Ապաքինում 2, օր 15
Ահագին ուշ արթնացանք. մտածեցի՝ երկար ճամփից առաջ մի քիչ հանգստանալը լավ կլինի:
Ամբողջ օրը նստած հոդված եմ կարդում: Սրջանն էլ է աշխատում: Մի քիչ հետո Սիլվիայի մոտ կգնամ, իսկ երեկոյան Վանիայի ու Ադրիայի մոտ ընթրիքի ենք:
Դ-ն հեռու է թվում, որպես գոյություն չունեցող երազ, որպես մի էպիզոդ իմ կյանքի, որ անցել-գնացել է: Ու երևի պիտի տասներորդ օրվանից սկսած դադարեցնեի ապաքինումների սերիան, որովհետև դրանից հետո լավ էի:
Բայց երբեմն քնիս մեջ կամ ինչ-որ բան տեսնելիս կամ ինչ-որ բանով զբաղվելիս հիշում եմ նրան: Ու հանկարծ ինչ-որ ուժեղ ցավ եմ զգում, ջղայնանում: Հետո արագ անցնում է. ախր գիտեմ, որ ես մեղավոր չեմ: Իսկ նրա մոտ վերադառնալու էներգիա ուղղակի չունեմ:
Մեջբերել
Էջանիշներ