Մտածում եմ՝ ոնց անեմ, որ բելգիացիներն ինձ չընտրեն: Վերջը գտա. հարցազրույցի ժամանակ կասեմ, որ Ամելի Նոթոմբ եմ կարդում:
Մտածում եմ՝ ոնց անեմ, որ բելգիացիներն ինձ չընտրեն: Վերջը գտա. հարցազրույցի ժամանակ կասեմ, որ Ամելի Նոթոմբ եմ կարդում:
einnA (22.02.2011), Quyr Qery (11.04.2011), Sambitbaba (23.01.2014)
Դեռ անցյալ գիշեր, երբ տանջվում էի, որ աչքերս փակվեն, չնայած պառկել էի իմ սովորական ժամին, երազում էի այն առավոտների մասին, երբ արթնանում էի տնից դուրս գալուց շատ առաջ, առավոտս անցկացնում մի բաժակ սուրճի հետ ինչ-որ բան գրելով: Մի տեսակ կախարդական բան կար դրա մեջ:
Իսկ այս առավոտ երեկվա նման սրտիս զարկերն ավելի բարձր էին, քան զարթուցչի ձայնը, սակայն այս անգամ չկարողացա բռնի ուժով ստիպել ինձ երկար քնել: Անհանգստություն չէր: Երեկ դեռ փորձում էի ամբողջ ուժով մերժել, իսկ այսօր արդեն ընդունեցի. գարունը եկել է:
Հիմա նստած եմ սուրճի ու երաժշտության հետ ու հիշում եմ իմ ազատագրման առավոտները, երբ երեք տարի առաջ արթնանում էի ոտքից գլուխ երջանիկ զգալով, որովհետև շղթաներս հետևում էի թողել:
Վաղուց արդեն շղթաներ չունեմ, բայց վաղուց երազում էի նաև սրտխփոցով արթնանալու մասին:
Զգույշ երազեք. երբեմն իրականություն է դառնում:
Բարի լույս
Ֆրանսերենի դասախոսի հարցին, թե արդյոք երջանիկ եմ, առանց երկար-բարակ մտածելու պատասխանեցի՝ այո, իհարկե, երջանիկ եմ: Վախվորած սկսեցի սպասել հարձակումների, ինչպես սովորաբար լինում է նման հայտարարություններ անելուց հետո, ու սովորաբար ամենածանր մեղադրանքն ինքնախաբեությունն է լինում, բայց, ի զարմանս ինձ, լսեցի.
- Երևում է նրա դեմքից:
Իմ գարնանային հորմոնները ոչ թե սիրահարվելու, այլ ուղղակի երջանիկ լինելու վրա են ծախսվում:
Դրսում օդը սառն էր, ու ցուրտը ներխուժում էր յուրաքանչյուր մազարմատիս մեջ: Թվում էր՝ գլխիս վրա փոքրիկ սառցե գնդիկներ էին գոյացել, բայց դրանք ներվերիս վրա չէին ազդում, ինչպես կլիներ, եթե սովորական զզվելի ձմեռային օր լիներ:
Երթուղայինի պատուհանից նայեցի, ու Երևանն էր շատ սիրուն: Մութը դեռ չէր ընկել, բայց փողոցների լույսերն արդեն վառվում էին: Առաջին միտքս նկարելն էր, երկրորդը՝ էնտեղ կանգնել չի լինի, երրորդը՝ Ռուզանը պիտի սա տեսներ, իսկ հետո արդեն երթուղայինն անցավ:
Կիսամութն ու գիշերային լույսերով ողողված պողոտայի ակնթարթային պատկերն ինձ պարտադրեցին, որ վերանայեմ որոշումս... Իսկ գուցե ոչ մի տեղ էլ չգնամ, ու սեպտեմբերին, ինչպես այսօր, Զեյթունից իջնելիս նորից նայեմ Երևանին ու ափսոսամ որոշումս (չ)փոխելու համար...
