Լավն էր։Միաժամանակ տխուր էլ էր։
Հիշում եմ երբ մայրս թոշակի պետք է անցներ, մի փաստաթուղթ ստորագորագրելու համար մի պաշտոնյան մեկի մոտ էր ուղարկում, մյուսն էլ մեկ ուրիշի։ Ասում էին, թե իրենք իրավասու չեն այն ստորագրելու, թող այսինչի մոտ տանի։ Այդինչն էլ ասում էր, թե չէ, այնի՛նչը պետք է դա ստորագրեր։ Այդպես մի քանի անգամ մամայիս տարան-բերեցին։ Վերջը աշխատողներից մեկ ուրիշը մամայիս գաղտնի կերպով խորհուրդ տվեց, որ հաջորդ անգամ գալուց հետը բամբանեռկա բերի։ Այդպես էլ արեցինք։ Հարցը միանգամից լուծվեց։
Արտակ մտածում էի բոլորը կարդամ հետո կարծիք գրեմ, բայց չդիմացա
Համոզվեցի ևս մի անգամ, որ բանակում և ոչ միայն բանակում մենք մոռանում ենք հայրենիքի կարևորությունըու եզակի տղաներ են, որ հայրենիքին ծառայելյն այդքան կարևոր են համարում, որքան դու։
Ի տարբերություն Անահիտի ու Վարդուհու ես չբարկացա ու չծիծաղեցի, այլ մի լավ լացեցի
Հ.Գ. Պապիկդ կհպարտանար քեզանով
Շատ լավ ես նկարագրել, Չուկ:
Ես էլ լավ նյարդայնացա, ցավալի է:
Շունչս պահած կարդացի, հնարավորինս արագ, արդեն խեղդվել էի, վա՜յ,..., արդեն լացում էի, կարծես ես էի անելանելի դրության ու հաղթելու տրամադրության մեջ...
Լավ է շարադրված, այնքան լավ, որ ամբողջ ստորացումն ու զզվանքն ապրեցի:
Ցավում եմ, որ էս լրիվ ապրել ես, հետո էլ վերապրելով գրել: Է՜, ինչքա՜ն նմանատիպ դեպքերի ենք հանդիպում...
Շնորհակալ եմ ...
Վերջին խմբագրող՝ Ֆոտոն: 14.08.2009, 02:56:
Chuk (14.08.2009)
Իսկ ի՞նչ, երբ այդ քաշքշուկի ժամանակը ազատ արձակման 4 ժամերից է գնում: Երբ Երևանից եկած հարազատներիտ հասցնում ես 2-3 ժամով տեսնել: 2-3 անգամից զզվում, ջխայնանում ու հարազատներին խնդրում ես, որ էլ չգան:
Նորմալ (ցավոք սրտի) սովետական պատմություն, որն ածանցվել է ու դառել հայկական, ռուսական, ադրբեջանական և այլն: Ինքնահաստատման, ինքնամեծարման, սեփական նշանակալիության բարձրացման երբեմն նաև երկու կոպեկ աշխատելու ողբալի և ծիծաղելի գործընթաց:
Երբեք չեմ հանդիպել կատվի, որին հետաքրքրեր մկների կարծիքն իր մասին:
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