Մեկ-մեկ նվնվում եմ, որ կյանքս շարունակելու համար ինձ օդի-ջրի պես որևէ պարգևատրում ա պետք: Մորթենն ասում ա՝ ես քեզ հա էլ պարգևատրում եմ: Բայց էդ նույնը չի, որովհետև իր պարգևատրումն իմ մասնագիտական կարիերայի հետ կապ չունի:
Ահավոր սարսափելի բան ա երեք տարի PhD անելն ու որևէ տեսակի գնահատական չստանալը: Նենց զգացողություն ա, որ լողում ես ինչ-որ տեղում, ցամաքը չի էրևում, բայց ոչ էլ խեղդվում ես: Գաղափար չունես մասնագիտական որակներիդ մասին, չգիտես՝ վերջացնես ինչ ես կարողանալու անել, ինչ՝ չէ: Ու էդ վիճակին դիմանալու համար պինդ ներվեր են պետք, գիտեմ, որ մենակ ես չեմ էդ վիճակում:
Կողքից էլ պարգևատրման բոլոր օրինակները հենցընենց են. դանիերենի քննությունը հանձնեցի, բայց էնքան էլ բարձր չստացա, փաբ քուիզերին որ չորրորդ տեղ գրավում ենք, լավ ա, դասավանդման գնահատականս ահագին բարձր էր, բայց բավարար չափով բացառիկ չէր, որ ամբիոնի վարիչը մոտը կանչեր: Ու սենց լողում էի էս վիճակում, մինչև էսօր մեյլ ստացա. "accepted for publication": Այս սա հերիք ա ևս երեք ամիս ձգելու ու հույս ունենալու համար, որ դիսերտացիաս որևէ որակ կունենա։ Ի վերջո, դրա մեկ քառորդը կազմող հոդվածը շուտով տպագրվելու ա։
Մեջբերել
Էջանիշներ