Ուրիշ բաներ

[Philosopher]

Բանաստեղծություններդ լավն են, թեև բանաստեղծականի խնդիրը նրանց մեջ իսկապես կա; Գործերումդ զգացվում է մի ինչ-որ բան Չարենցից ու Մայակովսկուց, տղամարդկային կրքոտությամբ նուրբ զգացումի վերհանման ձգտումը, որը թեև կոպտության տպավորություն է ստեղծում, բայց նաև նուրբ զգացումին տալիս է մի ինչ-որ վայրի գեղեցկություն;

Իմ կյանքի միակ անդավ ընկերը՝
անապակ գինին,
միակը,
որ ինձ մենության պահին
սուրբ երանության պահեր է տվել,
միակը,
որին այդպես անխնա արհամարհել եմ,
կրկին ինձ հետ է:
Եվ այդ առիթով ես կդատարկեմ
էս գիշերվա մեջ բոլոր շշերը,
ու էական չէ,
թե սեղանակից իմ ընկերները
ի՞նչ խրոխտ ու զիլ կենացներ կասեն:
Ես կքրքջամ ու իմ հայացքով
կխժռեմ կողքիս կույսի կրծքերը՝
մինչև նա գնա:
Իսկ հետո նորից գինու ցոլքի մեջ
կփնտրեմ աչքերն այն մյուս աղջկա,
որն ինչ-որ հեռվում, կոմպի դեմ նստած,
չի էլ կասկածում,
որ վաղը ինքն է գինի դառնալու
իմ հոգու համար:

Հուսահատության բանաստեղծությունները, որոնց մեջ սեռի ու սկեպսիսի մոտիվները իշխող են, թերևս առավել լավ են ստացվում քեզ մոտ: Տիպականորեն լավ է, տիպականորեն` երիտասարդ մտածող հայի համար:

Ավելացվել է 6 րոպե անց

Եթե թույլ տաս ինձ,
որ ողջյունելիս ձեռքդ համբուրեմ,
փոխարենը՝ քեզ ծաղիկներ կնվիրեմ,
սակայն ո՛չ վարդեր, ո՛չ էլ քրիզանթեմ,
այլ ինձ նման՝ դաշտից պոկված,
վայրի, վայրենի քնքշությամբ վառված
ինչ որ ծաղիկներ:
Դու կասես, որ հավանում ես,
բայց կմատնեն աչքերդ քեզ,
ես կհասկանամ, որ դու ստում ես…
…քեզ մեկը հիմա պետք է,
որպեսզի…
փափուկ ձեռքերիդ կեղտերը լիզի…

Հ.Գ.
Գռեհիկ ա, բայց ինչ անե՞մ:

Կնոջ խոսքային մերկացումը իսկապես առատ աղբյուր է այս տիպի բանաստեղծության շեշտի ու սրության համար, բայց պետք է ուշադիր լինել այդ մերկացումը նրա ներքին արժեքի հերքման չվերածելու համար, իսկ այդ արժեքը կա, և յուրաքանչյուր կնոջ մեջ, նույնիսկ` կեղտոտ ձեռքերով: