Իմ վերևի մարդը

[ivy]

Մանոնն առաջին ակումբցին է, ում հետ սկսել եմ շփվել ակումբից դուրս` այլ վիրտուալ տարածքներում: Հոյակապ անձնավորություն է, մեղմ ու զգացմունքային մարդ: Մի քիչ դժվարանում է լիարժեք կերպով գտնել իրեն այս կյանքում, բայց իմ կարծիքով, իրականում ինքն իրեն գտել է, մնում է միայն կարողանալ տեսնել դա:
Ակումբում ինքը բավականին տարբերվում է իր խելացի ու հետաքրքիր գրառումներով: Իսկ նկարներն ուղղակի վեր են հիացմունքից` հաշվի առնելով այն փաստը, որ չունի որևէ նկարչական կրթություն: Շատ սիրում եմ Մանոնին: Երբեմն անհետանում է ակումբից, ու ես մի քիչ անհանգստանում եմ, բայց լավ է, որ ամեն անգամ էլ հետ է վերադառնում:

[StrangeLittleGirl]

Էս ո՜վ է հայտնվել իմ վերևում… Ռիփը՝ հազար տարվա հարևանս: Ո՜նց եմ սիրում նրան: Ո՜նց եմ ափսոսում, որ չնայած կյանքիս երկար ու ձիգ տարիների մեծ մասն այս տանն եմ անցկացրել, նրան չեմ ճանաչել:
Եթե նույնիսկ ամբողջ աշխարհը շուռ գա, բայց իմանամ, որ Ռիփը Ակումբում է, ես կշարունակեմ մտնել: Ի՜նչ հաճույքով եմ կարդում նրա պատմվածքները: Ուժեղ հումոր ունի, խոսքը սուր է:
Է՜հ, չեմ կարող Այվիի մասին ասել էն ամենը, ինչ զգում ու մտածում եմ: Մի խոսքով, եթե նրա նման մարդիկ շատ լինեին, ես ավելի լավը կլինեի:

[impression]

Բյուրակն... նրա մասին էնքան են գրել, որ ինձ էլ երևի բան չի մնացել գրելու: Այդ իսկ պատճառով խնդրում եմ թույլ տալ գրել նրա հանդեպ ունեցած իմ վերաբերմունքի մասին: Բյուրին մի ժամանակ շատ էի սիրում, իրոք, շատ-շատ: Նեղվում ու տխրում էի իր հետ միասին, ուրախանում, երբ ինքն էլ էր ուրախ լինում: Անկեղծորեն հավատում էի, որ իր ընկերների ցանկում էի, ու միգուցե մի ժամանակ հենց էդպես էր որ կար: Բայց հետո ամեն ինչ փոխվեց: Ես փոխվեցի երևի: Երևի Բյուրն իրոք շատ բարդ մարդ է, ես իրեն "մարսել" չկարողացա: Հիմա մենք հանդիպում ենք ժամանակ առ ժամանակ, որպես մարդիկ, ովքեր գուցե ունեն նույն հետաքրքրությունները, կարևորն այն է, որ իր հետ մնում եմ անկեղծ, ու հենց հիմա էլ շատ անկեղծորեն եմ գրում իր մասին, չնայած հեշտ չի: Բյուր, գիտես, ես էնքան հեռու էի քեզնից էն քո ասած հաղորդագրությունը ստանալուց, ես չկարողացա, իմ ուժերը չհերիքեցին:
Մնում եմ քեզնից հեռու մարդ, ով սրտանց մաղթում է, որ քո կյանքն էնպես դասավորվի, որ դու քո ասած՝ ավելի լավը լինես...

[StrangeLittleGirl]

Լիլոյի մասին գրելու առիթ վաղուց չի եղել: Ու կարծում եմ՝ իմ կարծիքն էլ փոխվել է: Լի՛լ ջան, քեզ շատ եմ սիրում, բայց պիտի անկեղծ լինեմ…
Ես հենց նոր նկատեցի, որ ամբողջ մի տարի է, ինչ իրար ճանաչում ենք: Ե՞րբ թռավ ժամանակը: Ոնց որ երեկ լիներ, երբ օրը հազար հատ pm-ով փոխանակվում էինք:
Հա՛, առաջ շատ մտերիմ էի Լիլիթի հետ, հետո ինչ-որ բան սառեց: Դա եղավ մի գեղեցիկ օր, երբ հերթական անգամ հանդիպեցի Լիլիթին և ուրիշ Լիլիթ տեսա: Հա՛, նույն սուր միտքը կար, նույն հաճելի զրուցակիցն էր, բայց ոնց որ ներսում ինչ-որ բան փոխված լիներ: Իսկ ես հիմա փորձում եմ հիշել, թե դա երբ էր, բայց նույնքան վաղուց է թվում, որքան մոտ է թվում է մեր ծանոթության օրը:

[Kita]

Բյուրի պակասությունը նույնպես զգացվում է հանդիպումներին առավել ևս հին Բյուրի չնայած ես երբեք տարբերություններ չեմ դրել և զանազանություններ սիրում եմ
Չգիտեմ ինչի իր բարդությանը, որ բոլորը շեշտում են, երբեք շատ բարդ չեմ մոտեցել դրան, երևի դրա համար ինձ համար ավելի դյուրին է եղել, երևի ինձնից է, չեմ սիրում ամենը բարդ ձևով նայել Մի խոսքով ինձ շատերն էին ժամանակին ասում, հարցնում, պնդում երբեմն, թե ինչու չեք սիրում իրար, տվյալ պարագայում իմ տեղը կպատասխանեմ… ինչը և միշտ պասասխանել եմ ոչ ատում եմ, ոչ գժվում եմ, իմ բնույթն է մարդ է կհասկանաս Բյուր, գիտես կամ գոնե զգացած կլինես ինչ ձևով եմ վերաբերվում մարդ հասկացությանը

[Մարիաննա]

StrangeLittleGirl

Բյուրը ընկած է երկու սփոռցների միջև. մի սփռոցը ջրային է, մյուսը օդային: Իրոք: Մեկ նկատում ես, որ ձախ կողմից իր ուղղությամբ սառը ջուր են ցպնում, մինչև ուշաթափության հասցնում, մեկ էլ վայրկյանների տարբերությամբ նկատում ես, որ հենց այդ նույն մարդիկ սկսել են օդ տալ իրեն: Ու այս ամենը այնքան արագ կատարվում, որ Բյուրն ինքն էլ ապշում է, թե այդքան հապճեպությամբ այս մարդիկ ոնց աջ կողմից ձախն անցան, մի հատ էլ սկսեցին օդ տալ: Եվ հենց այս իրադրության մեջ, Բյուրը կարծես թե ինքն էլ չի կարողանում կողմնորոշվել՝ վերջնական հիվանդացե՞լ է, վատառո՞ղջ է, առո՞ղջ է, ինչի արդյունքում էլ, Բյուրը որպես Բյուր իրեն կորցրել է ու բաժանվել երկու մասի՝ արտաքին և ներքին Բյուրերի:

Արտաքին Բյուրը կեղծել է կեղծում, Տիգրան Կարապեստյանի ասած. «Միայն դու սուս»: Ու էդ կեղծումները ինքը դիտմամբ չի անում, չնայած, որ ամեն կերպ փորձում է դիտմամբի տեսանկյունից ներկայացնի: Բայց չէ: Կա մի պաշտպանություն, որ ստում է: Սա հենց այդ պաշտպանություններից է: Իրականում Բյուրը կեղծում է, որ պաշտպանվի, բայց այնքան անվարպետորեն է այս ամենն անում, որ չանի, երևի թե ավելի լավ կլինի և՛ շահավետության, և՛ նյարդեր խնայելու տեսանկյունից:

Ներքին Բյուրը, իսկական Բյուրը լավն է, շատ լավն է: Պայքարող է, ձեռքբերումներ ունի շատ, մարդկային արժեքներ ունի շատ, անկեղծ է, ազատ ու ֆորուոմում այն հազվագյուտ մարդկանցից է, ում ոչ թե ազատ դարձրել են, այլ ինքը չգիտեմ, մի տեսակ բնատուր ազատություն ունի: Ու հենց սա է պատճառը, որ իր ազատությունը ես հավանում եմ:
Շատ բարձր է գնահատում մարդկանց հետ շփումը: Բայց մի զարմանալի բան կա Բյուրի մեջ: Ասենք կարող է մի մարդ լինի, ում դեպքում շատ լավ պատկերացնելով հանդերձ, որ ուզում է նրա հետ նույն սեղանին նստի, զրուցի, հաց ուտի, կենաց ասի, ծիծաղի… Մեկ էլ պատահական կնկատես, որ ինքն իր ձեռքով էդ մարդու հետ շփման ճանպարհը կոպիտ ձևով փակեց, փակեց ու ասենք փակելու ընթացքում էլ գիտի, որ նորից այդ ճանապարհը բացելու է: Ինչու է փակում չեմ հասկանում: Բայց մեկ է, այս Բյուրը այն Բյուրն է, ում ես սիրում եմ: Ձևական չեմ ասում:

Բյուրին տնային տնտեսուհու դերում ոչ մի կերպ չեմ պատկերացնում: Չգիտեմ ինչու: Ասենք չեմ կարողանում պատկերացրել, որ Բյուրը ամուսնու շապիկը կարդուկի, առավոտյան էլ կսպասի մինչև աշխատանքի գնա: Մի տեսակ տպավորություն է ստեղծվել, որ Բյուրը իր ամուսնուց ավելի շուտ աշխատանքի կգնա: Ու աշխատանքի գնալու ընթացքում էլ նույնիսկ չի մտահոգվի, որ ասենք շապիկը ձեռքովը չտվեց ամուսնուն:

Kita

Կիտան, իր ավատարային սառնությունից բացի, վիրտուալ միջավայրում ինձ համար ոչնչով չի առանձնանում: Հիմա էլ, որ տեսնում եմ գրառումների քանակը 780 է, զարմանում եմ ու ինքս ինձ հարցնում, ե՞րբ գրեց, ի՞նչ գրեց:

[Բարեկամ]

Նեղանալ չկա…

Մարիաննա-ից մի ձև ցայտուն անդրադառնում ա ինչ-որ հիվանդագին ներքին արձագանք դեպի մարդկանց վերաբերմունքը իր գրառումների նկատմամբ: Չգիտեմ էդ վերաբերմունքի ակնկալիքներով ա, որ նա մի ձև բարդ նախշակարով ա հյուսում իր խոսքը, բայց անձամբ ինձ համար դրանցում շատ դժվար ա ընկալել մաքուր միտքը. այն մի քանի տակ շպարված ա պատկերավոր լինելու միտումով: Նոր հիշեցի` Մարիաննայի կարգավիճակն էլ ա հուշում իր ակնկալիքը այստեղի ուշադրությունների բևեռվածության ուղղվածությունից. “գրածս կարդա” Դրա համար իր մասին գրելիս կգրեմ հենց իր գրառումների մասին:

Ինձ մոտ նենց տպավորություն ա, որ Մարիաննան իր խոսքում չի կարող չմտցնել աբստրակտի տարրեր, կամ ավելի ճիշտ աբստրակտ դասավորություն:
Ընդ որում, գնալով ավելի կատարելագործում ա իր ջանքներն էդ ուղղությամբ: Արդյունքում իր գրառումը նմանվում ա մի մարգագետնի, որում խոտից ու ծաղիկներից բացի, մեկ էլ մի տեղ անսպասելի կարող ա բուսնած լինի ինչ-որ անհասկանալի տեսակի սնկանման մի բան, կամ ինչ-որ մի տեղ թղթե ծաղիկներ սոսնձված լինեն: Մի խոսքով, շատ ոչ օրդինար մարգագետինա

Չնայած վերը գրածիս, ասեմ, որ Մարիաննայի հանդեպ միանգամայն դրականորեն եմ տրամադրված, ու ինձ համար ավելի կարևոր ա, որը ինքը, անգամ ու երևի հե՛նց էդ վերը նշածովս հանդերձ, իդենտիֆիկացվում ա էս տարածքներում:

[Artgeo]

Այսքան հակասական ու այսքան ներդաշնակ անձնավորություն, ինչպիսին Բարեկամն է ես մինչ այժմ չեմ տեսել: Չնայած հիմա էլ չեմ տեսնում, բայց դա չի կարևորը: Բարեկամի մեջ զարմանալիորեն մի տեղ են հավաքվել ծայրահեղ դաժանությունն ու ծայրահեղ նրբությունը: Նա մեկ կոտրվում է թեթևակի հպումից մեկ էլ նենց մի հաստ ծառ կքաշի կպոկի, որ շվարած ես մնում ու չես հասկանում թե ինչ է կատարվում: Անձամբ ես դժվար եմ պատկերացնում Բարեկամի մարմնային տեսքը, լրիվ լուրջ, ինձ համար Բարեկամը հոգի է, որը միշտ մոտակայքում է: Բայց լինում են պահեր, երբ նա անհետանում է ու սկսում ես մտածել, որ նա եղե՞լ է արդյոք իրականում, թե՞ դու էիր նրան հնարել
Խառը ստացվե՞ց, գիտեմ: Ուրիշ ձև չէր կարող լիներ:

[enna]

Ուլուանա
Ուլուանան ակումբում իմ ճանաչած առաջին մարդն ա:Սիրում եմ իրա գեղեցիկ ճիշտը ,առանց վիրավորելու գրելու ձևը:Ակումբում միակ մարդնա,որ քննադատում ա առանց նեղացնելու: Ինձ թվում ա ես Ուլուանային նման եմ:Ավելի ճիշտ ուզում եմ նման լինել:Մի քանի օր առաջ հանդիպեցի նրա նկարածները ու մեջս մտածում եմ իրոք նման եմ նրան:Ինձ լավ զգացի:
Ուլուանայի գրառումներից ինձ նաև դուր են գալիս Ամերիկայում իր կյանքը պատմողները,մի տեսակ համ էդքան էլ հեշտ չի,համ էլ ինքը չի բողոքում:Մի գաղտնիք ասեմ,իր առաջվա ավատարը շատ եմ սիրում ու նույնիսկ նկարել էի:Ուլուանան լավ խորհուրդներ ա տալիս,անկախ թեմայից ու իրա խորհուրդները միշտ օգտակար են լինում: