Էսօր մենակս գնացի երեկվա տեղը: Էնպիսի զգացողություն էր, որ էդտեղ Դանիան էլ չէ, աշխարհն է վերջանում: Նստեցի խոտերի մեջ, սկսեցի կարդալ: Ժամանակ առ ժամանակ ոնց որ ոչ մի տեղից ինքնաթիռներ էին հայտնվում, կամաց-կամաց իջնում ու էնքան մոտենում, որ կարելի էր տեսնել՝ որ ավիաուղիներն են: Կարող էիր էդպես ժամերով նստել ու մենակ ինքնաթիռներին նայել:
Մեկ էլ մի ծերունի եկավ, հեծանիվը մի կողմ դրեց, իջավ ափին ավելի մոտ, պայուսակից մի անջրանցիկ բարձ հանեց, դրեց քարին ու նստեց: Կարծես հենց հատուկ էդ քարին նստելու համար էր եկել: Նայում էր ինքնաթիռներին, նայում էր ցածր թռչող ծիծեռնակներին, նայում էր ծովին: Իսկ ես գիրքս էի կարդում, մեկ-մեկ հայացքս բարձրացնում, նայում ծերունուն:
Ու ինքս ինձ հետ պայմանագիր կնքեցի, որ առնվազն շաբաթը մեկ-երկու ժամով պիտի էդպես առանձնանամ աշխարհից: Ավելի կորած տեղ հնարավո՞ր է պատկերացնել:
Մեջբերել
Էջանիշներ