Ընդամենը վաղը չէ մյուս օրը Դուբլինում կլինեմ: Երեք տարի առաջ մտքովս չէր անցնում, որ նման մի ճամփորդություն եմ կազմակերպելու, բայց գիտեի, շատ լավ գիտեի, որ վերադառնալու եմ:
Գործընկերներս էս օրերին շատ են խոսում արձակուրդներից: Հարցնում են Դուբլինից ու Դամիեն Ռայսից: Որ շատ հարցեր չտան, արագ պատասխանում եմ.
- Մենակ եմ գնում:
Կարևոր, որոշիչ ճամփորդություն է ինձ համար: Գնում եմ, որ համոզվեմ, որ Իռլանդիան դու չես: Գնում եմ ինքս ինձ ներսից հերձելու ու մնացորդային մաղձը դուրս թափելու համար: Գնում եմ առանց կոմպի՝ արտաքին աշխարհի հետ կապի մինիմալ միջոցներով: Ու խմելու եմ իռլանդական փաբերում, լացելու եմ Դամիեն Ռայսի համերգին, վախենալու եմ Սկելլիգ կղզիներում, կիլոմետրերով քայլելու եմ Ատլանտյանի ափին՝ մինչև հասնեմ Մոհերի ժայռերին, ավտոբուսների պատուհաններից տեսնելու եմ ամբողջ Իռլանդիան: Գրելու եմ, մտածելու եմ, լացելու եմ, ծիծաղելու եմ, շփվելու եմ մարդկանց հետ: Ու ինձ լավ եմ զգալու իմ սիրելի երկրում: Վերադառնալու եմ, ու Իռլանդիան մնալու է պարզապես Իռլանդիա ինձ համար՝ առանց անձնավորվելու, առանց կոնկրետ մարդկանց հետ կապ ունենալու, առանց դառը հիշողություններ արթնացնելու:
Մեջբերել
Էջանիշներ