Երջանկությունը գնահատում ես, երբ արդեն անցած է լինում... Մոտավորապես էսպիսի տող կար էսօրվա տեքստում: Իսկ ես առաջվա պես քամում եմ կյանքի յուրաքանչյուր վայրկյանը՝ վախենալով, որ մի օր երջանկությունը կավարտվի:
Իսկ տանը... Օլգայի նամակին պատասխանեցի՝ նորից խեղդվելով ծանր որոշումից առաջ, հասկանալով, որ որն էլ ընտրեմ, հետո փոշմանելու եմ, որովհետև հետդարձի ճամփան հարթ չի լինի:
Իսկ տանը... Ռուզ... Մի երգ, որն ինձ շուռ տվեց, խառնշտորեց, հույզերս ամենաբարձրի վրա միացրեց (մի վիճակ, երբ գրելս գալիս է, իսկ ասելիք չեմ ունենում), ու անընդհատ անջատված կրկնում էի մի տող. Mieux vaut pleurer de rien que de rire de tout: Եվ ոչնչից ծնված արցունքներն անիմաստ գլորվում էին ներքև:
Հետո նույն երգի մի ուրիշ տարբերակը, որի մասին ընկերներիցս մեկը կասի՝ սիրուն երկիր ունեն, իսկ ես հանկարծ Սևիլյայի շոգը կզգամ, ու կարոտը կսկսի ծակծկել մաշկս... հա, մաշկս, որովհետև իմ հույզերը մաշկովս եմ զգում, ոչ թե սրտով: Քաղաքս, որտեղ վերջնականապես ազատագրվեցի երկու տարի տևած գեշ հիվանդությունից, Հեմինգուեյն ու լիմոնով կոլան: No puedo (չեմ կարող) արտահայտությունը հավերժ գրողի ծոցն ուղարկելու պատրաստակամությունս, կտրտած մկները, միջանցքում գետնին շարվելն ու տեկիլա խմելը... Երեկոյան քամին վերջին օրերին, հանկարծակի շուխուռով անձրևը՝ ոչ սովորական երևույթ Սևիլյայի ամառների համար, դեմքս հպած Սևիլյայից Մադրիդ մեկնող ավտոբուսին: Քաղաքը չքացավ, գնաց, մնաց իմ հիշողություններում և երազներում:
Մի անգամ ասել եմ, որ արմատներս աշխարհով մեկ շաղ տված են. պիտի ճամփորդեմ, որ իրար գլխի հավաքեմ:
Փորփրում եմ կոմպիս «Պատմվածքներ» կոչվող պապկան: Մեջը լիքը կիսատ գործեր կան: Կարդում-կարդում եմ, հիանում գրածովս, ընթացքում մտածում՝ էսօր վերջը կգրեմ, բայց հենց հասնում եմ վերջին տողին, կանգնում եմ ու զգում, որ չեմ կարող նույն որակով շարունակել: Նույնիսկ երեկ գրած կես էջանոց բարբաջանքս դուրս էկավ, բայց էլի կիսատ էր ու էլի չշարունակվող: Վերջին անգամ ավարտուն պատմվածք գրել եմ մոտ երեք տարի առաջ, այն էլ՝ Վիոլետի դրդմամբ, որ «Ինքնագրում» տպվի: Դրանցից մեկն ընդհանրապես չպիտի պատմվածք դառնար, իսկ մյուսը տենց էլ կիսատ կմնար, չնայած ավարտելուց հետո էլ իմ ուզածով չէր:
Հիմա չեմ հասկանում՝ ինչն է ինձ պակասում, որ վերջացնեմ դրանք, չնայած գրելու ցանկությունը վերջին օրերին ինձ ուտում է: Իսկ կիսատ թողնել չեմ ուզում. ափսոս են: Միայն մի բան գիտեմ. օրդինատուրան ավարտելուց հետո էս երկու տարիների մասին վիպակ եմ գրելու: Նյութերը կան, պետք է հավաքել ու կապել իրար: Ու թքած, թե հետո ինչ կմտածեն: Արդեն շատ հեռու կլինեմ:
Մաս 1. Նորքը
Կանգնած եմ այն նույն հայելու առաջ, որը մոտ մեկուկես տարի առաջ տեսավ բոլորից թաքուն պահած արցունքներս: Նորից սպիտակ խալաթով եմ ու ժպտում եմ: Պատուհանից այն կողմ արևը շողում է, բայց քիչ առաջ ձյուն էր գալիս: Ակնթարթային, կարճատև, որն անհետացավ ավելի շուտ, քան կհասցնեինք բողոքել, թե՝ ձմեռը նորից եկավ:
Թքած ցրտի վրա: Թքած 5-10 րոպե ավելի շատ ծախսելու վրա: Պիտի էսօր ոտքով իջնեմ, որովհետև կարոտել եմ Նորքս, որովհետև դեռ երեկ նկատեցի, որ անողոքաբար դավաճանում եմ, որովհետև սկսեցի հասկանալ, որ ինձ հաշված օրեր են մնացել, ու առաջվա անհամբեր սպասելու վիճակին փոխարինելու եկավ ամեն վայրկյանը վայելելու ձգտումը:
Դուրս եմ գալիս հոգեբուժարանի դարպասներից: Խորը շունչ եմ քաշում: Օդը սառն է ու թարմ: Երևանում շնչել չի լինում, Նորքում ստացվում է: Երկինքը պարզ է, ու քաղաքն աչքիս առաջ՝ մի բուռ դարձած, ոնց որ յուղանկար, տանիքներն էլ փայլում են: Վերևի պարսպից միաչքանի կատուն ինձ է նայում: Խորը շունչ: Ռադիոյով Մելոդի Գարդոյի նուրբ ձայնն է: Աչքերս փակում եմ, ինչպես սովորաբար անում եմ Նորքով քայլելիս, որ թաղամասն ավելի լավ զգամ:
Իմ առջև բացվում են Ռուզանի նկատած մուլեն ռուժերը, որոնց մոտով անցել էի դեռ 2004-ի սեպտեմբերից սկսած, անցել էի արցունքն աչքերիս ու մեն-մենակ կամ ընկերներիս հետ ուրախ կատակելով, քայլել էի օրդինատուրայիս առաջին օրերին՝ երազելով Հայաստանից հեռանալու մասին: Մի խոսքով, այնտեղ եղել էի ինչքան ասես, բայց երբևէ չէի նկատել չաշխատող հայկական մուլեն ռուժերը:
Քիչ այն կողմ դեպրեսիայի պատուհանն է, որտեղից նայել եմ երկար, անջատված, չուզենալով հեռանալ: Այսօր տեսնում եմ հայկական Էյֆելյան աշտարակը, որը շատ տարիներ առաջ դեռ եղբայրս էր նկատել, երբ Պրահայից նոր էինք վերադարձել. «Մամ, էս Էյֆելյան աշտարա՞կն ա»: Եվ այն Ռուզանի աչքից էլ չէր վրիպել:
Նորքը, իմ սիրելի Նորքը, որից կպոկվեմ շուտով անկախ նրանից, թե աշխարհի, Հայաստանի, նույնիսկ Երևանի որ ծայրում կգտնվեմ, իմ մենության ընկերը, իմ բոլոր մտատանջությունների ականատեսը, վիրավորանքներս հետս կիսողը, Երևանի ամենահամով թաղամասը…
Թևերս տարածում եմ ու վազում դեպի ներքև: Թվում է՝ թռչում եմ: Ազատ եմ: Եվ շուտով այնտեղ եմ՝ ներքևում՝ քաղաքի կենտրոնում:
Մաս 2. Կենտրոնը
Հերացու աղմուկից հասկանում ես, որ Նորքն արդեն հեռվում է՝ սարի վրա: Փողոցն անցնում եմ կամրջով: Սիրում եմ բարձրանալ՝ ամեն անգամ սպասելով, որ վերևից կտեսնեմ քաղաքն ու ամեն անգամ հիասթափվելով իմ կարճ բոյից: Սիրում եմ կանգ առնել ու դեմքով շոշափել կամրջի վրայով շրջող քամին: Իսկ այսօր այնտեղ ծաղիկներ չկային: Դեռ շու՞տ է, թե՞ քաղաքապետն է փոխվել:
- Բյուր, շուտ հասար,- կզարմանա Մարիան, երբ իմանա, որ Նորքից ոտքով եմ իջել: Մոռացել է, որ դեռ ուսանող ժամանակ երթուղային նստող տղաներից շուտ էինք հասնում, որ Նորքն այնքան հեռու չէ, որքան շատերը կարծում են՝ դատելով ոլոր-մոլոր ճանապարհներից:
Ես ու Մաշկան դուրս ենք գալիս համալսարանից ու քայլում Աբովյան փողոցն ի վար:
- Բյուր, անցնենք փողոցը. էնտեղ արև կա:
- Ըհը, համ էլ որ հետաքրքիր լինի. էրեկ էս մայթով իջել ենք:
Քաղաքն աշխույժ է, երկուսս էլ նկատում ենք: Չէ, պարսիկները չեն: Ռուսներն էլ: Քաղաքը լցվել է Աբովյան փողոց, ու քայլելը դժվարացել է:
- Մաշ, դուրս են էկել իրանց ձվաբջիջներին տեր կանգնելու:
(մասնագիտական հումոր. ծիծաղեցինք)
Հրապարակ շուտ հասանք. մինչև դասս կես ժամ ունեի:
- Ստեղից հեռու չգնանք. էլ հետաքրքիր չի:
Նայում եմ երկնքին: Անվերջ կնայեի: Ամպերն ասես իմպրեսիոնիստական նկարից փախած լինեն:
- Մաշ, նայի՝ ամպերն ինչ սիրուն են:
Մաշկան պատասխանեց.
- Մրսում եմ, գնանք թեյ խմելու:
Մաս 3. Քաղաքը վերևից
Մտնում եմ լսարան, պատուհանը բացում ու չեմ կարողանում հեռանալ: Հինգերորդ հարկից նայում եմ ներքև: Սկզբում՝ աղբանոց, հետո՝ քաղաքը հեռվից, քաղաքը ներքևում: Կանգնում եմ երկար, շունչս կտրվում է, բայց ոչ վախից, ոչ այնպես, ինչպես լինում է գիպսոֆոբիա ունեցողների մոտ: Հայացքս մնում է այնտեղ՝ ներքևում, քաղաքի վրա: Եվ բազմաշերտ, գունավոր ամպերը դեռ լողում են. շուտով կմթնի:
Քաղաքին նայում եմ նաև միջանցքի պատուհանից, որը սկսվում է գետնից, բարձրանում վեր: Պատին ամրացված մարդաբոյ նկար է, Մայր Հայաստանը՝ ստվերների մեջ:
