Դպրոցական հուշեր

[Արշակ]

Ժողովուրդ մի քիչ պատմեք էլի, պատմեք թե ինչքան եք լացել առանց մամայի ու պապայի ձեր առաջին դպրոցական սեպտեմբերի 1-ի օրը ... )) Կարծում եմ շատերի մոտ են այդ օրով արտառոց/զվարճալի դեպքեր պատահել:

Չեմ լացել, որտև տենց արանձնապես լացկան չէի ու մամաս էլ միշտ կողքս էր, որտև առաջին ուսուցիչս էր։ Երեք տարի տանջում էր ինձ։ Հենց տնայինս չէի անում, հարցնում երկուս էր դնում։ Դե մամաս էր ու պարզ է, որ գիտեր, թե երբ չեմ սովորել դասերս։

Իսկ ընդհանրապես ամեն անգամ երբ դպրոցից խոսք է գնում, հիշում եմ դպրոցը, փառք եմ տալիս Աստծուն, որ պրծել–ազատվել եմ էդ անդուր հաստատությունից։
Դպրոցն ինձ մոտ ասոցացվում է ցածր ինտելեկտով ու կռիս աշակերտների, նույն հատկանիշներով + լաչառ ու իրանց ավելի բարձր դասող դասատուների, կաշառակերության ու այլ անդուր երևույթների հետ։ Ու միշտ հիշում եմ Pink Floyd–ի The Wall-ի դպրոցին վերաբերվող հատվածը.

PINK FLOYD
"Another Brick In The Wall (Part II)"

We don't need no education
We don't need no thought control
No dark sarcasm in the classroom
Teachers, leave them kids alone
Hey teacher, leave them kids alone
All in all it's just another brick in the wall
All in all you're just another brick in the wall

Էս երգը անգլերենի դասերին մագնիտաֆոնով բերում միացնում էի, երեխեքին սովորացրել էի ու միասին մեզ պատռելով երգում էինք։ Անգլերենի ուսուչցուհիս էլ ոգևորվել էր, մյուս դասարաններին էլ էր սովորացնում։ Երևի ինքն էլ էր զզված դպրոցից։

Իհարկե, այնուամենայնիվ բազմաթիվ դպրոցական հաճելի հիշողություններ էլ ունեմ Ունեի նաև մի քանի լավ ուսուցիչներ, որոնց հաճախ եմ հիշում։

Դե, աշակերտներ ու ուսուցիչներ ջա՛ն, շնորհավոր լինի

Հ. Գ.
Բայց էս սմայլը մի հատ էլ եմ ուզում դնել.
Ուխա՜յ, սիրտս հովացավ։