Իմ վերևի մարդը

[Գալաթեա]

էս վերջերս հաճախ եմ էս թեմայում գրում... չի դզում, բայց Մարկիզի մասին չեմ կարա չգրեմ: Ուրիշ դեպք ա լրիվ

Մարկիզին Ակումբ մտնելու առաջին օրվանից եմ նկատել;
Զգում էի, որ դեմք ա, բայց չգիտեի՝ ինչ կարգի դեմք ա
Նոր Սասին հարցրեցի...էսքան ես մարդուն սիրելով՝ չեմ հիշում, Սասն էլ չի հիշում՝ երբ ենք առաջին անգամ ռեալում հանդիպել:
Բայց էս էն դեպքերից ա, որ հեչ կապ չունի... Հանդիպումներ շատ են եղել... մեկը մեկից թանկ ու հավես:
Մարկիզն ունիկալ դեմք ա, շատ առումներով:
Անկեղծ ա, խելացի ա, կյանք տեսած ա, էն էլ ինչ կյանք... վստահելի ա... Էնքան կարևոր ա էդ վստահելի ֆակտորը:
Էն մարդկանցից ա, որոնց հետ ծանոթ լինելու փաստից ես հպարտանում եմ: Ու հա... եսասիրական պահ էլ կա: Գիտեմ, մի օր որ ալկագոլիկ դառնամ, մարդ կա, որին կարամ դիմեմ՝ օգնի Սուր... Գիտես, ինձնից հեռու չի
Նենց եմ ուզում իրան լավ լինի: Շատ:
Մարկ ջան

[Dayana]

Մի երկու, կամ երեք տարի առաջ (էս ակումբում էնքան երկար եմ գրանցված, արդեն տարիների հաշիվը կորցնում եմ) Գալաթեայի մասին մի գրառում էի արել (էս թեմայում չէ ), որի մասին լսեցի էսպիսի մի կարծիք․ «մի տարի հետո էս գրառումը ջնջելու ես, ու ես էդ ժամանակ ադմին էի էլի իմ արևին։ Էն ժամանակ առանց գիտակցելու վրա տվեցի, ու խոստացա չջնջել էդ գրառումը։ Չեմ ջնջել։ Հիմա հնարավորութուն էլ չունեմ ջնջելու որևէ գրառում, բայց եթե ունենայի էլ, երբեք մտքովս չէր անցնի ջնջել, որովհետև էս մարդն ապացուցեց, որ ինքը սեփական կոտոշների հետևից գնալով դիմացինին չի նեղացնի, կընդունի իր սխալը, եթե սխալ է, աչքդ ու էլ չասեմ ուր կմտցնի քո սխալը, բայց երբեք ձև չի անի, ու էդ շատ լավ ա։ Գալի հետ ընկերությունն արդեն ակումբից էնքան դուրս ա, որ նույնիսկ ալարում եմ ակումբում իրեն կարդալ, մի տեսակ նենց մասսայական ա ստացվում, իսկ ես նեղ անձնական եմ ուզում՝ առանձին չաթով, մի բաժակ վռիկ սուրճի բաժակի մոտ, կամ ուղղակի նանայով չայով, բայց ուղիղ դիմացս նստած, ուղիղ խոսելով, իրար երբեք չօգտագործելով։

Լիլն էն եզակի մարդկանցից ա, որ երբ ակումբում ստեղծագործություն ա դնում, չի թողնում որ ես քվեարկեմ իր օգտին, էն մարդկանցից ա, ում համար կարող եմ գիշերն արթնանալ ու մտածել՝ «տեսնես լավ ա՞», էն մարդկանցից ա, ում ցանկացած խոսք ու քայլ կարող եմ քննադատել ՝ առանց մտածելու, որ կնեղացնեմ, ու հետո, երբ գիտակցում եմ, որ նեղացրել եմ, կատաղում եմ նրանից, որ կարող էր նեղանալ։

Էս Լիլոյի հանդեպ ինչ զգացողություններ ու զգացմունքներ ասես որ չեմ ունեցել ՝ ատել-զզվելուց, չսիրելուց, կռիս համարելուց, չար ու չկամեցող համարելուց մինչև մեծ հարգանք, վստահություն, ընկերություն ու իսկական ընկերական սեր, ու անկեղծ շատ կուզեմ, որ երբեք էս ընկերությունը չվերջանա։ Վերջերս առիթ եղավ Լիլի, Սասի ու էլի ակումբից մեկի մասին խոսելու, հանդիպումից հետո, ու ես առանց մտածելու ասեցի, որ իրենք իմ համար էն ընտրած մարդիկ են, որ ես մի քանի հարյուր կամ գուցե հազար հոգուց ընտրել եմ, ու շատ ուրախ եմ, որ էդ բացառիկներից երկուսը մեկ են դառել:

