Լավն էր։ Միաժամանակ տխուր էլ էր։

Հիշում եմ երբ մայրս թոշակի պետք է անցներ, մի փաստաթուղթ ստորագորագրելու համար մի պաշտոնյան մեկի մոտ էր ուղարկում, մյուսն էլ մեկ ուրիշի։ Ասում էին, թե իրենք իրավասու չեն այն ստորագրելու, թող այսինչի մոտ տանի։ Այդինչն էլ ասում էր, թե չէ, այնի՛նչը պետք է դա ստորագրեր։ Այդպես մի քանի անգամ մամայիս տարան-բերեցին։ Վերջը աշխատողներից մեկ ուրիշը մամայիս գաղտնի կերպով խորհուրդ տվեց, որ հաջորդ անգամ գալուց հետը բամբանեռկա բերի։ Այդպես էլ արեցինք։ Հարցը միանգամից լուծվեց։