Սպիրալի գաղափարի մասին էլի եմ խոսել: Նորից ու նորից համոզվում եմ, որ այն ճիշտ է. մենք կյանքում անընդհատ նման զգացողությունների, հարաբերությունների, փորձությունների, առաջադրանքների միջով ենք անցնում, բայց դա ոչ թե շրջանաձև է, այսինքն՝ լրիվ նույնը, այլ ուղղակի նման, ու ասես կրկնության մեջ հայտնվում ենք, որ երկրորդ, երրորդ, չորրորդ անգամ ճիշտ անենք:
Ինձ անընդհատ թվում է, որ այս պահին ապրում եմ անցյալ նոյեմբերի ճիշտ տարբերակը: Ու քանի որ օր առ օր հիշում եմ, թե ինչպիսին էր անցյալ նոյեմբերը, համեմատելու լիքը բան եմ ունենում:
Հետաքրքիր է, որ դու էլ էիր շատ պարզ հիշում քո անցյալ նոյեմբերի 26-ը:
- Մի տարի առաջ այս օրն իրար չէինք ճանաչում,- ասացիր: Ու պատմեցիր, թե ինչքան տխուր ծննդյան օր ես ունեցել:
Ես չպատմեցի, բայց մեկիկ-մեկիկ հիշեցի այն ահավոր զգացողությունները, որոնց միջով անցել եմ, թե ինչպես էր այն մարդը, որին այդքան սիրում էի, տրորելով վրայովս անցնում: Իսկ որպես հրաժեշտ.
- Սովորաբար երբ խնդիր եմ ունենում, քեզ մոտ եմ գալիս, բայց հիմա խնդիրը դու ես: Չգիտեմ՝ ուր գնամ,- ասացի:
- Լավ առիթ է, որ մեկին գտնես, մոտը բացվես,- պատասխանեց:
Գնացի տուն, ֆեյսբուքում ստատուս գրեցի, թե՝ I need a hug: Էդ ստատուսը ջնջել եմ, բայց մինչև հիմա հիշում եմ: Մայան իր տուն կանչեց: Միասին գինի խմեցինք ու իսլանդական շոկոլադ կերանք:
Իսկ երեկ՝ ուղիղ մի տարի անց, աշխարհի ամենաջերմ ձեռքերում էի: Ու երկուսով միմյանց ականջին շշնջում էինք.
- Ես ահավոր բախտավոր եմ:
Երեկ ես ինձ պաշտպանված, ապահով ու սիրված էի զգում: Մի բաժակ ռոզեից հետո անջատվել, սկսել էի հետդ դանիերեն խոսել: Անցյալ գիշեր առաջին անգամ զգացի, որ դանիերենը սիրում եմ, որովհետև քո մայրենի լեզուն է:
Մեջբերել
Էջանիշներ