Ժող, էս շուտ էի գրել. մուսաս եկել էր, հետո կլուբը դաուն գնաց, տենց կիսատ մնաց: Հիմա էլի կգրեի, կշարունակեի, բայց ձեր մոտ արդեն հիրեքն ա, մեր մոտ էլ դրանից մի քիչ պակաս, համ էլ մյուս անգամ գրելու համար էլ տեղ թողնեմ:

Հ.Գ. Ես ահավոր սեփականատեր եմ, ու որ էս Գալոն հընգերություն չի անո՞ւմ ուրիշ ակումբցիների հետո...

[Ռուֆուս]

Դայուշի մասին ես եմ գրելու

Ուրեմն մի ժամանակ կպած Երևանում նոր գործ էի ման գալիս, Դայուշն էլ դրա մասին իմացել էր ու ինձ աշխատանքի հայտարարություն էր ուղարկել: Իրար հետ խոսում էինք, Դայանային հարցեցի, որ գործը ստացվի, ի՞նչ մաղարիչ անեմ, ասեց, ինձ կոլա ու չիփս կառնես Գնացի հարցազրույցի, ճիշտն ասած գործն էդքան էլ սրտովս չէր ու հրաժարվեցի, բայց մաղարիչը չմոռացա: Էն ժամանակ էլ Դայուշը Ներսեսի հետ նույն օֆիսում էր աշխատում, մի օր պետք ա գնայի Ներսեսին տեսնելու, մաղարիչն էլ հետս տարա, պարզվեց էդ օրը Դայուշը գործի չէր, ես էլ չիփսն ու կոլան դրեցի Դայուշի դարակում, որ գա գործի, բացի ու ուրախանա

Էս գրեցի ու կարոտեցի էն օրերը, երբ որ Ներսեսն էլ, Դայուշն էլ, ես էլ Հայաստանում էինք, երբ կյանքը ուրախ էր ու անհոգ, երբ իրիկունը կարող ա զանգեի ակումբցիներին ու գնայինք ժամերով ինչ-որ փաբում լռվեինք, երբ գարեջուրը 500 դրամ էր ու ոչ թե 6 եվրո ու մի տուփ մարլբորո գոլդը 550 դրամ էր ու ոչ թե 5 եվրո ու կարող էինք մինչև գիշերվա հազարը փաբում 4-5 շիշ դառը Կիլիկիա խմեինք, մի տուփ սիգարետ ծխեինք, խոսեինք, լավ ժամանակ անցկացնեինք, հետո էլ ոտքով տուն գնայինք, բայց ես ոնց որ թե թեմայից շեղվում եմ արդեն:

Դայանային առաջին անգամ տեսնելուց չես մտածում, արժի՞ իրեն վստահել, թե չէ, որովհետև իրեն տեսնելուց հասկանում ես, որ ինքն էն մարդն է, ում կարելի է ամեն հարցում վստահել ու գիտես, որ ինքը լավ ընկեր ա: Դայանայի պես մարդիկ էս աշխարհում պիտի շատ լինեն:

Դայ ջան, կարոտել եմ քեզ

[Smokie]

Ռուֆուսին եթե ուզես մի բառով բնութագրել, вроде դժվար չի լինի գտնել էդ բառը... ավտորիտետ

Ռուֆն իր մեջ աներեւույթ ձգողականության ուժ ունի, կարող ա չհիշես իր գրառումները, բայց ժամանակի ընթացքում չգիտես որտեղից հասկանում ես, որ իր հետ կարող ես շատ բաների մասին զրուցել: Որ մտածես, չես հիշի, թե երբ իրան էդքան հարգեցիր, բայց որ ինքը հեղինակություն ա, էդ կարծիքը հաստատուն ա մնում մեջդ:
Երբ Ռուֆուսը գրի, որեւէ երաժշտի, կամ ֆիլմի մասին, մտքումդ կասես «ուրեմն լավն ա լինելու,» ու չնայած էն բանին, որ երբեմն դուրըդ չի գալիս, Ռուֆուսը էլի մնացել ա հե-ղի-նա-կու-թյուն
Ինքը շատ երկրների մասին կարա պատմի ամենահետաքրքիր բաները, ամենահետաքրքիր ձեռագրով:
Իր երկար գրառումները տեսնելուց կմտածես «հետաքրքիր պատմություն ա լինելու» ու եթե նույնիսկ չուզես տվյալ պահին կարդալ, հաստատ համոզված ես լինելու, որ հետո անպայման կկարդաս:
Թվում ա, թե շատ բան ունես Ռուֆուսի մասին խոսելու, բայց մի տեսակ չես կարողանում գտնել էն խոսքերը, էն բնութագիրը, որը որ պակասում ա: Երեւի որովհետեւ... որովհետեւ Ռուֆուսը անսահման ա:


Ընդլայնված ռեժիմի փոխարեն առաջին նախադասությունից հետո սեղմել էի «Արագ պատասխանել»

[StrangeLittleGirl]

Նոր նստած փորձում եմ հիշել՝ Smokie-ին իրական կյանքում տեսե՞լ եմ, թե՞ չէ: Ոնց որ չեմ տեսել: Նոր գրանցման ամսաթիվն էլ նայեցի, փաստորեն ընդամենը երեք տարի ա ինչ ակումբում ա (համ էլ ակումբային ծնունդդ շնորհավոր ), բայց նենց զգացողություն ունեի, որ ինքն ավելի վաղուցվանից ա էս կողմերում:

Ինչևէ, Smokie-ն էն ակումբցիներից ա, որ չնայած բավական ակտիվ ա, բայց ոնց որ չեմ հիշում իրա հետ դեմ-դիմաց քննարկման մեջ մտնելու դեպքեր: Հա, ինքը կա, ես գիտեմ, որ ինքը կա, ավելին՝ գիտեմ, որ ինքն ահագին խելոք մտքեր ա արտահայտում, որովհետև կարդում եմ գրառումները: Բայց երբ մտածում եմ իր մասին՝ փորձում պատկերացնել տարիքը, սեռը, արտաքինը, մի տեսակ ոչ մի կերպ ուղեղս պատասխան չի տալիս, մի տեսակ Smokie-ն մի քանի այլ ակումբցիների պես մնում ա լրիվ վիրտուալ ու խորհրդավոր:

[Alphaone]

Պատկերացնում եմ քանի հոգի են ուզում Բյուրի մասին գրել, արագ գրեմ, քանի չեն գրել
Սովորաբար մարդկանց ճանաչելուց ինձ մոտ երկու փուլ է՝ հիացման, ապա աստիճանաբար հիասթափության: Բյուրին երբ նոր ճանաչեցի Հավաքածու մրցույթում, համարեցի ինքնասիրահարված, մեծամիտ, էլ ինչ ասես չմտածեցի: Հենց սկզբից ահավոր բացասական տպավորություն ստացա: Հետո սկսեցի բացահայտել: Ինքը եղավ այն հազվադեպ մարդկանցից, ում մասին առաջին տպավորությունը բացասական էր ու այդ տպավորությունը սկսեց վերաճել հիացման: Բյուրի մեջ ինձ դուր եկավ ինտելեկտը, որ ստեղծագործ ու պրպտուն միտք ունի, անընդհատ սպունգի նման ինֆորմացիա է կլանում ու իր իմացածը հրաշալի լեզվով ու շատ հետաքրքիր ներկայացնում: Դուր եկավ իր բազմակողմանիությունը, կան շատ խելոք մարդիկ, որ իրենց ոլորտից դուրս դատարկություն են, Բյուրը նման մարդկանցից չէ: Իր հետ ցանկացած թեմա կարելի է քննարկել ու ինքը հաստատ հետաքրքիր զրուցակից կլինի: Հետո սկսեց դուր գալ իր մարդկային կերպը, ինքը երբեմն ահավոր փշոտ կարող է լինել, բայց փշերի տակ շատ խորը փափկություն ու մարդկային ջերմություն կա: Այն մարդկանցից է, ում անընդհատ բացահայտում ես, թվում է, թե արդեն հասցրել ես ընդհանուր պատկերացում կազմել, իսկ հետո հանկարծ հայտնվում է մի նոր գիծ, ինչի համար ավելի ես սկսում սիրել: Կան մարդիկ, որ իրենց մարդկային կերպը ես սիրում եմ, բայց թուլակամության, ծայրահեղականության կամ չգիտեմ ինչի համար չեմ հարգում, իսկ Բյուրին ոչ միայն շատ սիրում եմ, այլև՝ շատ հարգում: Երբեմն մարդկանց բարեմաղթում են՝ մնա այնպիսին, ինչպիսին կաս, Բյուրն այն մարդկանցից է, որ երբեք նույնը չի մնում, յուրաքանչյուր հաջորդ օրն ինքը նախորդից լավն է ու ես շատ-շատ ուրախ եմ, որ թեկուզ վիրտուալ նման մարդու ճանաչում եմ: Cheers

