Ավ. Իսահակյանի <<Հավերժություն>> արձակ բանաստեղծությունում այս հարցի պատասխանը կա. բանն այն է, որ խոսելով սեր առաջին հայացքի մասին չպետք է սխալ պատկերացնել, թե առաջին հայացքը նկատի ունեն աչքերի տեսած մարդու արտաքինը ու դրա հիման վրա առաջացած զգացմունքը՝ սերը. ոչ, սեր առաջին հայացքից կարող է առաջանա, եթե մարդ տեսնում է սրտի աչքերով դիմացինի արտաքինի մեջ նրան վաղուց ծանոթ մի հարազատ հոգու ու պետք էլ չի իրար նոր ծանոթանալ, հասկանալ. նրանց սրտերը, հոգիները զգում են ու հասկանում իրար, առաջին իսկ պահից զգալով մի հոգեկան ջերմություն, որ գալիս է նույնիսկ առանց դեռ որևէ մի բառ ասելու ու փոխանակելու այդ մարդու հետ՝ ուղղակի նրա հոգուց, աուրայից... նրանք առաջին իսկ ակնթարթից գտնում ու հասկանում են իրար այնքան լավ, որ ակներև է դառնում, որ եթե այդ հոգիներն իրար ծանոթ չլինեին այդպես լավ ու հեշտ չէին կարող միանգամից միմյանց հասկանալ: Ասածս չպետք է շփոթել հաճախ տեղի ունեցող զուտ արտաքին աչքերի վրա հիմնված և դիմացինի սոսկ արտաքինից ստացվող պատկերի վրա կառուցված հրապուրանքի հետ - սրանք շատ տարբեր բաներ են:
Դրա համար ես ավելի շուտ չեմ հասկանում այն մարդկանց, որ կարող են մի քանի տարի ծանոթ լինեն մեկի հետ ու հետո տեսնես, որ նրանք ասում են, որ սիրում են իրար կամ սեր է առաջացել. ես այսպես եմ կարծում. սեր առաջանում է հենց առաջին հայացքից, իսկ հետագա նման կառուցված սերերն զուտ հոգեկան կամ ֆիզիկական հաշվարկի կամ խթանման շնորհիվ առաջացած մի կապ է, որին կարելի է տարբեր անուններ տալ, բայց ոչ սեր...
Կյանքի կեսերի, զույգերի միջև իսկական Սերը՝ դա սրտերի ու հոգիների կապն է ու չի կառուցվում կամ առաջացվում ինչ որ կերպ. այդ հարազատության զգացումը կամ կա կամ չկա... խոսքս իսկական ու կեղծ սերերի մասին է...




Միայն Սիրուն է երաժշտությունը զիջում, բայց և Սերն էլ մեղեդի է...
Ես և Դու՝ Մի Ենք՝ Մի-Մի Աշխարհ Ենք, Հավերժի Ճամփորդներ...
Մեջբերել

/,պետք է ճանաչել տվյալ մարդուն

Էջանիշներ