, սիրում եմ քեզ։
Лучше Гор могут быть только Горы.
Ծով (08.02.2009)
մայրիկի մասին շա՜՜՜տ դժվար է գրելը
Իսկ սա իմ՝ մայրիկիս նեղացնելու արդյունքն է...
Դեռ չծնված, երբ ես զգում էի քո քնքշանքը,
Մտածում էի, թե հենց դա է որ կա կյանքը։
...
Երբ, դեռ փոքրիկ, քո ծնկներին չոչ էի անում,
Ես գիտեի, որ հենց այդպես են մեծանում։
...
Եվ միայն քո հայացքում է, որ միշտ կամ ես,
Սրտիս ամեն զարկով, մա՛յր իմ, սիրում եմ քեզ։
Չէ, դու ուզում ես թալիբ գրոհայիններից գրի, մեկ ա լավ ա ստացվում` չիկլոկի
Ծով (11.02.2009)
ապրես, տրամադրությունս բարձրացավ, դեմքիս ժպիտ հայտնվեցմայրիկի մասին շա՜՜՜տ դժվար է գրելը
Իսկ սա իմ՝ մայրիկիս նեղացնելու արդյունքն է...
Դեռ չծնված, երբ ես զգում էի քո քնքշանքը,
Մտածում էի, թե հենց դա է որ կա կյանքը։
...
Երբ, դեռ փոքրիկ, քո ծնկներին չոչ էի անում,
Ես գիտեի, որ հենց այդպես են մեծանում։
...
Եվ միայն քո հայացքում է, որ միշտ կամ ես,
Սրտիս ամեն զարկով, մա՛յր իմ, սիրում եմ քեզ։
Մունություն։))) (Իմ բլոգը)
ֆոտոբզիկություն :ՃՃ
Ասում են, տղամարդը սիրում է աչքերով, իսկ կինը՝ ականջներով։ Ես սիրում եմ սրտով և հոգով...
Ծով (11.02.2009)
Հենց նոր.../ ժո՛ղ, տասնվեց տարեկանից էս կողմ ես հլը սրտիցս սուտ չէի խոսել.../
...
Քնել մինչև լույս...կամ էլ չարթնանալ,
ՄԻայն երբ հույսդ աչքերը բացի,
Սերը սովոր է հույսից բթանալ,
Երբ չկա հաստատ «մի՛ վերադարձիր»։
Իսկ ես սովոր չեմ սիրել առանց քեզ,
Այս լուսաբացը կամ գիշերը թաց,
Հրաշալի է, երբ կա հիպոթեզ,
Չկա մոռացում, չկա սեր անցած։
11.02.09
Վերջին խմբագրող՝ Ծով: 11.02.2009, 03:42:
Chilly (08.06.2009), Chuk (11.02.2009), Dorian (11.02.2009), Morpheus_NS (11.02.2009), murmushka (13.02.2009), Sambitbaba (28.01.2012), Selene (11.02.2009), Երկնային (11.02.2009), Ուլուանա (11.02.2009)
Փաստորեն սուտ են ասում, որ սիրային բանաստեղծությունը պետք ա սրտից գրելՀենց նոր.../ ժո՛ղ, տասնվեց տարեկանից էս կողմ ես հլը սրտիցս սուտ չէի խոսել...
...
Լավն ա շատ
Քայլ առ քայլ՝ դարից դար
Խենթ եմ
Ծով (11.02.2009)
Ծով, ես քաղաքապետարան հայտ եմ ներկայացրել, որ Երևանի հրապարակներից մեկն ազատեն քո արձանի համարՀենց նոր.../ ժո՛ղ, տասնվեց տարեկանից էս կողմ ես հլը սրտիցս սուտ չէի խոսել...
...
Քնել մինչև լույս...կամ էլ չարթնանալ,
ՄԻայն երբ հույսդ աչքերը բացի,
Սերը սովոր է հույսից բթանալ,
Երբ չկա հաստատ «մի՛ վերադարձիր»։
Իսկ ես սովոր չեմ սիրել առանց քեզ,
Այս լուսաբացը կամ գիշերը թաց,
Հրաշալի է, երբ կա հիպոթեզ,
Չկա մոռացում, չկա սեր անցած։
Է՜՜՜, Դորի՛, որ իմանան ինձ համար ա, տեղ չեն հատկացնիԾով, ես քաղաքապետարան հայտ եմ ներկայացրել, որ Երևանի հրապարակներից մեկն ազատեն քո արձանի համար
...
Չու՛կ, երբեմն չապրածը ավելի լավ են զգում, քան ապրածը...բայց դե սրտի ստի կեսը ճիշտ ա
Դե լավ, արի խոստովանի, թե որ մեղքիդ համար...Է՜՜՜, Դորի՛, որ իմանան ինձ համար ա, տեղ չեն հատկացնի
Ես զգում էի, որ մի բան էն չի: Փաստորեն էդ դու ես խլել մեր քաղաքական գործիչների տաղանդը ու սաղ քո մեջ ամփոփել... Հա՞...
Չէ, Դո՛ր, ես երդվյալ ընդդիմադիր եմ ու ապագա քաղբանտարկյալԴե լավ, արի խոստովանի, թե որ մեղքիդ համար...
Ես զգում էի, որ մի բան էն չի: Փաստորեն էդ դու ես խլել մեր քաղաքական գործիչների տաղանդը ու սաղ քո մեջ ամփոփել... Հա՞...
Ծո՜վ... Ինչ տխուր ճակատագիր...Չէ, Դո՛ր, ես երդվյալ ընդդիմադիր եմ ու ապագա քաղբանտարկյալ
Պատկերացնում եմ, ոնց ես բանտում բլատնոյ երգեր գրում...
Morpheus_NS (11.02.2009), Ծով (11.02.2009)
Հենց նոր.../ ժո՛ղ, տասնվեց տարեկանից էս կողմ ես հլը սրտիցս սուտ չէի խոսել...
...
Քնել մինչև լույս...կամ էլ չարթնանալ,
ՄԻայն երբ հույսդ աչքերը բացի,
Սերը սովոր է հույսից բթանալ,
Երբ չկա հաստատ «մի՛ վերադարձիր»։
Իսկ ես սովոր չեմ սիրել առանց քեզ,
Այս լուսաբացը կամ գիշերը թաց,
Հրաշալի է, երբ կա հիպոթեզ,
Չկա մոռացում, չկա սեր անցած։
11.02.09
Սա կարդալուց հետո ուզեցա գիրքդ անպայման կարդալ: Ապրես:
И чтобы нас никто не разлучил,
Я превратил тебя в воспоминания. -Григорий Лепс
Ռազմավարական խաղ Travian.ru
Ծով (11.02.2009)
Մոդերատորական: Գրառումը ջնջված է:
Վերջին խմբագրող՝ Artgeo: 06.06.2009, 16:11:
murmushka (06.06.2009)
...
Գրել ոչնչի մասին...լավ է դեռ, քան ոչինչ չգրել,
Կամ word-ին հանձնել զգացածը և ապրել ստեղնաշարելիս,
Սովորել եմ, վարպետ եմ, ինչ խոսք, ես գիտեմ մտքերս ցրել,
բայց ոչ մոռանալ ինչ-որ բան, այլ շաղ տալ անհոգ պարելիս:
Ես սիրում եմ...այս է խնդիրը...ու դա մի՞թե խնդիր է, Տե՛ր իմ,
Ես սիրում եմ...ահա իմ գիրը...և մուսան՝ իմ սրտին մտերիմ:
Իմ հոգին, իմ նյարդերը, սիրտը...չգիտեի, որ ունեմ, իրավ,
ԵՍ զգացի դրանց գոյությունը, երբ հերթով նա կրեց, տարավ:
Ու հավերժ է սերը, համոզված եմ...լավ գիտեմ, որ հավերժ է ու վերջ,
Ես ուզում եմ թեկուզ խենթանալ, բայց այսպես սիրել անվերջ:
...
Գրել ոչնչի մասին...այդ մասին դեռ ոչինչ չի գրվել,
Իսկ ես ո՛չ գրող եմ, ո՛չ խենթ, պարզապես սովորել եմ սիրել...
07.06.09
Ահա եսը, ահա այն էգոն, որ ամեն տեղ մարդ էր փնտրում,
Նա փորձում էր աշխարհը զգալ և որսալ կերպարներ անթիվ,
Երբ հոգնում էր, տխրում, սպառվում, երբ ծարավ էր զգում կոկորդում,
նա նստում էր, գրում ու գրում ու թղթեր պատռում բազմաթիվ:
...
Նա փոխեց ու ոչ իր դեմքը, այլ միայն կյանքի դիմախաղը,
Ու այդպես հեշտ է պարտվել նախօրոք «առած» խաղը...
...
Ես նայում եմ շուրջս, Ո՛վ, տե՛ր, դու երկինք հազվադեպ ես նայում,
Եվ տեսնում եմ քեզ ամեն տեղ, միայն ոչ երկնակամարում:
...
Ու գիտե՞ս ինչու են հիմա այսքան խառն ու ցրված իմ մտքերը,
Ես քեզնով ինձ գտնել եմ ուզում, մոռացել ես թողնել հետքերդ...
07.06.09
Վերջին խմբագրող՝ Ծով: 07.06.2009, 02:16:
Թողեցի այն տողերը, որը բոլորից շատ եմ հավանել:
Հիմա կարծիքս:
Ես դեռ ամբողջ գիշեր մի քանի տողիդ շուրջ մտածելու եմ: Դու այն մարդն ես, ում տողերը մոգում են, ում տողերը կարող են «բանաձևեր» դառնալ մեկի համար: Գիտես, որ չեմ սիրում «թլի թիթել» ոճի ստեղծագործություններ, դրա համար եմ հավանում քո գործերը: Դրանք լույս են, ճանապարհ են, թելի կծիկ են, որոնք ինչ-որ մեկին դուրս կբերեն լաբիրինթոսից: Դրանք միևնույն ժամանակ կարելի է կարդալ և անցնել՝ վայելելով պահի մոգությունը, բայց ավելի խելացի մարդը կհիշի, կտնտղի ու կգտնի այն դուռը, որը կարելի է բացել քո տված բանալիներով: Ապրես Ծովինար: Ես սա չեմ ասում, որովհետև դու Ծովինարն ես, ես սա ասում եմ, որովհետև «ես երկինք հազվադեպ եմ նայում», որովհետև ինչ-որ մեկով «ինձ գտնել եմ ուզում, մոռացել Է թողնել հետքերը»... Ու դա ինձ ասեցիր դու, մինչ այս պահը Դորիանի մեջ դա չկար: Հարստացրեցիր ինձ, Ծովինար... Բրավո...
Chilly (08.06.2009), murmushka (07.06.2009), Sambitbaba (05.02.2012), Ծով (07.06.2009)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
'
Մեջբերել
Էջանիշներ