[yerevanci]

Alphaone-ի մասին կարծիքս ձևավորվել է նրա գրառումներից, հատկապես ստեղծագործական նախագծերում: Բավական ուրույն ձեռագիր ունի, նրա պատմվածքներում միտքը բավական երկարում է, իսկ իրադարձությունները շատ դանդաղ են զարգանում, դա խոսում է ստեղծագործական շնորհքի մասին, հա ի դեպ շատ լավ սերիալի սցենար կարող ես գրել, սա բոլորովին լուրջ, լավ իմաստով եմ ասում, խնդրում եմ չնեղանաս Սիրում է, որ իրեն գովում են, դա նկատել եմ նախագծերի քննարկումների ժամանակ

[Ուլուանա]

Իմ տպավորությամբ yerevanci–ն բավական հանգիստ ու անշառ մարդ է։ Համենայնդեպս, դժվար թե ինքն առաջինը գնա կոնֆլիկտի, եթե հատուկ չդրդեն, թեև որոշ դեպքերում իրականության սպեցիֆիկ ընկալմամբ պայմանավորված՝ կարող է անսպասելի բորբոքվել։ Ինձ թվում է՝ ինքն էն մարդկանցից է, որոնց հետ կարելի է երկար ժամանակ չեզոք ու թեթև հարաբերություններ պահպանել՝ ոչ շատ մտերմանալ, ոչ էլ կապը խզել։ Էդպես սովորաբար լինում է էն մարդկանց դեպքում, ովքեր շփման մեջ իրենց եսը շատ չեն բացահայտում, որոշակի չեզոքություն ու փակություն են պահպանում՝ միաժամանակ տեղավորվելով շփվող մարդու ընդունված պատկերացումների մեջ։
Սրանք ընդամենը կողքից տպավորություններ են, ու չի բացառվում, որ սխալ լինեն։

[Claudia Mori]

Ուլուանային կյանքում այդպես էլ չտեսա, բայց ակումբային գրառումները կարդալով` կարող եմ ասել, որ շատ հավասարակշռված մարդ է առաջին հերթին: Ինքը ակումբի մասին հոգ տանող մարդկանցից է, ով անտարբեր չէ այս աշխարհում կատարվող իրադարձությունների նկատմամբ, կարծում եմ, որ նաեւ շատ լավ մայրիկ է, քանի որ զգացվում է, որ երեխային տալիս է այն ամենը, ինչի կարիքը երեխան ունի, նաեւ շատ հետաքրքիր մարդ է, քանի որ ունի բնավորություն: Սիրում եմ Ուլուանայի քննադատական միտքը

[StrangeLittleGirl]

Կարինեի մասին կարծեմ առաջին անգամ եմ գրում (փաստորեն ակումբում տենց մարդիկ էլ կան )

Ուրեմն Կարինեին առաջին անգամ դրսում պատահաբար եմ տեսել: Ավելի շուտ, ոչ թե ես, այլ հետիս ակումբցիները: Ու քանի որ էդ ժամանակ առանձնապես ակումբ չէի մտնում, շատ չհասկացա՝ Կարինեն ով է, ինչ է, բայց առաջին տպավորությունս բավական դրական էր. ինձ ահագին դուր էր եկել նրա հագուկապն ու արտաքին տեսքն ընդհանրապես: Ստանդարտ հայ ծիտիկ չէր:

Դե հետո ծանոթությունս շարունակվեց ակումբում և ընդհանրապես վիրտուալ տարածքում: Ընդհանրապես, պիտի ասեմ, որ ջահել լրագրողներից ալերգիա ունեմ: Բայց Կարինեն բացառություն ա, որից ոչ միայն ալերգիա չունեմ, այլև շատ սիրում ու գնահատում եմ: Հա, Կարինեի հոդվածները հաճույքով եմ կարդում: Գրագետ են գրված (նաև լրագրողական տեսանկյունից): Ընտրած թեմաներն էլ են հետաքրքիր: Ինքն իր բնույթով պրպտող է, նոր թեմաներ է փնտրում, գտնում, գրում դրանց մասին: Ինձ թվում է՝ ապագայում էս բոլոր մանր-մունր լրագրողիկները փսկելու են-գնան, իսկ Կարինեն մնալու է, լիքը աճելու է փորձի հետ ու դառնալու է մեր պետության լավագույններից:

[murmushka]

Երբ նոր նոր քայլեր էի անում ակումբում, փորձում էի ծանոթանալ մարդկանց հետ ըստ իրանց գրառումների, նկարների… Հետո առիթ եղավ հանդիպելու ակումբցիների հե: ինձ մոտ նենց տպավորություն էր, որ բոլորին արդեն գիտեմ, հիշում եմ կենդանաբանական այգում էին՝, բոլորը զբաղված էին, մի աղջիկ էր ուղղակի նստել քարի վրա, ճանաչեցի նկարներից՝ Բյուրակն էր, ու չնայած իմ ահավոր կոմպլեքսավորված բնավորության, որոշեցի մոտենալ ու զրուցել: մոտեցա, ասեցի ԲարևՁեզ Դու Բյուրակն ես, չէ՞, պատասխանն եղավ, այո, որից հետո աղջիկը դեմոնստրատիվ հեռացավ նստած տեղից: ես էլ որոշեցի հեռանալ այգուց... սա առաջին տպավորությունների մասին, հետո եկավ 2008 թվ.ը չեմ ուզում հիշեցնել ինչ քաղաքական կրքեր էին բորբոքվել, բայց շատ լավ հիշում եմ, որ Բյուրը փորձում էր այդ ամենը տանել անձնական հարթություն, տպավորություններն ու կարծիքներս շաաաաաաաաաատ տարբեր էին, հակասական, որոնք մի քանի անգամ արտահայտել եմ բացասական վարկանիշի տեսքով: Անցավ այդ թոհուբոը, սկսեցի ուրիշ աչքով նայել Բյուրին, իրա բլոգին, ու հասկացա, որ նրան ուղղակի պետք է ընդունել այնպիսին ինչպիսին կա, չփորձել հասկանալ, կանխագուշակել նրա քայլերը, ինքն էլ դեռ իր եսի փնտրտուքների մեջ է ու այդ ամենով հանդերձ բարի է, հոգատար, փորձում է օգնել, հասկանալ...
հուսով եմ չնեղացրեցի, առավելագույնս ազնիվ ու անկեղծ էի…Ճ

[StrangeLittleGirl]

Կարծեմ murmushka-ի մասին էլ ոչ մի անգամ չեմ գրել: Չնայած անկապ ա, որ ինքը իմ մասին ա գրել, ես՝ իրա, բայց նենց մի տեսակ ներսումս չասված բաներ կան (հատկապես իրա գրառումից հետո), որ կուզեի հենց էս գրառմամբ ասել:

Շատ լավ եմ հիշում գազանանոցի էդ օրը ու շատ լավ եմ հիշում murmushka-ին: Հիշում եմ նաև, որ էդ օրն ինչ-որ բանից նեղված էի ու անտրամ, բայց այ չեմ հիշում մոտենալ, բարևելն ու իմ հեռանալը: Մեկ էլ հիշում եմ, թե առաջին հայացքից ինչ տպավորություն էի ստացել: Ինքը ինձ ահագին դուր էր էկել: Լուրջ, ոչ մի բառ չփոխանակելով-բան, բայց նենց մի տեսակ հետաքրքիր բան տեսա մեջը, ու ուզում էի ավելի շատ շփվել, բայց մեկ էլ տեսնեմ՝ արդեն գնացել է:

Էսքան տարի հետո ուզում եմ ասել, որ եթե նույնիսկ դեմոնստրատիվ հեռացել եմ, ապա դա հաստատ murmushka-ի հետ ոչ մի կապ չի ունեցել: Ավելի հավանական ա, որ մի այլ ակումբցուց եմ նեղացած էղել:

Դե հա, հետո էկավ էդ անտեր 2008-ը, երբ բոլորն ագրեսիվ էին դարձել (ի դեպ, եթե չեմ սխալվում, էդ բացասական վարկանիշների պատմությունը նույնիսկ 2009-ին էր): Մի խոսքով, էս մասը թռնում ենք:

Որպես ամփոփում, murmushka-ն էն մարդկանցից ա, որի հետ երևի կուզենայի մտերիմ լինել, բայց հանգամանքների բերումով չի ստացվել:

[dvgray]

StrangeLittleGirl , ինձ շատ հաճելի մարդկային տիպար: առաջին հերթին են, որ ինքը ստեղի գերապատիվ մեծամասնությունից առավել ա իրա էն հատկությամբ, որ կարում ա ասի, "լավ եմ անում, սխալ եմ ասում, հետո՞ "
մի քիչ դուրս չի գալի, որ ինքը սիրում ա իրա մասնագիտությունը- բժշկությունը, բայց ինձ թվում ա դա անցողիկ ա շուտով կարծում եմ կհասկանա, որ դա սեր չէր, այլ ընդամենը ժամանակավոր հրապուրանք ...

[ivy]

dvgray-ին առաջ ընկերաբար Դիվի կամ Դիվ էինք ասում, բայց հիմա մի տեսակ չեմ կարող իրեն էդպես կոչել: Առաջ ինքը ոնց որ թե մի քիչ ուրիշ էր՝ ավելի շփվող, կենսուրախ, թեթև: Ամեն բաժնում կտեսնեիր իրեն, անգամ՝ ստեղծագործական: Հավես գրում, քննարկում էր: Հիմա ժամանակներ են անցել, ինքն ավելի խիստ ու ծանր է դարձել, մի քիչ էլ կոպիտ: Կամ էլ ինձ է էդպես թվում... Հիմա հիմնականում սոցիալ-քաղաքական ու հասարակական թեմաներով է գրում, երբեմն՝ կոնֆլիկտային, երբեմն՝ շատ հակադիր:
Մի խոսքով, էլ չեմ ճանաչում dvgray-ին

[Մարկիզ]

ivy

Ես հիմա գրում եմ մեկի մասին, ում «երբեք» նորմալ (կարելի է այդպես ասել) չեմ տեսել: Եթե չհաշվենք էն մի անգամը (երկու-երեք տարի առաջ), որ ընկերոջս հետ Սայաթ Նովա փողոցով անցնելիս, կողքներս կարմիր լույսի տակ կանգնած ԱՈՒԴԻ-ի մեջ ճանաչեցի նրան:
Հա, մեկ էլ, մի անգամ բախտ է վիճակվել տեսնել նրան ակումբցիների հավաքին Հալաբյան փողոցի վրայի զբոսայգում մի քանի տարի առաջ: Կիտայի շունն էլ դեռ երեխա էր... )

Վերջը, ուզում եմ ասել, ես հիմա ինչ էլ գրեմ Այվի-ի մասին, գրելու եմ միայն, հիմնվելով նրա գրառումներով արտահայտած մտքերի վրա, քանի որ ես Այվի-ի հետ բախտ չեմ ունեցել լուրջ շփվել:

Այվի-ն ինձ համար չափորոշիչ է (չեմ ուզում անկապ ճոխացնել ավելորդ բառերով): Հիմա բացատրեմ՝ ինչու: Ես նրան համարում եմ այս ֆորումի ամենաադեկվատ, ամենամտածող ու ամենահասկացող մարդկանցից մեկը: Չեմ ուզում ասել՝ «իդեալ», որպեսզի ամեն ինչ ճիշտ հասկանաք:

Բայց դե, լա՛վ, ասեմ: Ինձ համար, այո, ինչ-որ տեղ Այվի-ն իդեալական ակումբցի է: Նա երբեք կոնֆլիկտի մեջ չի եղել, նա երբեք չի վիրավորել, նա միշտ օբյեկտիվ է եղել ու նա երբևիցե անմիտ գրառում (անգամ զրուցարանում) չի կատարել:

Չի հեգնել ու չի ծաղրել որևիցե մեկին, չնայած, իմ կարծիքով նա երևի թե ամենախորաթափանց ակումբցին է: Ու նաև վստահ եմ, մեզնից շատերից` ավելի սրամիտ…

Չգիտեմ, էլ ինչ ասեմ: Այվի-ն եզակի մարդ է: Ու քանի նա այս ֆորումում գրառում է կատարում, նշանակում է մեզ բոլորիս հարազատ դարձած այս վայրը չի կարող հետաքրքիր չլինել մեզ համար:

Դե գրելու, ստեղծագործելու ձիրքն ու հմտությունները ես էլ ինձ թույլ չեմ տալիս գնահատել, որովհետև այդքան չկամ: )))