Ուրբաթ օրը Մառլենն ասում ա՝ կարո՞ղ ա կիրակի գաս, հեծանիվով գնանք Լուիզիանա: Ասում եմ՝ օքեյ:
Կիրակի առավոտն ինձ սմս ա գրում, որ 2,5 ժամ ա մի ուղղությունը, որ հոգեպես պատրաստվեմ: Ասում եմ՝ օքեյ: Տենց, հանդիպում ենք, քշում ենք ափի երկայնքով: Գժանոց տեսարաններ, հարուստ դանիացիների տներ, լիքը բլուրներ, որ վերև-ներքև ենք անում, տեղ-տեղ քանդած ճամփեք, կատաղի մոտոցիկլիստներ-բան: Ճամփին հարցնում եմ Մառլենին, թե ինչ հեռավորություն ա, երևի մի 40-45 կմ: Ասում ա՝ չէ, 35 ա: Ու հասնում ենք Լուիզիանա: Մառլենը ժամին նայում ա, 1 ժամ 45 րոպե: Ու ծիծաղում ա: Ասում ա՝ անցյալ անգամ Անդրեասի հետ 2,5 ժամ ա տևել: Ստեղ են ասել՝ աղջկա պես հեծանիվ քշել:
Մեջբերել
Էջանիշներ