Լիլիթի մասին / ինքն իմ համար Լիլիթ ա, որքան էլ որ դա իրեն հաճելի չի / գրել եմ տարբեր առիթներով, տարբեր տրամադրությամբ, տարբեր անկյուններից նայած, բայց ինձ համար Լիլը /սենց սայթաքումներ էլ են լինում երբեմն/ ակումբցիներից երևի միակն ա, որի թեման ցանկացած պահի սպառված չի, կարելի ա նույնիսկ ասել` իր մասին դեռ ոչինչ երբեք չեմ ասել (ու հիմա էլ չեմ հավակնում, թե ասելու էմ):
Լիլիթն ինձ հիշեցնում ա արշավի հին ուսապարկ, որի մեջ որ ձեռդ խոթես, ինչեր ասես դուրս կգան, ու հա դուրս կգան ու դուրս կգան, ու տենց անվերջ, ծակուծուկերի մասին չեմ խոսում … Վերջում էլ, որ էլ հեչ բան չմնա (չնայած կախարդական ուսապարկ ա` մեջը հա ինչ-որ առարկաներ են մետոմորֆվում), ուրեմն վերջում, որ մեջը հեչ բան չմնա ու մի հատ լավ թափ տաս, դեռ լիքը փոշի ու ավազ կթափվի` արանքներում ինչ-որ օրգանական բան-մաներ` խխունջ-մխունջ, խեցու կտորներ, մեկ-մեկ զատիկ, մեկ-մեկ բզեզ, ու էդ ամենը կենդանի օրգանիզմներ, որ պատմություն ունեն պատմելու:
Լիլիթին պետք ա մեկը հիշեցնի, որ ինքը որոշակի տաղանդ ունի: Էդ տաղանդը մեկ-մեկ պահի տակ վկայում ա իր մասին, ու ինքն էլ այսպես ասած տարտամորեն գուշակում կամ ուզում ա հավատա դրան, բայց ինքն իրենից կարծես դեռ գլուխ չի հանել, դրա համար մեկը պետք է հիշեցնի:
Լիլը սիրում ա Երևանը, բայց էդ` որտև ինքը ընդհանրապես սիրել գիտի: Հիմա որ ծնված լիներ ասենք Մոնրեալում, Մոնրեալն էր սիրելու: Ինքը սիրում ա Երևանը, բայց լավ, լաաավ կինտեգրվեր դրսում: Շատ սիրուն “նկարվում” ա օրինակ Նեապոլում` քարե, արևաշատ:
Լիլը հայաստանյան հասարակության ոչ ստանդարտ միավորներից ա: Իր հմայքը նրանումն ա, որ ինքը կրում ա և’ հայաստանյանը, և’ ոչ ստանդարտը, ու դա տալիս ա մի հետաքրքիր կերպար` հանձինս իմպրեսսիոն-Լիլ-Լիլիթի![]()



Մեջբերել
… Լրիվ հոգի ա, ոտքից գլուխ…

(respect)
), այ ինքն է
:


Էջանիշներ