38 համարում պատուհանի կողքի տեղը զբաղված էր, իսկ ես էսպես թե էնպես երկու տրանսպորտ եմ փոխելու. 19-ի հույսին չեմ մնում: Մութը դեռ լրիվ չի ընկել, բայց քաղաքի լույսերն արդեն փայլում են: Ռադիոյով Muse-ն է, իմ մյուզը, իսկ ես գիտեմ, որ շուտով պիտի գրեմ: Վայրկյաններ անց հեռախոսս զանգում է, ու սիրուն երգն ընդհատվում է: Ջղայնություն: Երգը տանն ունեմ, կարող եմ հազար անգամ լսել, բայց ռադիոյով լսելու հաճույքը ոչ ոք չի կարող հասկանալ: Կարճ կապեցի: Muse-ն ավարտվել է, իսկ ռադիոն շուտով կսկսի խշշալ: Դա այն փոքրիկ հատվածն է, որտեղից երևում է լույսերի մեջ թաղված Երևանը, այն միակ ակնթարթները, որոնք ինձ ստիպում են ուզենալ Հայաստանում մնալ: Ռադիոն խշշում է, իսկ Երևանը բացվել է իմ առաջ:
60 համարով հասա տուն: Գիրքս չհասցրի բացել:
einnA (24.03.2011), murmushka (25.03.2011), Quyr Qery (11.04.2011), Sambitbaba (23.01.2014), Ամպ (25.03.2011), Դատարկություն (27.03.2011), Նաիրուհի (26.03.2011), Շինարար (24.03.2011)
Ամպեր, ամպեր եմ ուզում: Մենակ ե՞ս էի խելագարվել վերջին երկու օրերի ամպերի տեսքից: Մենակ ե՞ս էի չտեսի նման հայացքս հառում երկնքին՝ չուզենալով մի վայրկյան անգամ կտրվել, ինչպես որձերն են գարնանը նայում երկարոտն էգերին:
Առավոտը բացվեց նաև իմ սենյակում, բացվեց ավելի շուտ, քան զարթուցիչս կհիշեր, որ արթնանալու ժամանակն է: Խանդավարագույրից դուրս նայեցի: Երկինքը պարզ էր: Ոչ մի ամպ: Բաց թողեցի նրանց անմահացնելու հնարավորությունը:
Գնում ենք Նորք: Պայծառ է: Առաջին անգամ եմ ոչ աշխատանքային օրով էնտեղ հայտնվում: Ես ու Լիզան ավարտում ենք վերջին հիվանդի թեստավորումը:
- Չեմ հավատում, պրծանք... Էս թրջելու թեմա ա:
Թրջել... arroser... անմիջապես ֆրանսերեն շատ ստույգ համարժեքը հիշեցի:
«Թրջում» ենք թեյի կոկտեյլով: Դրանով թրջվել է նաև Սոնայի մակբուքը: Հետո, երբ ալկոհոլը խփել էր գլխներիս, գրեյփֆրութի կեղևներով ջրիկ նկարներ էինք անում:
Ես ու Լիզան էլ նույնից խմեցինք ու հանգեցինք, հետո՝ ամեն մեկս մեր ուղղությունով:
(բաց եմ թողնում այս հատվածը, որովհետև այն մեծ ցավ պատճառեց, ու ցնցվեցի՝ նկատելով սարսափելի նմանությունը. ասես հարություն էր առել)
Մոտենում է միկրոֆոնով զինված լրագրողը, որն այնպես է ստացվում, որ նաև մորս ընկերուհին է: Հարցնում է՝ ֆուտբոլ նայելու՞ եմ: Միանգամից՝ չէ: Բա՞: Հեքիաթի եմ գնալու: Չես անցել տարիքից: Հա, չեմ անցել:
Մորս հետ ոտքով գնում էի տուն: Երևի բախտս բերեց, որ էսօր ֆուտբոլ կար, ու փողոցները փակ էին, այլապես մորս ոչ մի կերպ չէի կարողանա համոզել քայլել:
Բարձրանում ենք Այգեստանի դիքերով: Բարձունքի վրա մեր դպրոցն է երևում:
- Մամ, քեզ կյանքում չեմ ների, որ մեզ էս դպրոցը տարար:
- Իսկ ամբողջ կյանքում շնորհակալ կլինե՞ս, որ բրիտանական դպրոց ես գնացել:
- Չէ, դրա համար էլ չեմ ների, որ հետ էկանք:
Երևում է՝ մայրս նեղացավ: Իսկ ես, հիշելով դպրոցական տարիներս, ուղղակի զարմանում եմ, թե ինչպես է պատահել, որ հոգեկան տրավմա չեմ ստացել:
Ե՞րբ եմ վերջին անգամ Այգեստանի դիքերով բարձրացել:
- Որ դասից փախնում էինք, գալիս էինք էս կողմերը: Մի հատ խոսող թութակ կար, գժվացնում էինք:
Հասանք մեր դպրոցին: Հազվադեպ եմ այդ կողմերում լինում, բայց ամեն անգամ սիրտս կանգնում է՝ տեսնելով վերևի գրությունը. «Դպրոցը մեր տունն է, մեր կյանքի ուղին»:
Գալիս է հեքիաթի ժամը: Ուրախ եմ, որ հանրապետական մարզադաշտի մոտ ենք ապրում: Ուրախ եմ, որ փողոցները փակ են, որովհետև ոտքով կանցնեմ այն ճանապարհը, որը պատանեկան տարիներին գրեթե ամեն օր էի կտրում, իսկ վերջերս էնքան հազվադեպ եմ լինում էդ կողմերում, որ զարմանում եմ ամեն մի նորամուծության վրա:
Իսկ քաղաքն աշխույժ է, քաղաքը գնում է ֆուտբոլ նայելու: Լիքը եռագույններ: Գժվելու բան է: Հեչ ոնց որ Երևանը չլինի: Քայլում եմ մարդկանց հոսքին հակառակ, ժամանակ առ ժամանակ կանգնում ու զմայլվում: Սիրում եմ, երբ Երևանն էսքան գիժ է լինում: Ափսոս՝ հազվադեպ:
Հեքիաթները... Որքան ձանձրացա նախորդի ժամանակ, նույնքան մեծ հաճույքով այսօրվանը լսեցի: Հետաքրքիր էին, կլանիչ, հեքիաթասացը՝ իսկական ֆրանսուհի, ժամանակ առ ժամանակ երգում էր: Երբեմն թվում էր՝ Զազն է իմ առաջ նստած, ու անընդհատ սպասում էի, որ պիտի երգի ինձ ծանոթ մի մեղեդի: Լեզուն հստակ էր, հասկանալի: Հաճույք էի ստանում, երբ օգտագործում էր իմ իմացած փախած բառերից: Իսկ ամենախոխմն էն էր, որ հատ-հատ հիշում էի, թե դրանցից յուրաքանչյուրը երբ և ինչ պայմաններում եմ սովորել: Ֆրանսերենն այդպես է. էն աստիճանի գիտակցական տարիքում եմ սկսել սովորել, որ յուրաքանչյուր բառը ոնց որ մի խազ լինի ուղեղիս վրա, ու միշտ զգում եմ, թե դրանք ոնց են առաջանում:
Հեքիաթից հետո պիտի Սոնայենց տուն գնամ: Կանգառում եմ: Գլխիս մեջ Զազն է: Հազար հոգի երգել է այս երգը, բայց իմ ականջներում հենց Զազի ձայնն է:
Mieux vaut ne penser à rien
Que ne pas penser du tout
(Ավելի լավ է ոչնչի մասին մտածել,
Քան ընդհանրապես չմտածել)
Չէ, Սոնայենց գնալու ցանկություն չունեմ: Ուզում եմ թափառել, գնալ ուր աչքս կտրի: Թափառել, զվռնել, իսկ ես հիշում եմ ֆրանսերեն բոլոր հոմանիշները. se balader, errer, déambuler, flâner... Ամեն մեկը մի-մի խազ ուղեղիս վրա: Ուզում եմ հայտնվել որևէ բարձր տեղում, վերևից նայել քաղաքին նենց, որ շունչս կտրվի: Մեն-մենակ քաղաքը չափչփել եմ ուզում: Բայց մի կերպ հաղթահարում եմ ցանկությունս ու տեղավորվում դեպի Մասիվ գնացող ավտոբուսի մեջ: Բացում եմ նորից Կունդերան, որը վերջացնելու երջանկությունը դեռ հեռվում է, որովհետև կարդալու միակ տեղը հասարակական տրանսպորտն է, այն էլ՝ ոչ միշտ:
Մասիվում: Քայլում եմ դեպի Սոնայենց շենք: Ռադիոյով Շերիլ Քրոուն է: Երգում եմ բարձրաձայն, թևերս տարածում եմ, վազում, պտտվում: Թքած, թե մարդիկ նայում են: Շերիլ Քրոուն՝ իմ հին տարիների երգչուհին, որին վաղուց մոռացության եմ մատնել:
Hello, it's me, I'm not at home
If you'd like to reach me, leave me alone
(Բարև, ես եմ, տանը չեմ,
Եթե ուզում ես հասնել ինձ, ինձ հանգիստ թող)
Իսկ վեցերորդ հարկի բարձունքից մթնող քաղաքն էր ու լույսերը: Էլի շունչ կտրող տեսարան:
Վերադարձին երթուղայինի մեջ: Իմ ընկերուհի Թերեզան մնաց կանգառում, իսկ Կունդերայի Թերեզան նայում է Վլտավային: Ռադիոյով նորից Շերիլ Քրոուն է, ու ես երգում եմ.
I'm gonna soak up the sun
Gonna tell everyone to lighten up
Ու թքած, թե մարդիկ ինձ են նայում:
Եվս երկու քայլ, ու տանը կլինեմ: Ռադիոյով Թոնի Բրեքսթոնի երգի ռոքային վերակատարումն է: Թեև երբևէ չեմ սիրել, բայց Պրահայում ապրելու տարիներին, հետո էլ Երևանում էնքան էին բռնաբարել դրանով, որ անգիր գիտեի, ու հաճույքով ձայնակցում եմ երգողներին: Մեկ էլ լսեմ՝ մի ուրիշ ձայն էլ է միանում. Հայկն էր եթերում: Լսում եմ նրան, հետո՝ գովազդ, հետո անջատում եմ ռադիոն: Արդեն տանն եմ:
Վերջերս շատ եմ գրում: Գրում եմ, որ չմոռանամ:
Claudia Mori (27.03.2011), einnA (27.03.2011), Freeman (27.03.2011), Sambitbaba (23.01.2014), Ինչուիկ (27.03.2011), Նաիրուհի (28.03.2011)
Հենց ընկերներս սկսում են մեղադրական տոնով խոսել հետս, հասկանում եմ, որ նրանցից հրաժարվելու ժամանակն է:
Հակառակն էլ կա. հենց սկսում եմ մեղադրել ընկերներիս, ժամանակն է, որ նրանք ինձնից հրաժարվեն:
Աչքերս բացեցի: Դրսում՝ անձրև: Երեկ էլ էր այդպես: Դեմքս հպել էի երթուղայինի ապակուն ու ռադիոյով լսում էի.
Это всё, что остaнется после меня,
Это всё, что возьму я с собой.
Ընդհանրապես, ռուսական երգարվեստից միշտ հեռու եմ եղել, ու փոքր ժամանակ հայրս ինչքան էլ ինձ համոզեր, որ ДДТ կամ Кино լսեմ, ես Լինդայից ու Զեմֆիրայից էն կողմ չէի անցնում: Հիմա էլ անտարբեր կլինեի, եթե եղբորս երաժշտական հավաքածուն պատահաբար չհայտնվեր կոմպիս մեջ: Բայց դա մի կողմ: Այս երգի հետ կապված մի ուրիշ պատմություն կա, ու այն լսելիս իսկույն աչքիս առաջ է գալիս այդ գեղեցիկ ու տխուր պատկերը, որը տարիներ անց կարոտով եմ հիշում:
Վեցերորդ կուրս էինք: Պետական քննություններից մի ամիս առաջ էր: Մեր համալսարանում ուսանողական գարուն էր: Երեք մտերիմ ընկերուհիներով մեր գրքերի կույտը թողել էինք ընթերցասրահում և ուզում էինք դահլիճ մտնել: Մուտքը հրավիրատոմսերով էր:
Ընդհանրապես, մեր ուսանողական խորհրդարանի միջոցառումներն այսպես են լինում. հրավիրատոմսերով մարդիկ մտնում են, տեղավորվում, հետո մյուսներին են թողնում: Սովորաբար հրավիրատոմս ունենալն էլ մեծ երջանկություն չէ, որովհետև երբ դահլիճի դուռը բացում են, ինչ-որ հրաշքով, իսկ ավելի ճիշտ՝ հետևի մուտքով ծանոթով մտնողների պատճառով, աթոռների կեսն արդեն լցված է լինում:
Ինչևէ... այդ օրը կարծեմ ամեն ինչ շատ խիստ էր, որովհետև անվտանգության աշխատակիցները հրավիրատոմս չունեցողներին ընդհանրապես չէին թողնում:
- Ի՞նչ անենք,- իրար հարցնում ենք ու ահավոր շատ ենք ուզում ներս մտնել:
Լուծում գտնում եմ: Մոտենում եմ անվտանգության աշխատողին:
- Ձեր տո՞մսը:
- Չունենք... բայց կթողնե՞ք մտնենք: Մենք վեցերորդ կուրս ենք, վերջին անգամ ենք ուսանողական գարուն գալիս:
Առանց մի բառ ասելու երեքիս էլ ներս է թողնում:
Նստելու տեղ գտնելու հավակնություններ չունեինք, դրա համար միանգամից հարմարվում ենք աստիճաններին:
Հիմա չեմ հիշում՝ ինչ հումորներ եղան, ինչի վրա ծիծաղից թուլացանք, ինչը համարեցինք տափակ, բայց վերջում ռազմական ֆակուլտետի մեր զուգահեռ կուրսի Ժակը մոտեցավ դաշնամուրին ու նվագեց Это все-ն՝ որպես հրաժեշտի, մեր ավարտելու երգ: Էդ ժամանակ մենք երեքով կանգնեցինք, ձեռքներս իրար միացրեցինք ու միացանք երգին՝ արագ յուրացնելով կրկներգը: Ժակի հետ երգում էր նաև բեմի վրայի ժողովուրդը: Երբ ավարտեց, ռեկտորը բեմ բարձրացավ ու ասաց, որ պետք չէր էդքան տխուր նոտայով վերջացնել, որովհետև ամեն չի ավարտվում. վերջիվերջո, դեռ մի ամիս կա ու դեռ մեզնից շատերն օրդինատուրա ունեն:
Գրեթե երկու տարի է անցել այդ օրվանից, ու ես հասկանում եմ, որ իրականում ամեն ինչ ավարտվեց մեկ և մի քիչ ամիս անց, երբ Օպերայի բեմի վրա գլխարկները շպրտեցինք վեր ու իջանք իրար շնորհավորելու:
Եվ մեզնից հետո ոչինչ, ոչինչ չմնաց:
aragats (11.04.2011), einnA (11.04.2011), Farfalla (11.04.2011), murmushka (11.04.2011), Quyr Qery (11.04.2011), Sambitbaba (23.01.2014), Ամպ (06.05.2011), Արևածագ (11.04.2011), Դատարկություն (11.04.2011)
Արժե՞ ասել, թե օրը քանի անգամ եմ մեյլս ստուգում, նույնիսկ երբ ձեռքիս տակ կոմպ չկա: Հարմար առիթը բաց չեմ թողնում, որ հեռախոսովս gmail մտնեմ ու տեսնեմ՝ եկե՞լ է արդյոք հերթական պաշտոնական նամակը, իսկ վերջին օրերին, ի դեպ, դրանք քիչ չեն:
Իսկ այսօր առավոտյան հերթական պաշտոնական վերնագրով, բայց ոչ պաշտոնական նամակ ստացա:
Ապագա համակուրսեցիս էր: Հետաքրքրվում էր, թե Պոտսդամում որտեղ ենք ապրելու: Հետո իրար հետևից նամակներ եկան: Մնացած համակուրսեցիներս էին: Սկսեցինք Ֆեյսբուքով իրար գտնել, խումբ ստեղծեցինք, ու քննարկումները ծավալվեցին:
Կուզեի Միրենի հետ նույն բնականարանում ապրել. իսպանուհի է, իսպաներենս լավացնելու լավ առիթ կլինի:
Հաճելի է, երբ մոտ ապագաս գնալով ավելի շոշափելի է դառնում, ու գիտեմ, որ մինչև գնալս էշի նման չլվելու եմ, մինչև բոլոր հարցերս լուծեմ, բայց երջանիկ եմ:
Էրեխեքին կհարցնեմ՝ հոկտեմբերին ո՞վ հետս կգա Ամստերդամում Թորի Ամոսի համերգ գնանք:
Վերջին խմբագրող՝ StrangeLittleGirl: 05.05.2011, 18:21:
Ariadna (05.05.2011), einnA (05.05.2011), Kita (05.05.2011), Sambitbaba (23.01.2014)
Գրել եմ ուզում: Նյարդակծիկս քանդվել է, բայց ես դեռ գործի բան չեմ: Ցրվել եմ ուզում:
Աչքերս կեսօրին բացվեցին: Կիրակի՞: Շաբաթ գիշեր ու՞շ քնել: Եվրատեսի՞լ: Բացարձակապես: Ավելի քան մեկ շաբաթ է, ինչ կեսգիշերին քնելն ինձ համար սրբություն է՝ անկախ նրանից, թե շաբաթվա ինչ օր է կամ ինչ աստիճանի «կարևոր» միջոցառումներ կան հեռուստացույցով:
Չէ, բայց էդ դեպքում ինչու՞ ժամը 9-ից աչքերս բաց չէին, ու ես թաթերիս վրա չէի շրջում տանը: Գարեջու՞րը, որ խմեցինք ֆրանսի խմբի էրեխեքով՝ թանգարան գնալու փոխարեն, կարոտա՞խտը, որ հանկարծ արթնացավ, երբ տուն գնալու փոխարեն նստեցի Հրապարակի շատրվանների մոտ ու լսեցի Շառլին. Hier encore j'avais vingt ans (Դեռ երեկ քսան տարեկան էի): Հա, հենց քսան էի, երբ շատրվանները նոր էին բացվել... ու դրա հետ մի ամբողջ փունջ հիշողություններ... Երևի հենց էդ պահի ազդեցությամբ էլ երազիս մեջ տեսա զանազան մարդկանց, որոնց գոյության մասին մոռացել էի: Վաղուց:
Իսկ սենյակում ինչ-որ բան ճնշում էր: Անհանգիստ հետ ու առաջ, մի բաժակ սուրճ, ու ոչինչ անել չէր ստացվում: Պառկեցի գետնին: Մտածեցի՝ կօգնի: Ռոդ Ստյուարտն I am sailing էր երգում: Արցունքներ, լիքը-լիքը արցունքներ: Ախր ի՞նչ է ինձ անհանգստացնում:
Թողնում եմ ամեն ինչ, որոշում եմ սենյակս կարգի բերել: Պատուհանը բացում եմ, ու թարմ օդը միանգամից մտնում է ներս: Չէ, չի փրկում: Փոշիները սրբում եմ: Էլի ոչ մի փոփոխություն: Ու հանկարծ գտնում եմ. գրասեղանիս վրայից ինձ էր նայում անճոռնի Ռոբերը: Երբ դնում եմ գրապահարանի մեջ (ընդ որում՝ գնվելուց հետո երբևէ չէի դրել այնտեղ), ասես կախարդվում եմ. ոնց որ ես չլինեի քիչ առաջ, որ անհանգիստ հետ ու առաջ էի անում:
Թարգմանե՞մ: Էսօր դրա բանը չեմ: Պարապելու մասին խոսք չկա. նման անլուրջ գործերով տանը չեմ զբաղվում:
Մերոնք կինո գնացին: Չմիացա նրանց: Էսօր ընտանիքի օրն է: Հըմ... կրկնում եմ՝ էսօր ընտանիքի օրն է: Չմիացա նրանց: Տատիկիս տուն էլ չգնացի: Բացարձակապես բանի պետք չեմ:
Բարձս տեղադրեցի պատուհանի մոտ ու շարունակեցի կարդալ հերթական ձանձրալի, անհետաքրքիր գիրքը: Դրսից թարմ խոտի հոտ էր գալիս. պապիկս պարտեզում գործ էր անում:
Claudia Mori (16.05.2011), cold skin (30.05.2011), einnA (15.05.2011), impression (15.05.2011), murmushka (17.05.2011), Sambitbaba (31.01.2014), Yevuk (16.05.2011), Դատարկություն (15.05.2011), Շինարար (15.05.2011)
Նվվա՞մ, ի՞նչ անեմ:
Երբ երեկ մտա դեղատուն և դուրս եկա հանգստացնողի սրվակը ձեռքիս, հասկացա, որ ամեն ինչ այնքան էլ լավ չէ: Կասեի նույնիսկ, որ ճիշտ այնքան վատ է, որքան երկու տարի առաջ, երբ մայրս ինձ համար բերեց նույն դեղի սրվակը:
Այն ժամանակ հազիվ էի խմում՝ քիթս փակելով, այլ ըմպելիքների հետ խառնելով: Երեկ համը նույնիսկ դուրս եկավ, ու եթե չլիներ գիտակցությունը, որ շատ ընդունելու հետևանքը լավագույն դեպքում կլիներ մի քանի օր քնից չարթնանալը, հաստատ ամբողջ սրվակը գլուխս կքաշեի:
Անցյալ գիշեր հանգստացնողն ինձ պետք էր, որ կարողանամ քնել:
Այս առավոտ սրճում եմ, որ կարողանամ արթնանալ:
Դիմացս մեկ գավաթ սուրճն ու երկու շոկոլադը բնավ գերող չեն: Իմ հոգնած մարմինը դեռ քնել է ուզում, բայց սրտիս զարկերը չեն թողնում. դեղի ազդեցությունն անցել է:
Եվ այս ամենը միայն նրա համար, որ գնահատված չեմ այնտեղ, որտեղ պետք է... Բայց պե՞տք է արդյոք: Այ էսպես են մարդիկ դառնանում ու լքում երկիրը:
Մարուշան գրում է. «Ես, դու, Միրան պիտի մի բան անենք»: Պատասխանում եմ, որ շուտով դրա հնարավորությունները շատ կլինեն: Ոգևորված եմ:
Հանդիպում ենք, ասենք, Հելսինկիում՝ Միրայի հայրենի քաղաքում: Մարուշան իր պստիկ Աննայի հետ է գալիս, որի հորը նա պատրաստվում էր թողնել, երբ Ատլանտյան օվկիանոսի ափին երկուսով պառկած արևահարվում էինք՝ առանց գիտակցելու, որ մրմռոցից գիշերը չենք կարողանալու քնել:
Արդեն գրեթե երեք տարի է անցել այն առավոտից, երբ Մարուշան օգնեց, որ ճամպրուկս իջեցնեմ առաջին հարկ, ու գլուխը շրջեց, որ արցունքները չնկատեմ:
***
Քերինը գրում է, որ Պրահայում չի եղել, որ լավ առիթ է, որ հունիսի վերջին գնա: Լավ առիթ է նորից տեսնվելու: Մի անգամ Երևանում, հետո՝ Պրահա, հետո՝ տեսնենք:
Պրահայում վերջապես Աննային կտեսնեմ: Ակումբում ենք ծանոթացել, բայց հետո մեր վիրտուալ շփումն այլ կայքերում է շարունակվել:
Մարիան Ֆիլի հետ ԱՄՆ-ում է: Էվան էլ կարծեմ: Պրահան դատարկվել է, մանկության ընկերներս ցրվել են աշխարհով մեկ:
***
Պոլին գրեցի: Դեռ չի պատասխանել, բայց գիտեմ, որ շաբաթ-կիրակիներին կհրավիրի Ռոտերդամ:
Աննիին վերջին անգամ չորս տարի առաջ եմ տեսել: Շուտով ավելի հաճախ կհանդիպենք:
Apsara (27.05.2011), einnA (27.05.2011), Kita (27.05.2011), Sambitbaba (31.01.2014), Նաիրուհի (27.05.2011)
Բաներ կան, որ սարքում են մեզ էն հրեշները, ինչ մենք հիմա ենք: Հետո սկսում ես մտածել. իսկ ի՞նչ, եթե էս մի բանը չլիներ, սրան չճանաչեի, նրան չսիրեի, էն մեկից սիրտս չխառներ, էս մի բառը չասեի: Կարո՞ղ ա հրեշտակի թևեր ունենայի: Չէ, ուղղակի ոչ թե հենց էս, այլ մի ուրիշ հրեշ կլինեի:
Հ.Գ. Ես լավն եմ, տենց մի նայեք
Ariadna (05.06.2011), cold skin (19.06.2011), einnA (05.06.2011), Freeman (05.06.2011), Kita (05.06.2011), Lusinamara (05.06.2011), Sambitbaba (31.01.2014), Yevuk (19.06.2011), Նաիրուհի (05.06.2011), Շինարար (05.06.2011)
Էն օրը ընկած հերթական կենդանուս հայերեն անունն էի ինտերնետում փնտրում: Անունը՝ porcupine, նույն ինքը՝ дикобраз: Էդ նորություն չի, որ որևէ բան փնտրելիս ակումբի վրա ես գալիս-հանգում: Հա, վերջը ակումբում գտա: Մոտ մի տարի առաջ ինչ-որ մեկը մի թեմայում նկարը դրել էր, հարցրել, թե իրան հայերեն ոնց են ասում, մի քանի ակումբցի էլ պատասխանել էին: Բայց ամենաուժեղն էն էր, որ էդ ինչ-որ մեկը... ես էի:
ars83 (18.06.2011), einnA (18.06.2011), impression (23.06.2011), ivy (18.06.2011), Kita (23.06.2011), Meme (18.06.2011), Sambitbaba (31.01.2014), Yevuk (19.06.2011), Նաիրուհի (18.06.2011), Ռուֆուս (19.06.2011)
Օրինաչափություն
Հունիսի երկրորդ կեսին միշտ հույզերի գերդոզավորում է լինում: Սովորաբար պատճառն անհայտ է լինում, բայց արդեն երրորդ տարին է, որ էդ գերդոզավորումը դրական բևեռում է: Սիրում եմ կյանքս: Երջանիկ եմ:
Ariadna (30.07.2011), einnA (24.06.2011), impression (23.06.2011), Kita (23.06.2011), Sambitbaba (31.01.2014), Արևհատիկ (24.06.2011), Լուսաբեր (23.06.2011), Նաիրուհի (24.06.2011)
Այս պահին թեմայում են 1 հոգի. (0 անդամ և 1 հյուր)
Ձեր իրավունքները բաժնում
Մեջբերել
Էջանիշներ