Իսկական ընկերները
Նորից քայլում էի փողոցով...: Երեկո էր...: Արևը լողում էր հորիզոնի ալիքավոր մազերի վրա...: Խորասուզված մտքերիս մեջ, չնկատեցի կողքովս անցնող տղային` <<ընկերոջս>>, բայց հենց հասկացա այդ ամենը, <<ընկերս>> հասցրել էր իր <<թարախ>> հայածքը մցնել իմ մեջքը....: Այո՛, այո՛, միշտ է այդպես, «ընկերներս» միշտ էլ հարգում ու հասկանում են ինձ…: Ու ես իրանց շատ եմ սիրում: Ինչևիցէ շարունակում եմ քայլել...: Ըհը,՛ նորից իմ տարիքի տղաները քայլում են աղջկա հետ, ով գիտի, ընկերուհին է՞, քույրն է՞, բայց աղջկա հետ է... իսկ ես մենակ եմ...: Ճիշտ է, կարելի էր «ընկերոջս» կամ «ընկերուհւս(ընգերուհի չէ)» հետ դուրս գալ, բայց հոգնել եմ «Վերվարածների» սցենարը կրկնելուց…: Շատ լավ է, գոհ եմ կյանք ջան քեզնից: Շատ գոհեմ, ապրե'ս, ավելի լավ է մենակ «քարշ գալ» փողոցներով, քան թե «ընկերներիս»…:
Հ.Գ.
Մեջբերել
Էջանիշներ