Ապաքինում. օր 6
Առավոտյան չկարողացա արթնանալ. մութ էր: Անընդհատ շուռումուռ եկա անկողնում ու մի շատ տարօրինակ երազ տեսա, որը բոլորովին կապ չուներ վերջին իրադարձությունների հետ: Գործի հասա ճաշից քիչ առաջ:
Այսօր առաջին անգամ դու ինձնից շատ հեռու ես թվում, և դա լավ է: Հանգիստ կենտրոնացա գործիս վրա: Ճաշին Վիոլենի ու Մարիայի հետ էի: Վիոլենն ասաց, որ Շառլի Էբդոյի դուռը բացող կինն իր մանկության ընկերուհին է: Ու ամբողջ շաբաթ-կիրակի լացել է: Ահավոր էր. այս իրադարձությունները, որ այնքան հեռու էին թվում ինձնից, հանկարծ առարկայացան ու մոտեցան:
Դանիերենի դասը հրաշալի անցավ. այսօր առաջին անգամ զգացի, որ առաջընթաց եմ ապրում: Դասին մենակ երեք հոգով էինք. ինձնից բացի մեկ էլ Դեյվիդն ու Օլիվիան էին եկել: Սովորելու մոտիվացիաս մեծացել է: Այսօր հանկարծ զգացի, որ սիրում եմ լեզուն: Ինչ-որ տարօրինակ սահման եմ հատել վերջերս, երբ «դանիերեն չգիտեմը» փոխարինվում է «դանիերեն գիտեմով», ու դրսում հանգիստ հաղորդակցվում եմ դանիերեն, կոլեգաներիս էլ սկսել եմ հասկանալ:
Դասից հետո սովորության համաձայն գնացինք գարեջրվելու: Դեյվիդի ու Օլիվիայի հետ լիքը խոսեցինք դեսից-դենից:
Տուն քշելու ճամփին քո մասին մտածեցի, բայց այս անգամ արդեն ցավի: Մտածեցի, թե ինչ լավ էր, որ քեզ հանդիպել եմ, որովհետև սովորեցի... սովորեցի, որ անգամ փոխադարձ սերը կարող է սարսափելի ցավոտ լինել: Սովորեցի, ու դրա համար այլևս ցավ չեմ զգում:
Ապաքինման նոր փուլ եմ մտնում. այսուհետ քո մասին կմտածեմ ոչ թե անընդհատ, այլ այն բացառիկ տխուր ու միայնակ պահերին: Ու անկեղծ ասած, այսօր առաջին օրն էր վերջին կես տարվա ընթացքում, երբ օրվա բոլոր վայրկյաններս քեզնով լցված չէին: Եվ դա լավ է:
Հույս ունեմ՝ դու էլ ես լավ:
Մեջբերել
Էջանիշներ