Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Wake from your sleep
The drying of your tears
Today we escape, we escape...

Իսկ ես ուզում էի ասել, որ միայն աներեսությունս է ինձ պահում: Իրոք, ի՞նչ գործ ունեմ այստեղ: Ու՞մ ի՞նչ եմ ուզում ապացուցել: Գիտեմ, որ մեծամասնությունը վաղուց արդեն ինձ չի սպասում: Գիտեմ, որ վաղուց արդեն շատերին ձանձրացնում ու զայրացնում եմ իմ գրառումներով: Ո՞վ եմ ես այստեղ: Գիտեմ, որ այս ամենը նորից իմանալիս առավոտյան ուռած աչքերով եմ արթնանում: Ի՞նչ գործ ունեմ այստեղ: Ընդհանրապես, ինչու՞ եմ գրում այս տողերը: Ինչու՞ չեմ հեռանում այն վայրից, որտեղ անցանկալի եմ, չսպասված:

Ու կան մարդիկ, որոնց դեռ սիրում եմ, ժամանակ առ ժամանակ կարոտում: Բայց թվում է՝ նրանք էլ կամաց-կամաց սկսում են խուսափել ինձնից: Եվ ես ստիպված լռում եմ, արցունքներս կուլ տալիս, գնում քնելու՝ խոստանալով, որ հաջորդ օրն արդեն հրաժարվելու եմ Ակումբից ու դրա հետ կապված ամեն ինչից: Բայց երեկոյան նորից մտնում եմ ինչ-որ բան ապացուցելու համար… Ու չեմ հասկանում, թե ինչ եմ ուզում:

[Ծով]

Հմմմ..սերը չի փոխվում, ահա «դժբախտութունը»...մարդկանց փորձերը իզուր են, իսկ փորձանքը ժամանակի կորուստն է...
Հասցրե՛ք սիրել, որ չուշանաք սիրուց...
Ընկերոջից թանկ բան չկա, հասկացել եմ կյանքում, ու ամենցավոտ կորուստը հենց ընկերոջ կորուստն ա…
Բյու՛ր, իսկ քեզ հաջողվում է մարդուն սուզել տողերի մեջ, չնայած բոլորը դեռ չեմ կարդացել...
Մոռացա հարցնել՝ Ձեր պարտեզի վարդերը համո՞վ են

[Մելիք]

Wake from your sleep
The drying of your tears
Today we escape, we escape...

Իսկ ես ուզում էի ասել, որ միայն աներեսությունս է ինձ պահում: Իրոք, ի՞նչ գործ ունեմ այստեղ: Ու՞մ ի՞նչ եմ ուզում ապացուցել: Գիտեմ, որ մեծամասնությունը վաղուց արդեն ինձ չի սպասում: Գիտեմ, որ վաղուց արդեն շատերին ձանձրացնում ու զայրացնում եմ իմ գրառումներով: Ո՞վ եմ ես այստեղ: Գիտեմ, որ այս ամենը նորից իմանալիս առավոտյան ուռած աչքերով եմ արթնանում: Ի՞նչ գործ ունեմ այստեղ: Ընդհանրապես, ինչու՞ եմ գրում այս տողերը: Ինչու՞ չեմ հեռանում այն վայրից, որտեղ անցանկալի եմ, չսպասված:

Ու կան մարդիկ, որոնց դեռ սիրում եմ, ժամանակ առ ժամանակ կարոտում: Բայց թվում է՝ նրանք էլ կամաց-կամաց սկսում են խուսափել ինձնից: Եվ ես ստիպված լռում եմ, արցունքներս կուլ տալիս, գնում քնելու՝ խոստանալով, որ հաջորդ օրն արդեն հրաժարվելու եմ Ակումբից ու դրա հետ կապված ամեն ինչից: Բայց երեկոյան նորից մտնում եմ ինչ-որ բան ապացուցելու համար… Ու չեմ հասկանում, թե ինչ եմ ուզում:

Բյուր, ինձ մի՛ մոռացի, ես քեզ միշտ սիրում եմ:

[Lion]

Դաա... մնում է միայն մի հարց տալ -

Իսկ հիմա, հենց հիմա... Տրամադրությունդ ինչպես է??

[StrangeLittleGirl]

Ընտիր

[StrangeLittleGirl]

Երբ ես մի բանի մասին գրում եմ, մի տեսակ վանում եմ այն ինձնից, անջատում, դեն նետում, հրաժարվում դրանից: Իսկ ընթերցողի մոտ հակառակ տպավորությունն է ստեղծվում. ես տապակվում, ապրում, պարուրված եմ դրանով: Մեկն ինձ դեպրեսիվ կհամարի, մյուսը՝ չար, իսկ երրորդը կմտածի, թե կորցրել է ինձ:

Գրածներս դեպրեսիվ են, որ հետո ժպտամ, չար են, որ հետո ներեմ… Եվ երբ կարդալով ինչ-որ մեկը կորցնում է ինձ, իրականում նորից գտնվում եմ:

Մարդիկ չեն հավատում իմ երջանկությանը: Եվ պատճառը դրա արտասովորությունն է: Ես դուրս եմ եկել մարդկանց պատկերացրած բոլոր սահմաններից ու ինձ համար ստեղծել եմ մի նոր բանաձև: Այնտեղ չկա (ապագա) ամուսին, չկան (ապագա) երեխաներ: Հա՛, ճիշտ, մոտ մեկ տարի ես կորցրել էի երջանկությունս, փորձում էի բուժվել մի տարօրինակ հիվանդությունից, որը նույնքան հանկարծակի չքացավ, որքան հանկարծակի հայտնվել էր:

Եվ չեն պատկերացնում, թե ինչպես կարող եմ առանց այդ համընդհանուր ստանդարտների պնդել, որ ես վայելում եմ օրվա յուրաքանչյուր պահը, կյանքից վերցնում իմ ուզած ամեն ինչը: Ճիշտ է՝ այս մի ամիսը մի քիչ ուրիշ է, որովհետև արձակուրդ է, անելիք չկա, Երևանը ձանձրալի է, իսկ ընկերուհիներս միայն վերջերս վերադարձան տարբեր քաղաքներից ու երկրներից: Ոչինչ, սեպտեմբերը կգա, և ես կմոռանամ, թե ինչ է ձանձրույթը:

Ամեն տարի սեպտեմբերից առաջ մեծ-մեծ բաներ եմ ծրագրում, որոշում ավելի լավ սովորել: Այս անգամ պետք է ավելի պատասխանատու լինել. ավարտական կուրս: Եթե հիմա շատ բաներ չհասցնեմ, հետո էլ հետ չեմ բերի:

Մարմնովս սարսուռ է անցնում, երբ արտասանում եմ. «Ես 6-րդ կուրս եմ»: Եվ դա լսելիս հոգեբանության դասախոսս կասեր.
- Ուրեմն ութ տարի է, ինչ մենք այստեղ ենք աշխատում:
Իսկ ընկերուհիներով հավաքվելիս կխոստովանենք.
- Արդեն կարող ենք մեզ երևակայել:
Հետո կքննադատենք մատաղ սերնդին, ինչպես սովորաբար անում են ավելի մեծերը: Կլրջանանք.
- Պետականները պետք է լավ հանձնենք:

Բայց ես անհամբեր եմ, ուզում եմ, որ սեպտեմբերը գա, որ նորից մարմնիս յուրաքանչյուր բջջով զգամ կյանքի ամեն մի վայրկյանը, թեկուզ դա ինձ ավելի է մոտեցնելու ամենասարսափելիին՝ ծերությանը:

[Lion]

Ծառայողական Սիրավեպը նայել ես?? Այնտեղ էլ նման մտածող մեկը կար: Իսկ իրականում ըստ իս, կներես իհարկե այս ամենի համար, դու ուղղակի փախչում ես կյանքից…

[StrangeLittleGirl]

Մի ամիս սպասում էի այսօրվան: Եվ վերջապես եկավ սեպտեմբերը: Ես մազոխի՞ստ եմ, ուսման ծարա՞վ… Չէ՛, ուղղակի սիրում եմ ակտիվ, սիստեմավորված կյանք:

Ու ոչ ոք չի կարող հասկանալ, թե ինչ են տալիս ինձ այս առավոտները, երբ մի բաժակ սուրճի հետ միացնում եմ երաժշտությունը ու վայելում օրվա սկիզբը: Ամեն անգամ ասես նոր ծնունդ լինի, նոր վերակենդանացում:

Եվ ես շուտով տնից դուրս կգամ, կնստեմ 60 համարի երթուղայինը, կիջնեմ թանգարանի մոտ ու կքայլեմ: Եթե Մարիան ինձ ճամփին տեսնի, կիջնի իր չարաբաստիկ 119-ից, միասին կքայլենք դեպի հիվանդանոց:

Ես այդպես եմ արել, որ սկսել եմ սիրել «Էրեբունի» հիվանդանոցը: Հիմա, կարելի է ասել, ուրախ եմ, որ փողոցները փակ են. ստիպված քայլելու մաս եմ դարձնում ճանապարհի վերջին հատվածը, և դա հրաշալի է ստացվում: Առաջներում ատում էի այդ կողմերը… Իսկ հիմա, երբ պիտի նորից նույն կողմերում լինեմ, անպայման կհիշեմ անցած գեղեցիկ գարունը, առանց չափազանցության կյանքիս լավագույնը: Ուզում եմ նորից այդպես ապրել՝ անհամբերությամբ սպասելով նոր օրվան: Եվ գիտեմ, որ կստացվի

[StrangeLittleGirl]

Էսօր կյանքիցս գոհ եմ: Երևի Ռիփի վերջին պոստն էր պատճառը: Նենց կուզեի՝ ամեն առավոռ արթնանալ ու սուրճի հետ մի հատ էլ տենց պոզիտիվ բան կարդալ, նոր տնից դուրս գալ: Մի ամբողջ օրվա դոզա:

Հիվանդանոցից դուրս եմ գալիս, անցնում եմ պահակակետով, տեսնեմ՝ սիրամարգերից մեկը պոչը բացել, հազիվ է հավասարակշռությունը պահում: Էնքան խնդալու էր. ամեն քայլ անելուց առաջ երկար մտածում էր, գցում-բռնում, հետո տոտիկը շարժում, որ հանկարծ չընկնի: Որ ես մոտեցա, քամակով էր ինձ կանգնած: Ձեն տվեցի: Սա էլ կամաց-կամաց, շա˜տ դանդաղ 180 աստիճանով պտտվեց, որ դիմացից տեսնեմ իրա սիրուն պոչը: Իսկ էն մյուսը՝ սպիտակը, էդ գեղեցկությունից շլացած կծկվել էր վանդակի անկյունում:

Երբ դարպասներից դուրս եկա, ընկա մտքերի մեջ: Ընդհանրապես, հոգեբուժարանից մինչև կանգառ ճամփան մտածելու, երազելու համար է: Կախված տրամադրությունիցս մի օր Իռլանդիա եմ չվում, մի օր՝ մահվան մահիճս պատկերացնում:

Ուրեմն էդպես ինքս ինձնով տարված գնում եմ, մեկ էլ լսեմ՝ մեկը գոռաց: Նայեմ, տեսնեմ ոտքերիս մոտ քոթոթ է: Երևի տրորել եմ թաթը: Որ նայեցի, ձայնն ավելի բարձրացրեց, վնգստալով փախավ: Նե˜նց վատ էղա: Կանչում եմ, ասում՝ արի մոտս, սիրեմ՝ անցնի: Պուճուր ժամանակ էլ, որ մի տեղս վնասում էի, մամաս ասում էր՝ արի պաչեմ, անցնի: Հիմա էդ էր: Բայց շունիկը (շնիկ բառը չեմ սիրում) փախնում ու փախնում էր:

Վերջը կանգնեց, ձենը կտրեց: Սկսեց պոչիկը շարժել ու ոտքերով գետնին խփել. էն որ անում են սոված ժամանակ: Մեկ էլ տեսնեմ՝ որտեղից որտեղ նույն չափսի երկրորդ քոթոթը հայտնվեց, էս մեկը՝ շեկ, իսկ էդ շեկության վրա՝ լիքը ցեխ: Երկուսով սկսեցին պոչերը շարժել ու ոտքերով գետնին խփել: Ասում եմ՝ էկեք հետս, գնանք խանութ, մի բան առնեմ, կերակրեմ ձեզ: Բայց դե չէին հասկանում, ի՞նչ անեի: Մեկ էլ զգում եմ՝ ձկան հոտ ա գալիս: Դու մի ասա սրանք մի հատ լավ զիբիլի տոպրակ են կպցրել, ձուկ են անուշ անում...

Մի քիչ առաջ եմ գնում: Մի հատ մեծ, սիրուն սև շուն, ճակատին՝ սպիտակ խալ... Կողքի մարդիկ քացով քշում են: Ուզում եմ սիրել, էն էլ արագ անցնում է կողքովս. գնում էր ճտերի մոտ:

Մանկատան դիմացի ծառի մոտ սպիտակ աղավնիները հավաքվել էին զավզակելու: Էնքան հավես էր. մեկը մյուսին մի բան էր ասում, թևերը թափահարում, հետո մյուսն էր նույնն անում ու էդպես շարունակ:

Իսկ Նորքում ձմեռ է՝ գորշ ու անհետաքրքիր: Նայում եմ իմ սիրած պատուհանից, տեսնեմ՝ աշնան կարմիրը մոխրագույն է դարձել:

Ամայի ճամփով իջնում եմ: Մեկ էլ երկու հիստերիկ շուն ձենները գլուխները գցած, իրենց լավ տղու տեղ դրած դեմս են դուրս գալիս ու հո չե˜ն հաչում: Դե ինձ էլ մանկուց սովորացրել են, որ էդ կատաղած հարիֆներին տեսնելիս տեղիցս չշարժվեմ, որ վազեմ, հետևիցս կհասնեն: Ու տենց անշարժացել եմ, մտածում եմ՝ հեսա սրանք կբռնեն, ինձ կուտեն, իրիկունը ստեղ ոսկորներս կգտնեն, ինքնությունս էլ հեշտ կպարզեն. սաղ փաստաթղթերս մոտս են: Բայց դե հարիֆ գյադեքը տեսան, որ չեմ փախնում, իրար վրա հաչալով գնացին. երևի խեղճերը սեքս էին ուզում, իսկ ես իրանց առանձնությունը խանգարել էի:

Վերջը ոչ ոք ինձ չկերավ, ավտոյի տակ չընկա, էկա-հասա տուն: Ու հիմա անջատված ուրբաթս եմ վայելում: Հա, ընդամենը ուրբաթ. մյուս շաբաթ էլ եմ գործի: Բայց ո˜նց եմ սիրում մասնագիտությունս: Չէ լուրջ... Սաղ կողմնակի երևույթները թողած (ասա՝ ո՞ր ամբիոնում պրոբլեմ չկա) իսկականից ավելի ճիշտ ընտրություն չէի կարող կատարել:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 7

Կարկտի հարվածների տակով մի կերպ հասա աշխատանքի: Կարկուտը փոխվեց ուժեղ անձրևի, հետո՝ ձյան խոշոր փաթիլների, որոնք գետնին չհասած ցեխ էին դառնում:

Ճաշին Վիոլենի հետ էի: Ջրիկ զրույց էինք անում: Հետո Վերենային հանդիպեցի սուրճ խմելու, որ հետազոտությանը մասնակցեմ: Հարցազրույցից հետո ահագին զրուցեցինք ու որոշեցինք մյուս շաբաթ տեսնվել ընդմիջմանը: Վերենան առաջին մարդկանցից է, որի հետ ծանոթացել եմ Դանիա տեղափոխվելուց հետո, բայց երբեք առանձնապես մտերիմ չենք եղել, չնայած միշտ դուրս շատ է եկել ինքը: Ու էս հետազոտությունը կարծես առիթ դարձավ, որ մտերմանանք:

Վերենայից բաժանվելուց հետո, երբ բարձրանում էի իմ գրասենյակ, սկսեցի նորից մտածել այն ամենի մասին, ինչի միջով անցնում եմ: Նորից գրանցեցի. լավ եմ: Հետո ծիծաղս եկավ. ոնց որ ինքս իմ հետազոտության նյութը լինեմ, կողքից նայում եմ ինձ, ուսումնասիրում, թե ինչ էմոցիոնալ փուլերով եմ անցնում:

Գրասենյակումս Սոֆի Զելմանի միացրեցի: Ինձ թվում էր՝ իմ կյանքի այս փուլին համապատասխանող երգեր չկան, հետևաբար պետք է լսել միայն այն, ինչ ուրախացնում է: Բայց Սոֆիի երգերից շատերը ոնց որ մեր մասին լինեն: Իսկ Leaving-ը ոտքից գլուխ ինքն էր, բառ առ բառ:

Ահագին աշխատեցի էսօր: Ինչ ծրագրել էի, ավարտեցի: Հետո գնացի էքսպատների դանիերեն հանդիպմանը: Ուղիղ մեկուկես ժամ դանիերեն եմ խոսել: Էդ ընթացքում սկսեցի լարվել, սկսեցի տխրել, սկսեցի անհանգստանալ: Ո՜նց եմ հոգնել էս անվերջ «որտեղի՞ց ես, ինչո՞վ ես զբաղվում» հարցերից: Ու ո՜նց եմ հոգնել, երբ այդ ամենը երբեք չի խորանում, ընկերություն չի դառնում:

Ու երևի Կոպենհագենում ես համեմատաբար բախտավոր էի, որովհետև մինչև հիմա որտեղ ապրել եմ, այդ մակերեսային շփումներից առաջ չեմ անցել: Երևի Քրինան միակ դեպքն էր Խրոնինգենում, մեկ էլ դե մի քանի համակուրսեցիներս: Իսկ էստեղ արդեն հասցրել եմ մտերիմ ընկերներ ձեռք բերել, թեկուզ էլի քիչ են...

Կարծես փորձում եմ հավաքել քեզ կտոր-կտոր. ծանոթներիցս մեկն իռլանդացի է, մեկը՝ կենսաբան, մեկը՝ ինդուստրիալ դիզայներ, մեկը՝ ճարտարապետ, մեկը՝ Դամիեն Ռայս է լսում:

Այս երեկո սիրտս ուժեղ ցավում է: Ուղիղ մի շաբաթ է անցել այն օրվանից, ինչ քեզ վերջին անգամ տեսա: Այս երեկո ես լացելու եմ նորից:

Ընթրիք կպատրաստեմ, Մայայի հետ կչաթվեմ, կգրեմ նորից, կգրեմ, կգրեմ, կգրեմ: Ու կկարոտեմ քեզ: Թող մի քիչ էլ կարոտեմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 8

Երեկ էս գրառումն էի գտել.

Էնքան հետաքրքիր ա էս ամենը: Ամեն ինչ մի տեսակ գիտակցված ա, ուղեղի զոռ, ցանկացած առաջընթաց մաշկիդ վրա զգում ես, ցանկացած զարգացում մեծ ձեռքբերում ես համարում, հետո՝ խորը շունչ քաշում, թե՝ էս լեվելն էլ բարով-խերով հաղթահարեցինք: Ոնց որ երեխայի զարգացմանը հետևես, թե՝ այսօր առաջին անգամ ժպտաց, այսօր առաջին անգամ նստեց, այսօր առաջին անգամ «մամա» ասաց: Ու դանդաղ, շատ դանդաղ, համատեղ ջանքերով այս ամենն առաջ է գնում: Եվ երբ հասնենք այնտեղ, ուր գնում էինք, այնքան թանկ կլինի մեր ձեռքբերումը, որ ամեն կերպ կդողանք վրան, չենք թողնի, որ հենց էնպես կործանվի:

Փաստորեն, այս մի լեվելը ոչ մի կերպ չենք կարողանում անցնել: Չեմ ուզում անցյալով խոսել, որովհետև հույս ունեմ՝ մի օր անցնելու ենք, անկախ նրանից, թե որ ուղղությամբ կգնանք:

Էլի ահավոր եղանակ: Երկու կղզիները միացնող կամրջին քամին էնքան ուժեղ էր, որ չէի կարողանում պեդալել:

Գործի տեղը լավ էր: Ղեկավարիս հետ երկար զրույց ունեցա: Ասաց, որ պատրաստվում են գրանտի դիմել, ու կուզենար, որ PhD-ս վերջացնելուց հետո իրենց հետ մնայի: Պատասխանեցի, որ շուտ է դրա մասին մտածելը: Ու ի՜նչ լավ է, երբ քեզ արժեքավոր ես զգում, երբ հասկանում ես՝ ընտրություն ունես:

Երեկոյան գնացի Արքս: Հենրիետը հարցազրույց անցկացրեց: Ասաց, որ մինչև կիրակի կհայտնի՝ ինձ վերցնում են որպես կամավոր, թե ոչ: Մի տեսակ տարօրինակ է, որովհետև նման բաների համար իրոք մեծ եմ: Իմ տարիքի միջին վիճակագրական դանիացին արդեն տուն-տեղ, էրեխեք ունի: Ես միջին վիճակագրական չեմ, ոչ էլ դանիացի:

Տուն եկա, անձրևը դեռ շարունակվում է: Մեկուկես ժամից յոգայի եմ:

Էսօր լավ եմ:

Բայց քանի դեռ ամեն օր գրում եմ ապաքինման մասին, ապաքինումը դեռ չի ավարտվել:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 9

Անցյալ չորեքշաբթի օրվանից հետո առաջին անգամ գործի հասա ժամը 9-ին: Իհարկե, այսօր ուրբաթ է, ու մեր գրելու խմբով հավաքվում, միասին աշխատում ենք: Բայց անցյալ ուրբաթ նույնիսկ դա չմոտիվացրեց:

Երեք ժամ հինգ հոգով աշխատեցինք, հետո միասին ճաշի գնացինք: Լավ է էլի մնացած PhD-ուսանողների հետ: Խոսակցությունները ձանձրալի ու մակերեսային չեն, նույնիսկ եթե անձնական մակարդակի չենք հասնում: Էնքան տարօրինակ է. ինչ PhD-ս սկսել եմ, մարդիկ շատ սուր կերպով բաժանվել են ակադեմիայի և ոչ ակադեմիայի մարդկանց: Ու վերջիններս ձանձրալի են, մակերեսային, անհետաքրքիր: Չգիտեմ՝ մինչև ակադեմիա մտնելս ե՞ս էլ էի էդպիսին, թե՞ ակադեմիայում հայտնվում են հենց խորը մարդիկ: Ասենք, ուսանողների հարցը մի քիչ ուրիշ է. Մայան դեռ մաստեր է անում, բայց նրա հետ երբեք չեմ ձանձրանում: Բայց Աստված չանի, հանդիպեմ որևէ ծրագրավորողի կամ բանկային աշխատողի: Րոպեներ անց խոսակցությունը կանգ է առնում կամ պտտվում է նույն մակերեսային թեմաների շուրջ:

Օրվա երկրորդ կեսին չկարողացա աշխատել. մեկ բնակարանի փնտրտուքս, մեկ էլ այն փաստը, որ ֆեյսբուքիս բլոկն էսօր դուրս էր եկել, չթողեցին աշխատել: Տրամադրությունս սկսեց վատանալ: Կոմպս վերցրի և ճանապարհվեցի ուղիղ դեպի ֆրանսիական սրճարան, ինչպես ծրագրել էի դեռ շաբաթվա սկզբին. ուրբաթ օրերին ֆրանսիական սրճարանը երկար է բաց մնում:

Մտա քաղաքի կենտրոն: Այստեղ միշտ միայնության զգացողություն է առաջանում: Հասա սրճարանին: Ինչ-որ լավ բան էի ուզում, ինչ-որ պստիկ ջերմություն: Վերջին տարիների ընթացքում առաջին անգամ ինձ լուցկիներով աղջիկ զգացի:

Էրեկ Հեմինգուեյից մի մեջբերում կարդացի: Ասվում էր՝ երբ որևէ լավ կամ վատ բան ավարտվում է, տեղը դատարկություն է մնում: Եթե վատ է, ինքնիրեն լցվում է, իսկ եթե լավ բան է, միայն ավելի լավ բանը կարող է լցնել:

Փնտրում եմ ավելի լավ բանը: Իսկ մինչ այդ լուցկիներ եմ վառում ու փորձում պատկերացնել, թե տաք է:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 10

Այսօր կկարողանայի գրել, թե տասը օր է անցել, ինչ վերջին անգամ իրար հետ խոսել ենք, ու սեպտեմբերից, թե հոկտեմբերից հաշված դա լռության ամենաերկար ժամանակահատվածն է: Կկարողանայի գրել, որ տասը օրը նույնիսկ շատ քիչ է թվացել, չեմ էլ զգացել, թե ինչպես այսքան ժամանակ անցավ, մինչդեռ ընդամենը դեկտեմբերին անգամ երկու-երեք օրվա լռությունը սպանիչ էր լինում: Կկարողանայի գրել, բայց...

Առավոտը յոգայի գնացի, հետո սուպերմարկետ, հետո՝ տուն: Սենյակս հավաքեցի, շարունակեցի բնակարանի փնտրտուքը, լվացքը միացրի, գրքերս կողքս դրեցի, որ էսօր կարդամ: Թղթերս պատրաստեցի, որ Սոնյայի նամակին պատասխանեմ:

Ու մեկ էլ ֆեյսբուքով գրեցիր դու, թե՝ կոլեգաս փետրվարի 9-ից ազատ սենյակ ունի, Նորեբրոյում, լճերի մոտ: Կարծում ես՝ կընդունեի՞ առաջարկը: Ես փորձում եմ քեզնից հեռու մնալ, իսկ դու առաջարկում ես ապրել մի մարդու հետ, որն ամեն օր քեզ տեսնելու է: Շնորհակալություն հայտնեցի ու ասացի, որ կմտածեմ:

Տասը օր, տասը օր չէինք խոսել: Ուզեցի հարցնել՝ ոնց ես: Չհարցրի:

Իսկ Մանուն էսօր բացիկը ստացավ, էն մեկը, որ Կեֆլավիկի հյուրանոցի հսկայական համարում քո դիմաց նստած գրում էի... Հա, հենց էդ հյուրանոցում: Հիշու՞մ ես:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում. օր 11

Էրեկ Սկայփով Լիլիթի հետ խոսելիս մեկ էլ մեյլ ստացա. բոլիգպորտալում իմ երազանքների բնակարանի հայտարարությունն էր տեղադրվել: Արագ-արագ զանգեցի, պայմանավորվեցի, որ գնամ նայելու: Արան էլ որոշեց հետս գալ, որովհետև հավանաբար մի սենյակն ինքն էր վերցնելու:

Հանդիպեցի Արային, պատրաստվում էինք քայլել դեպի բնակարանը, մեկ էլ սմս ստացա, թե բնակարանն արդեն տրվել ա վարձակալության: Ու էդտեղից սկսվեց ներվային նոպան: Մի սենյակի համար էլ էի պայմանավորվել Վելբուում: Արան որոշեց հետս գալ: Հազիվ էի ինձ զսպում, որ վիրավորական բաներ չասեմ. ներսից ահավոր ներվային էի չգիտեմ ինչու:

Վելբուի սենյակը լավն էր: Տանտիրուհին հաճելի կին էր: Միակ մինուսն էն էր, որ պադվալային հարկ էր: Դե հա, մեկ էլ Վելբուն մի քիչ քաղաքից դուրս է:

Եկանք քաղաքի կենտրոն, Արան գնաց իր գործերով, իսկ ես Ալլամին պիտի հանդիպեի: Միասին գնացինք սթորիթելինգի: Միջոցառումը շատ հավես անցավ, պատմությունները շատ հետաքրքիր էին ու հավես էլ կատարվեցին: Բայց մի տեսակ նեղվում էի, որ մենակ չեմ գնացել: Հա, պատկերացնու՞մ եք, նեղվում էի մենակ չլինելուց: Իսկ Ալլամին կանչել էի իբր որ մենակ չգնամ:

Հետո Ալլամի հետ մի քիչ զբոսնեցինք Կոպենհագենում: Մտածում եմ՝ հաստատ հետն ապագա չունեմ, անիմաստ ա շարունակելը: Հա, ինքը լավ տղա ա, գուցե միջակ հարաբերություն ստացվի, բայց պե՞տք ա դա ինձ: Չգիտեմ, չեմ հասկանում էն մարդկանց, որ ընկերություն են անում ու ընտանիք կազմում առանձնապես միմյանցով հետաքրքրված չլինելով: Ու գիտեմ, որ շատերն են անում: Ես էլ կարող եմ էդպես անել: Բայց չեմ ուզում: Հաստատ չէ... ես կամ պիտի զգամ էն, ինչ Դ-ի հետ էի զգում, կամ էլ ավելի լավ ա մենակ մնամ:

Մեկ էլ զգում եմ՝ Ալլամի ներկայությամբ ներվայնությունս նույնիսկ ավելանում ա: Չգիտեմ՝ տուն չճարելն ա պատճառը, թե իսկապես մարդկանց կարիքը հեչ չունեմ. որ մենակ եմ մնում, լավ եմ լինում:

Ալլամը գնաց Մալմո, ես էլ քշեցի տուն: Մեկ էլ Դ-ի տան մոտով անցնելուց էլի հեկեկոցս սկսվեց: Ե՞րբ պիտի էս անտեր տնից գնամ, որ էդ կողմերով էլ չանցնեմ:

Ու հիմա վատ եմ: Ահավոր ներվային: Չգիտեմ՝ ինչ անեմ: