Հոգեվարքից հետո (օրագիր)

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 21, մաս 2

Մայան ամբողջ օրը հետս էր: Սկզբում իմ տանը սուրճ խմեցինք, հետո գնացինք այգի պիկնիկի: Արև էր՝ տասնութ աստիճան: Տանտիրուհիս ասում է՝ ամառ եկավ: Դանիական ստանդարտներով սա ամառ է. ծառերը սկի նորմալ չեն ծաղկել, ծառերին տերև չկա, բայց դե տասնութ աստիճան է, ուրեմն ամառ է:

Հավես էր խոտերի մեջ պառկելը, արևի տաքությունը դեմքիս զգալ, քամուց մի քիչ մրսել ու ամբողջ թոքերով շնչել սառը օդը:

Երեկոյան մի քիչ ցրտեց, հետ եկանք իմ տուն, որոշեցինք ընթրիք սարքել:
- Էնտեղ պաղպաղակ կերանք մի անգամ,- ցույց տվեցի սուպերմարկետի դիմացի մայթի սրճարանը:

Տանը սկսեցինք ընթրիք սարքել: Մեկ էլ զգում եմ՝ սունկը շատ մանր եմ կտրտում. սովորաբար էդպես չեմ անում: Աչքերիցս արցունքները հոսում են: Մայան գրկում է ինձ: Մի քիչ հանգստանում եմ: Գարեջուր ենք խմում: Ընթրում: Լիլիթ Բլեյան լսում: «Մուլանը» նայում: Հետո արդեն լավ եմ:

Զզվելի բան է հիասթափությունը: Զզվելի բան է, երբ գլուխդ պատով ես տալիս ու ինքդ քեզ հարցնում՝ լավ, ո՞նց եմ ես էս մարդուն սիրել: Զզվելի բան է, երբ հատ-հատ վերհիշում ես այն պահերը, երբ ուզեցել ես այդ ամենին վերջ տալ՝ կանխազգալով, որ ոչ մի լավ բանի չի գնում, բայց չես կարողացել:

Ու հիմա նստած գլուխ եմ ջարդում. հասկացանք, որ մենք նույն երաժշտությունն էինք լսում, որ մենք միասին լավ թիմ էինք, որ ինձ հանդիպած բացառիկ ինտելեկտուալ տղամարդկանցից էր: Հասակացանք այս ամենը: Բայց արժե՞ր արդյոք սիրել նրան: Արժե՞ր այդքան բան զոհել նրա համար: Արժե՞ր նվիրվել, երբ ինքն էդպես էլ չէր կարողանալու գնահատել դա:

Ախր տեսնում էի դա, տեսնում էի, թե ինչու մարդիկ նրա հետ չեն ընկերանում: Ինչու՞ չէի վախենում, որ դա մի օր էլ ինձ վրա է շուռ գալու: Ինչու՞ էի մտածում, թե ես ապահովագրված եմ նրա էգոիզմից ու էմպաթիայի բացակայությունից:

Մտածում եմ՝ ես բախտավոր մարդ եմ, որ էսքան լավ ընկերներ ունեմ: Մտածում եմ՝ չարժե ուզենալ լինել մի մարդու հետ, որը փորձում է ինձ կտրել ընկերներիցս ու որն ինքն ընկերներ չունի:

Զզվելի բան է հիասթափվելը, բայց ավելի լավ է, քան ցավելով սիրելը:

Բայց արժեր այս բոլորը, որովհետև սովորեցի: Իսկ կյանքում սովորելուց լավ բան հաստատ չկա:

Վաղը մի տարին կլրանա, ինչ տեղափոխվել եմ Դանիա: Հենց այդ օրն էր, որ վերջացավ դեպրեսիան ու նոր կյանք սկսվեց: Վաղը սիմվոլիկ օր է, կվերջանա նաև այս դեպրեսիան ու նոր կյանք կսկսվի: Առանց Դ-ի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում , օր 22

Ուղիղ մի տարի առաջ այս օրը եկա Դանիա: Եղանակը ճիշտ այսպիսին էր. արևոտ, մի քիչ քամոտ ու ցրտոտ: Եկա առանց որևէ մեկին ճանաչելու, եկա շփոթված, բայց հույսով լի, որ ամեն ինչ լավ է լինելու:

Ու չէի պատկերացնում, որ ընդամենը մի տարում ձեռք կբերեմ այսքան շատ հրաշալի ընկերներ: Չէի պատկերացնում, որ այսքան հեշտ կհարմարվեմ ինձ անծանոթ մշակույթին ու կկարողանամ շրջանցել մշակութային շոկը: Ու չէի պատկերացնում, որ իմ միակ խնդիրն անձնական կյանքումս կլինի:

Առավոտը Մագդան սմս էր գրել, կանչում էր ռումինական ընթրիքի: Մերժեցի, որովհետև ցերեկը դանիերենի խմբով բրանչի էինք:

- Ֆեյսբուքի ստատուսդ տեսա,- ասաց Անդրեասը,- շնորհակալ եմ: Հույս ունեմ՝ մեզ էլ նկատի ունես:
- Իհարկե:
Ու իսկապես. դանիերենի խմբի իմ գերմանախոս ջրիկ ընկերներն իմ ամենամեծ ձեռքբերումներից են Դանիայում:

Օլիվիան ուշացած եկավ: Մինչ այդ Լենան տեղեկացրել էր, որ Օլիվիան բաժանվել է ընկերոջից: Եկավ: Տխրեցի նրա համար: Կարողացա տխրել նրա համար, ուրեմն ես արդեն լավ եմ:

Բրանչից հետո զբոսնեցինք լճերի շուրջ: Անդրեասն ինչպես միշտ գժություններ էր անում, մենք էլ ծիծաղից թուլանում էինք: Հետո կաֆե 22-ում նստեցինք խմելու: Հիշում եմ այս սրճարանը Կոպենհագեն գալու հենց առաջին օրերիցս, երբ դեռ աշխատավարձ չէի ստանում ու վախենում էի նման բաների վրա ավելորդ փող ծախսել: Նստում էի լճի ափին ու հետևում այնտեղ հավաքված մարդկանց: Նստում էի մենակ, վայելում միայնությունս, բայց հետն էլ ուզում խոսել մարդկանց հետ: Իսկ հիմա շրջապատված եմ այս հրաշալի ընկերներով:

Ցրտեց: Ես ու Օլիվիան փաթաթվեցինք ադյալների մեջ: Անդրեասը թե.
- Հայ տիպիկ տատիկն ի՞նչ անուն կունենար:
- Մմմմ, Վարդուշ օրինակ:
- Ոնց որ բաբուշկա Վարդուշկան լինես,- ասաց:

Անդրեասն ու ես նույն ուղղությամբ քշեցինք:
- Կարծում ես՝ շա՞տ ենք գիժ,- հարցրեց:
- Հա,- պատասխանեցի,- բայց ակադեմիայում նորմալ մարդ չկա:
- Կան, բայց քիչ են,- ասաց,- ակադեմիայից դուրս մարդկանց հետ շփվել չի լինում:
- Չի լինում,- համաձայնեցի:

Լավ օր էր: Հիմա նստել եմ սենյակումս՝ ադյալով փաթաթված ու մտածում եմ, որ ես բախտավոր մարդ եմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում , օր 23

Առաջ կարծում էի, որ ինձ հետ ինչ-որ բան էն չէ, որ համերգներ մենակ եմ գնում կամ մենակ եմ ճամփորդում կամ մենակ եմ կինո նայում: Կարծում էի՝ մարդիկ չեն ուզում ինձ ընկերակցել կամ իմ մեջ ինչ-որ բան սխալ է, որ երբ որևէ մեկն ինձ չի ընկերակցում, ես ամեն դեպքում ընտրում եմ մենակ գնալը, ոչ թե չգնալն ընդհանրապես:

Որովհետև գիտեմ, որ կան մարդիկ, որոնք երբեք մենակ որևէ տեղ չեն գնում: Էդպիսի մարդ էր նաև Դ-ն: Ասում էր, որ կյանքում միայն մի համերգի է մենակ գնացել, այն էլ դա ահավոր տխուր փորձառություն էր իր համար, այլևս երբեք այդպես չի անի:

Հիմա հասկացել եմ, որ տարբեր բաներ մենակ անել կարողանալը ոչ թե թերություն է, այլ ձեռքբերում է: Դա ապացուցում է, որ ժամանցդ հետաքրքիր կազմակերպելու, սովորելու, կյանքը վայելելու համար դու ուրիշներից կախված չես: Իսկ երբ կախված չես լինում, կարողանում ես նաև ըստ արժանվույն գնահատել քո կյանքում այլ մարդկանց ներկայությունը, այդ նույն բաները ոչ մենակով անելը:

Մեկ էլ վերջերս սա հանդիպեցի Ֆեյսբուքում.
“The capacity to be alone is the capacity to love. It may look paradoxical to you, but it's not. It is an existential truth: only those people who are capable of being alone are capable of love, of sharing, of going into the deepest core of another person--without possessing the other, without becoming dependent on the other, without reducing the other to a thing, and without becoming addicted to the other. They allow the other absolute freedom, because they know that if the other leaves, they will be as happy as they are now. Their happiness cannot be taken by the other, because it is not given by the other.” (Osho)

Ու ինձ թվում ա՝ սրա մեջ լիքը ճշմարտություն կա: Ու շատ դժվար ա լինել մի մարդու հետ, որի երջանկությունը կախված ա այլ մարդկանց ներկայությունից, որոնք չեն կարող լավ զգալ, երբ իրենք մենակ են:

Էսօր The Once խումբը համերգ ունի Կոպենհագենում: Սկզբում մտածեցի՝ ֆեյսբուքում ստատուս գրեմ, տեսնեմ՝ ով կգա հետս: Հետո միտքս փոխեցի. էսօր ուզում եմ մենակ գնալ:

Վերջին անգամ ուղիղ կես տարի առաջ եմ մենակ համերգ գնացել: Էլի The Once-ն էր, բայց էն անգամ Փասենջերի համերգը բացող խումբն էին, էս անգամ՝ հեդլայներ Առաջին անգամ են Կոպենհագենում որպես հեդլայներ: Ջերիին բռնեմ, գրկեմ էլի:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում , օր 24

Երեկ Լինդան էր Կոպենհագենում: Ահագին թափառեցինք քաղաքում: Հավես էր մոտ երկու տարի անց նրան նորից տեսնելը: Հիմա Բրեմենում է ապրում:

Երեկոյան համերգ գնացի: Չեմ ուզում օրագրումս շատ խորանալ համերգի մասին, որովհետև դեռ բլոգումս պիտի գրեմ, դեռ պիտի պատմվածք սարքեմ դրանից: Բայց պիտի ասեմ, որ զգացողություններս վերջն էին: Իմ արևին մենակով գնացել էի, որ մի կուշտ զռռոցս դնեմ, ինձ ճանաչող մարդ չլինի: Բայց արդյունքում տրամադրությունս հազար դարձած դուրս եկա այնտեղից, ու դեռ նույն տրամը շարունակվում է առավոտյան: Ու պիտի ասեմ նաև, որ սա կյանքումս գնացած ամենափոքր համերգն էր: Նույնիսկ Երևանի փաբերի անդերգրաունդ համերգներին ավելի շատ մարդ է լինում, քան երեկվա The Once-ի համերգին: Ես մտածում եմ՝ տոմսի նույն գներով Երևանում հաստատ ավելի շատ մարդ կգնա իրենց համերգին, քան երեկ Կոպենհագենում էր:

Իրականում կարելի է ապաքինումների սերիան դադարեցնել, որովհետև վերջապես ուղեղս տեղն է ընկել, ես ինձ լավ եմ զգում, այլևս չեմ տվայտվում: Այս առավոտ նույնիսկ առանց սրտխփոցի արթնացա:

Իրականում ես չեմ զղջում Դ-ին սիրելու ու այդքան ժամանակ տրամադրելու համար: Այն, ինչ սովորեցի նրա հետ անցկացրած ինը ամիսների ընթացքում, ինձ ամբողջ կյանքում պետք կգա: Ավելին՝ ոնց որ ինտենսիվ կուրս լիներ, մի քանի տարվա գիտելիքը մի քանի ամսում կուտակեցի: Ու էս բոլորն ինձ օգնեց, որ ավելի լավ, ավելի հասուն մարդ դառնամ: Երևի պիտի շնորհակալություն հայտնեմ իմ կյանքում հայտնվելու համար: Բայց շնորհակալությունը կասեմ մտքումս, որովհետև եթե անձամբ նրան հասցնեմ, միևնույն է, չի հասկանա, որովհետև այլևս ոչ մի բառ չեմ ուզում հետը փոխանակել:

Երևի հասունությունը որոշվում է նաև այն պահին, երբ կարողանում ես կյանքիդ նույնիսկ ամենավատ պահերը ճիշտ գնահատել ու դասեր քաղել, ոչ թե կառչել դրանցից ու տարիներով չհանգստանալ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 25

Ի՜նչ հետաքրքիր ա. վերջին օրերին «2» թիվը բաց էի թողնում «Ապաքինում» բառի կողքին:

Մի ժամով համալսարանի հարավային կամպուսը պարալիզվել էր. բոլորը 23-րդ մասնաշենքի թիվ 50 լսարանում էի: Այն համալսարանի ամենամեծ լսարանն, բայց նույնիսկ դա բավական չէր բոլոր հետաքրքրվողներին տեղավորելու համար: Նստարանները լիքն էին, մարդիկ հատակին էին նստել կամ կանգնել: Ասեղ գցելու տեղ չկար:
- Նույնիսկ թագուհին էսքան մարդ չի կարողանում հավաքել,- ականջիս ասաց Յակոբը:
Հետո եկավ ինքը՝ Լարս ֆոն Տրիերը, հասարակ սև մայկայով, ջինսով, փորով:

Հարցազրույցից քիչ բան հասկացա, բայց ընթացքում հա մտածում էի՝ դանիացիները լավ էլ հպարտանալու տեղ ունեն: Ու մտածում եմ՝ էստեղ Լարս ֆոն Տրիերին նվիրված կոնֆերանս են անում, Երևանում՝ Ցեղասպանությանը: Տխուր ա:

Էսօր գնում ենք The Cut-ը նայելու: Տեսնենք ինչ կինո ա:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 26

Որ ասում եմ՝ բիպոլյար եմ, բնավ կատակ չեմ անում: Անսովոր բարձր տրամադրությունս կամ քիչ քնելս վկա: Ու քիչ քնելը ոչ թե նրանից ա, որ չեմ կարողանում քնել, այլ ուղղակի յոթ ժամյա քունը լրիվ հերիք է առույգ օր ունենալու համար: Էլ չեմ խոսում աշխատավայրումս պրոդուկտիվության մասին: Երեկ գիշերը քնած տեղս մի հետաքրքիր գաղափար միտս եկավ, առավոտն արթնացա, գրեցի, կպցրեցի պատիս: Կարելի է զարգացնել, դրանից էքսպերիմենտ ստանալ:

Դ-ն որտեղ հնարավոր է, ինձ բլոկ է արել: Գուգլ դրայվից էլ իր տեղադրած բոլոր ֆայլերը ջնջել է: Դե էլ չեմ ասում, որ բլոգումս զբոսնում է ու փորձում Գուգլ թրանսլեյթով հասկանալ, թե ինչեր եմ գրում: Էլ խաբար չի, որ էդ բլոգումս ինքն իր մասին բան չի գտնի: Իսկ այս օրագրիս տեղը չգիտի: Ու չի էլ իմանա:

Ու ծիծաղում եմ, նորից ու նորից ծիծաղում եմ: Ի՞նչ ես փնտրում, որ չես գտնում: Ի՞նչ ես սպասում, ի՞նչ ես ուզում: Քո գնացքն արդեն մեկնել է, ուշացել ես դրանից:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 27

Երեկ լրիվ փիլիսոփայական-կրոնական դաշտ էի ընկել ինչ-որ մեկի սիրուն արժանի լինել-չլինելու մասին: Ի վերջո, չկա մի մարդ, որը կարող է մյուսի սիրուն արժանի լինել կամ չլինել: Բայց արդյոք ընկածները, տրորվածներն ու լուրջ խնդիրներ ունեցող մարդիկ չե՞ն, որ ամենաշատը մյուսների սիրո կարիքն ունեն: Ու այսպիսի իրավիճակում, երբ Դ-ն ոչ ոք չուներ, բոլոր կողմերից հարվածներ էր ստանում, արդյոք նա չէ՞ր աշխարհում այն մեկ մարդը, որին ամենաշատն էր պետք իմ սերը:

Ու շատ դեպքերում ավելի շատ նրա, քան իմ մասին մտածելով էր, որ չէի գնում, որ ինձ կտրում էի զանազան սոցիալական միջավայրերից հետը լինելու համար: Ինչու՞ պիտի փոշմանեմ դրա համար: Ախր լավ բան էի անում: Բայց դե ես աստված չեմ, մարդ եմ, ու իմ համբերությունն իր սահմաններն ունի, ցավն էլ մի շեմք ունի, որից ավելիին դիմանալ հնարավոր չէ: Դրա համար գնացի:

Տեսականորեն կարող եմ վերադառնալ ու սիրել առանց նախապայմանի, սիրել միայն նրա համար, որ նա դրա կարիքն ունի: Բայց գործնականորեն ես մարդ արարած եմ և ուզում եմ երջանիկ լինել: Ես չեմ կարող իմ կյանքում թույլ տալ այնպիսի մարդկանց ներկայությունը, որոնք տակնուվրա են անում հոգեկան աշխարհս:

Անահիտն ասում է՝ չի հավատում, որ էսպես ամեն ինչ վերջացել է: Իսկ ես սարսափում եմ այն մտքից, որ դա դեռ կարող է շարունակվել:

Իսկ Կոպենհագենում գարուն է՝ պայծառ, սիրուն գարուն: Երեկ տուն գալիս նայում էի աստղերին (իմ սիրած զբաղմունքն է), շնչում էի գարնանային օդը. թաղամասում ծառերն արդեն ծաղկել են: Հիմա էլ արևը շողում է դրսում, մինչ ես պատրաստվում եմ գնալ հիվանդանոց՝ գիտական օրվան նվիրված պոստերս ներկայացնելու:

[StrangeLittleGirl]

Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե կփոխվեմ, մի օր լավը կդառնամ. միևնույն է, մնում եմ նույն անճոռնի բնավորությամբ անտանելի երեխան:
Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե մոտ ազգականներիցս բացի կգտնվեն մարդիկ, որ ինձ միշտ կսիրեն. նրանք էլ կհիասթափվեին ինձնից, թե ընտրություն ունենային:
Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե հետաքրքիր մարդ եմ. միևնույն է, ինձնից ուշ կամ շուտ հոգնում են:
Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե մարդամոտ եմ. միևնույն է, իմ հսկայական մի կույտ թաքնվում է բոլորից:
Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե ազատ եմ. ընդամենը իմ վանդակը մի քիչ ավելի մեծ է:
Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե հաջողության կհասնեմ. ես ինձ գերագնահատում եմ, իսկ հաջողություններս պատահականության արդյունք են:
Զուր եմ փորձում ինձ համոզել, թե մի օր երեխաներ կունենամ. ես չեմ ուզում միայնակ մայր լինել:

ուֆ-ուֆ, լավ բան ա էլի հին գրառումներ փորփրելը
սաղ լավ ա

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 28

Առավոտը նստել էի կոմպիս մոտ, սուրճս էի խմում, ու արևը պատուհանից ընկնում էր մեջքիս, տաքացնում ինձ: Էնքա՜ն հաճելի ջերմություն էր:

Քշեցի կենտրոն. Նեվենայի հետ թանգարան պիտի գնայինք: Եղանակը հրաշալի էր. արև կար, քամի չկար: Ու քշելիս աչքերս փակում էի, որ ավելի լավ զգամ թարմ ու ոչ սառը օդը դեմքիս: Աննկարագրելիորեն գեղեցիկ օր: Իսկ երեկ պատմվածքս կարդալուց հետո շատերը դեմքիս էին թռնում, թե հեսա Երևան եմ ուզելու: Չգիտեմ՝ ինչ սովորություն է, որ ուրիշներն իմ փոխարեն որոշում են, թե ես ինչ եմ ուզելու: Ես բավականաչափ երկար ժամանակ եմ ապրել Երևանից դուրս, որ հասկանամ՝ ինչ եմ ուզում: Այս տարի նույնիսկ ծիրան ուտելու հեռանկարն ինձ չի համոզում, որ Հայաստան մեկնող ինքնաթիռի տոմս գնեմ: Ու մեկ էլ խոխմ ա, որ կան մարդիկ, որոնց հետ երբեք վատ չես եղել, գործիդ մասին որևէ բան ասելու փոխարեն անձնական վիրավորանքներ են հղում: Ու խոխմ ա, որ մտքներով չի անցնում, որ ախր հեղինակը ես եմ, կարդում եմ քոմենթները, ու եթե մի բան գրում են, հաստատ տեսնելու եմ, թեկուզ դա բնավ ամսագրի էջը կամ խումբը չէ: Ու խոխմ ա, որ երբ որևէ բան պատասխանում ես, սսկվում են, սկսում արդարանալ: Լավ բան ա ճակատ ճակատի կռիվ տալը, սիրում եմ էդպիսի մարդկանց:

Ես չեմ դժգոհում եղանակից: Գրողը տանի, Երևանում քանի՞ անգամ ենք երջանիկ լինում արևի դուրս գալուց: Էդ էնքան սովորական ա, էնքան առօրեական, որ մենակ մի երկու օր տևող զզվելի եղանակն ենք նկատում ու չենք ուզում տնից դուրս գալ: Ես էստեղ սովորեցի գնահատել արևը, դրսում լինել հնարավորինս երկար, երբ այն դուրս է գալիս: Սովորեցի արևի հետ մտերիմ լինել ու ընդունել յուրաքանչյուր ճառագայթը: Հայաստանում մեքն արհամարհում ենք արևը ինչքան կարողանում ենք:

Թանգարանից հետո ես ու Նեվենան դրսում սուրճ խմեցինք: Հետաքրքիր է՝ զանազան խորհուրդներ տվեցի, թե Կոպենհագենում ինչը որտեղ կարող է գտնել: Բայց դանիացին ինքն է:

Նեվենան տուն գնաց, ես քշեցի լճերի մոտ: Ցերեկով կամուրջը մարդաշատ էր: Ո՜նց եմ սիրում քաղաքի այս հատվածը: Ուրախ-տխուր, ամառ-ձմեռ, գիշեր-ցերեկ, միշտ հավեսով եմ անցնում էստեղով, նայում մարդկանց:

Անցա Արքի մոտով: Ուզում էի մտնել, գիրք-միրք նայել, բայց ոնց որ վորքշոփ ունեին, ներսում լիքը մարդ կար: Որոշեցի Ահաայում ֆալաֆել ուտել:

Վերջին անգամ մի ամիս առաջ ենք այնտեղ եղել: Վերջին անգամ միասին հենց այնտեղ ենք ընթրել: Ես պատվիրեցի իմ սովորական բադրջանով ֆալաֆելը ու նստեցի այն սեղանի մոտ, որտեղ միշտ նստում էինք: Նստեցի քո աթոռին՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչ էիր զգում այն օրը, երբ վերջին անգամ ընթրեցինք այնտեղ, ու ես չկարողացա վերջացնել իմ ֆալաֆելը: Դու տեսնում էիր, որ վատ եմ, տեսնում էիր, որ ներսումս ամեն ինչ խառնվել է իրար: Ասացիր, որ չես ուզում կորցնել ինձ: Իսկ ես քիչ էր մնում՝ վեր կենայի ու հենց այդտեղից հեռանայի: Չգիտեմ ինչու հետդ տուն եկա, մնացի ևս մի երկու ժամ: Բայց հետո գնացի: Հետո էլ իրար չենք տեսել:

Ահաայից դուրս եկա, զբոսնեցի Նորեբրոյում: Նորեբրոն լցված է քեզ հետ կապված հիշողություններով: Նորեբրոն մեր թաղամասն էր, ու մենք գիտեինք ամեն մի անկյունը, թե որտեղ ինչ սուրճ ու խմորեղեն կա:

Պաղպաղակ ուտելու անհաղթահարելի ցանկություն առաջացավ: Գտա մի պաղպաղականոց, որտեղ նախկինում չէի եղել, սև շոկոլադով պաղպաղակ պատվիրեցի: Քայլեցի Նորեբրոգեյդով, գտավ մի նստարան, հարմարվեցի: Դիմացս տատիկ էր նստած: Ժպտացի: Չպատասխանեց ժպիտիս: Քիչ անց ինքն էլ վեր կացավ, գնաց պաղպաղականոց ու նույն պաղպաղակից պատվիրեց:

Քշեցի տուն: Գարնան ուժեղ հոտը դեռ գալիս է: Թաղամասում ծառերը ծաղկած են:

Անցյալ շաբաթ եթե չհաշվենք Արայի ու Սաթոյի հետ կինո գնալը, ոչ մի անգամ չեմ սոցիալիզացվել, ինչն անսովոր էր ինձ նման մեկի համար: Այս շաբաթ ամեն երեկո մենակ եմ եղել, բացի չորեքշաբթի օրվանից: Ու լավ եմ եղել: Ուրեմն ես խնդիր չունեմ ինքս ինձ հետ լինելու հետ: Երեկոյան Լենայի տանը փարթիի ենք: Ես երջանիկ եմ:

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 29

Փարթիի ժամանակ Օլիվիային ասացի, որ յոգայի դասին մեր դանիերենի խմբի բրազիլացի աղջկան եմ տեսել, էն մեկին, որ թիթեռներ է հետազոտում:
- Էրիկայի՞ն նկատի ունես,- ասաց,- ես նրան հաճախ եմ տեսնում զանազան միջոցառումների ժամանակ: Մի մեքսիկացի կա՝ Ալդոն, հետն ահագին մոտ է:
- Ալդո՞ն,- ու հռհռոցս դնում եմ:
- Ճանաչու՞մ ես:
- Ո՞նց չէ, ո՞նց չէ,- ծիծաղս չի դադարում,- Նա լավ պոեզիա ունի:
- Դու իրա պոեզիան որտե՞ղ ես լսել:
- Մի ընկեր ունեի, նրա ընկերն ա:
- Ունեի՞ր: Հիմա չունե՞ս:
- Չէ, չկա էլ:
- Ալդոն լավ հումոր ունի, անընդհատ ծիծաղում ենք:
- Ո՞վ է էդ Ալդոն, ծանոթացրեք ինձ հետը,- ասում է Քրիսը:

...
- Երկինքն աստղազարդ է:
- Ահա, Կոպենհագեն տեղափոխվելիս հենց դրանից էի ամենաշատը վախենում. որ աստղազարդ երկինք չեմ տեսնի,- ասում եմ,- ամեն օր գործից տուն գնալիս նայում եմ երկնքին: Հանգստացնող է:

...
- Ու՞ր գնանք:
- Լճեր:
Քշում է դեպի Ֆրեդրիկսբերգի կողմի լիճը: Ես Նորեբրոյինը նկատի ունեի, բայց ոչինչ, տարբերությունը մեծ չէ:

Քաղաքում մութ է, բայց հեռվից դեռ լսվում է շաբաթ գիշերվա աղմուկը: Գլուխս դնում եմ ծնկներին ու նայում աստղերին:
- Դու նորմալ չես, չէ՞,- հարցնում եմ:
- Չէ, նորմալ չեմ,- ասում է,- նորմալ մարդը կգրի՞:
- Գրու՞մ ես,- գլուխս բարձրացնում եմ ու փորձում նայել աչքերին: Մութ է, չի երևում:
- Պատմվածքներ: Ինչքան շատ եմ գրում, էնքան ավելի եմ զգում, որ լավանում է գրելս:
- Գիտեմ,- ասում եմ,- երեկ իմ գործերից մեկը հրապարակվեց:

- Դանիան դուրդ գալի՞ս է,- հարցնում եմ:
- Դե գիտես ոնց... շատ երկրներում եմ ապրել: Ճկուն եմ:
- Ես էլ: Ի վերջո, խնդիրը երկրի մեջ չէ, խնդիրը քո մեջ է:
- Սովորում ես ինքդ քեզ հետ երջանիկ լինել:
- Սովորում ես,- հաստատում եմ:
- Ու դառնում ես նույնիսկ ավելի ճկուն, քան տեղացիները: Ու գնահատում ես երկիրը, որտեղ ապրում ես:

Երբ տուն քշեցի, լույսն արդեն բացվում էր, ու թռչունների երգը խախտում էր Կոպենհագենի առավոտյան լռությունը:

Քշեցի տուն ու մտածեցի՝ աշխարհն ինչքա՜ն փոքր է, այստեղ այլևս տեղ չեմ անում:

Ցերեկը եկավ ու ևս մեկ անգամ հաստատեց, որ աշխարհը սարսափելի փոքր է: Ու հասկացա, թե ինչու չուզեցար Ադամի տան ընթրիքին գալ: Հասկացա, տխրեցի ու դառնացա նորից ու նորից: Երկար նայեցի նկարին:

Միևնույն է, հավատս չի գալիս, որ աշխարհն այսքան փոքր է:
-

[StrangeLittleGirl]

Ապաքինում 2, օր 30

Ավարտվեց ապաքինումը, ավարտվեց մեր ճանապարհը: Վաղը մի սիրուն պատմություն կգրեմ լճերի մասին, կպատմեմ, թե ոնց են լճերը տեսել մեր պատմությունը: Կգրեմ ու քեզ մնաս բարով կասեմ: Ես նոր ճանապարհ եմ սկսում:

[StrangeLittleGirl]

Էսքան դարդից հետո իսկականից ինձ պետք էր սա. հինգ աստղանի հյուրանոց Մալթայում:

[StrangeLittleGirl]

Ռութն իսկական իռլանդացի է՝ մաքուր, պարզ, հասարակ, միամիտ: Երբ ընդմիջմանը խոսեցի հետը, զգացի, որ վաղուց մոռացել էի, թե ինչպիսին են իռլանդացիները, վաղուց ստերեոտիպային պատկերն աղավաղվել, վերացել էր իմ հիշողությունից և ուղեղիս մեջ տպվել էր միայն մի իռլանդացու պատկեր: Երկար ժամանակ նա այնքան մեծ տեղ էր զբաղեցնում իմ կյանքում, որ Իռլանդիայի հետ կապված ամեն մի մասնիկ նրա հետ էր ասոցացվում:

Իսկ Ռութը հետ բերեց ստերեոտիպային կերպարը: Տվյալ դեպքում նախընտրում եմ ստերեոտիպներ:

Անգամ պիստաչիոյով պաղպաղակ կերա, իսկ հիմա առանց վարանելու Դամիեն Ռայս եմ լսում:

Մալթայում հրաշալի է: Հինգ աստղանի հյուրանոցում ամեն անգամ չես հայտնվի: Մտածում եմ՝ ԵՄ-ն էլ չգիտի փողերը որտեղ ծախսի, գիտնականների համար հինգ աստղանի հյուրանոցներում դասընթացներ է ֆինանսավորում: Մտածում եմ՝ հաստատ ավելի լավ կարող էին այս փողերը ծախսել, բայց մյուս կողմից էլ հիմա դրա մասին խոսելու ժամանակը չէ: Ավելի լավ է՝ վայելեմ:

Մալթան ոնց որ հեքիաթից լինի: Իսկ այստեղ գտնվելս շատ բաներով հիշեցնում է Սևիլյան: Էլի նույն արաբաեվրոպական խառնուրդն է, նույն վառ արևը: Ու համարյա նույն էմոցիոնալ վիճակը: Սևիլյան այն ժամանակ ինձ շատ բան տվեց, այնտեղից վերադարձա հարյուր տոկոսանոց ապաքինված ու կարողացա շարունակել կյանքս: Մալթայում ընդամենը երեք օր եմ մնալու, բայց հույս ունեմ՝ նույն ազդեցությունը կունենա: Աննկարագրելիորեն լավ եմ զգում այստեղ:

Սան Անտոն այգիներով զբոսնելիս մտածում էի՝ բախտավոր մարդ եմ: Բախտավոր մարդ եմ, որ կարողացել էի այդպես սիրել. ամեն մարդ չի կարողանում: Բախտավոր եմ, որ հեշտությամբ եմ հաղթահարում էմոցիոնալ կոտրված վիճակները: Բախտավոր եմ, որ ապրում եմ Դանիայում, որ գրանտը շահեցի ու եկա Մալթա: Ընդհանրապես, բախտավոր եմ, որ ապրում եմ: Գրողը տանի, ես սիրում եմ կյանքը:

[StrangeLittleGirl]

Ընթրիքի ընթացքում հանկարծ Ռութը սկսեց պատմել, թե իր ՊհԴ-ի ընթացքում ինչ դժվարություններ է ունեցել, հետո էլ ասաց, որ չորս շաբաթ առաջ իր տղան աուտիզմով է դիագնոզվել: Ու այդ պահին իմ բոլոր խնդիրները լրիվ երկրորդական թվացին:
Ես գիտեմ, որ Ռութի հետ մենք դեռ երկար ենք համագործակցելու:
Գրողը տանի, ո՜նց եմ սիրում էս միջազգային հավաքույթները, որտեղ հանդիպում ես ինչ-որ մեկի, որը քո նախկին ղեկավարի ուսանողական ընկերուհին է կամ մեկ ուրիշի, որի հետ ֆեյսբուքում չորս ընդհանուր ընկեր ունես կամ մի երրորդի, որը ճանաչում է այն նույն պրոֆեսորին, որի հետ հանդիպում ունեիր Մալթա մեկնող ինքնաթիռը նստելուց անմիջապես առաջ:
Այն դեպքերից է, երբ սիրում ես աշխարհի փոքրությունը:

[StrangeLittleGirl]

Ես իմ կյանքում շատ սխալներ եմ արել: Զանազան հարաբերություններում ինձ սխալ եմ պահել, մարդկանց վիրավորել եմ, կռվել հետները: Սովորաբար կարճ ժամանակ անց հասկացել եմ սխալս, ու հանգամանքներից կախված կա՛մ ներողություն եմ խնդրել, կա՛մ գոնե դադարել դիմացինին մեղադրելուց:

Այս դեպքում որքան շատ է ժամանակն անցնում, այնքան ավելի եմ համոզվում, որ ոչ մի սխալ բան չեմ արել (իսկ ես չեմ ուզում ասել, թե խոցելի դառնալը, խորը սիրելն ու նվիրվելը սխալ էին): Որքան ժամանակն անցնում է, այնքան ավելի եմ համոզվում, որ հենց դիմացինն էր մի սխալը մյուսի հետևից թույլ տալիս, իսկ ես հերթով դրանք ներում էի անգամ այն ժամանակ, երբ ներողություն չէր խնդրում (իսկ ե՞րբ է խնդրել որ): Ու տարօրինակ կերպով, որքան շատ ժամանակ է անցնում, այնքան ուժեղանում է իմ մեղքի զգացումը, իսկ դիմացինին չեմ կարողանում մեղադրել: Չգիտեմ ինչու:

Էսօր պետք ա գրել: Լիքը գրելու բան կա, բայց մի տեսակ չի լինում: